Episode 1 – ANG MULTANG HINDI MAKATARUNGAN
Maagang umaga sa EDSA, pero parang hapon na sa bigat ng trapik. Pawis na pawis si Noel habang dahan-dahang umaandar ang kulay abong sedan niya. Sa likod, nakasandal ang anak niyang si Mia, pitong taong gulang, maputla at nakasuot ng facemask. Sa tuwing humihinga ang bata, may kasamang mahina at masakit na ubo.
“Pa… malayo pa ba?” bulong ni Mia, halos hindi marinig.
“Malapit na, anak. Konting tiis lang. Pagdating natin, gagaling ka na ulit,” sagot ni Noel, pilit ngumingiti kahit nanginginig ang labi.
Sa dashboard, nakatupi ang isang papel na may malaking tatak: PERMIT. Halos araw-araw dala niya iyon—hindi para magyabang, kundi para makadaan kapag kailangang-kailangan. Exemption permit iyon na ibinigay ng ospital at LGU: para sa sasakyang naghahatid ng pasyenteng may kritikal na gamutan.
Kaso, bago pa sila makaliko papuntang flyover, biglang may kumaway ng baton.
“Sir, tabi po tayo. Coding kayo ngayon,” sabi ng traffic enforcer na si Lando. Matigas ang mukha, sanay sa ganitong eksena.
“Boss, pasensya na po. May pasyente ako. Naka-exempt po kami, may permit,” mabilis na paliwanag ni Noel, sabay kuha ng papel.
Pero ni hindi man lang tinignan ni Lando. “Marami na akong narinig na ganyan. Lisensya at rehistro.”
“Boss, anak ko po ‘yan… chemo schedule niya ngayon. Kapag na-late—”
“Sir, coding is coding. Hindi ako gumagawa ng batas,” putol ni Lando. “Kung ayaw niyo ng multa, hindi sana kayo lumabas.”
Parang may sumakal sa lalamunan ni Noel. “Hindi po kami namamasyal. Ospital po ‘to.”
Lumapit ang isa pang pulis na nakaalalay sa operasyon. Tumingin sa loob ng sasakyan, napansin ang bata. Sandaling nagbago ang ekspresyon niya—may kunting awa—pero tahimik lang din siyang tumayo sa gilid.
“Boss, kahit tingnan niyo lang permit,” pakiusap ni Noel, nangingilid ang luha. “Isang minuto lang.”
Kinuha ni Lando ang ticket book. “Sige, isang minuto. Para sulatan ka.”
Sa likod, biglang napayuko si Mia at napahawak sa dibdib. “Pa… nahihilo ako…”
Nataranta si Noel. “Boss, please! Nakikiusap ako!”
Pero tuloy ang pagpirma ni Lando, parang walang naririnig.
At habang umaandar ang bolpen sa papel, ang oras ni Mia ay unti-unting nauubos—sa gitna ng kalsadang walang pakialam.
Episode 2 – ANG PERMIT NA HINDI PINAPAKINGGAN
Lumakas ang usapan sa paligid. May mga motoristang bumubusina, may mga pasaherong nakatingin, at may ilang nagvi-video na. Sa gitna ng lahat, si Noel ang nakatayo sa tabi ng kotse, hawak-hawak ang permit na parang huling panangga sa kapahamakan.
“Boss, eto po. Naka-pirma ng ospital. May seal. Exempted po kami sa coding dahil medical transport,” ulit niya, mas nanginginig na ang boses.
Sinulyapan ni Lando ang papel, pero parang sinasadya niyang hindi basahin. “Madaling mag-print niyan. Sa dami ng peke ngayon, hindi ako basta-basta naniniwala.”
“Peke? Boss, halos magmakaawa na nga ako dito,” sagot ni Noel, napapailing. “Kung gusto niyo, tawagan niyo ospital. Nasa number diyan.”
“Hindi ko trabaho tumawag-tawag. Trabaho ko magpatupad,” malamig na sagot ni Lando, sabay punit sa ticket stub at iniabot. “Bayaran mo ‘yan. Kung ayaw mo, impound natin.”
Parang nanlambot si Noel. “Impound? Boss, paano anak ko? Paano kami makakarating?”
“Nandiyan ang jeep, taxi, bus. Ang daming paraan,” sagot ni Lando, tila walang bigat ang salitang “pasyente.”
Sa loob ng kotse, narinig ni Noel ang ubo ni Mia—mas malalim, mas masakit. Nakita niya sa side mirror ang anak niyang nanginginig, parang nilalamig kahit mainit ang araw.
“Boss… anak ko ‘yan,” halos pabulong niyang sabi. “Simula nung namatay nanay niya, ako na lang kasama niya. Huwag niyo naman po kaming pahirapan.”
Sandaling tumahimik si Lando, pero bumalik din ang tikas. “Sir, huwag mong gawing drama ‘to. Lahat may problema.”
May isang matandang babae sa gilid ang sumabat, “Iha, hayaan mo na. Bata ‘yan oh!”
Pero tinapunan lang sila ni Lando ng tingin. “Ma’am, huwag makialam.”
Tumayo si Noel, nanginginig ang kamay habang inilalapit ulit ang permit. “Boss, kung may konting puso pa kayo, basahin niyo lang.”
Sa wakas, kinuha ni Lando ang papel—hindi para intindihin, kundi para hanapan ng mali. Tinitigan niya ang mga pirma, ang stamp, ang serial number.
“Hindi ko kilala pumirma dito,” sabi niya. “Hindi valid.”
“Boss, ‘yan ang Medical Exemption Permit. May QR ‘yan sa baba. I-scan niyo!” sigaw ni Noel, halos mapatid ang boses.
Pero bago pa makasagot si Lando, biglang bumukas ang pinto sa likod.
Si Mia, nanginginig na bumaba, hawak ang tiyan, at may luha sa mata.
“Pa… masakit…” bulong niya.
Nagkatinginan ang mga tao.
At sa unang pagkakataon, natahimik ang enforcer—dahil ang “violation” ay biglang naging buhay ng isang bata.
Episode 3 – ANG QR NA NAGPABAGO NG LAHAT
“Ma’am! Anak! Balik sa loob!” nagmamadaling lumapit si Noel, sinalo si Mia bago pa ito tuluyang matumba. Ramdam niya ang init ng katawan ng bata at ang bigat ng hiningang parang hinahabol.
“Boss, hindi na po biro ‘to!” sigaw ni Noel, nangingilid ang luha habang karga ang anak. “Kung may mangyari sa kanya, kaya niyo ba?”
Lumapit ang pulis na kanina pa tahimik. “Sir Lando, patingin nga nung permit,” sabi niya, mas seryoso ang tono.
“Sir, coding—” simula ni Lando.
“Patingin,” ulit ng pulis, hindi na nakikiusap.
Ibinigay ni Lando ang papel, halatang naiirita, pero halatang natitinag na rin. Napansin ng pulis ang QR code sa ibaba at ang seal ng ospital. Kinuha niya ang cellphone, mabilis na ini-scan.
Isang segundo.
Dalawa.
Tatlo.
Tapos biglang lumabas sa screen ang verification page: VALID – MEDICAL EXEMPTION / PWD PATIENT TRANSPORT. May pangalan ni Noel, plate number, at schedule ng gamutan ni Mia.
Nanlaki ang mata ng pulis. “Valid ‘to. Exempted sila.”
Para bang binuhusan ng malamig na tubig si Lando. “Ha? Hindi… baka edited ‘yan—”
“Hindi edited. System ‘to,” putol ng pulis. “Sir, pinatagal mo sila.”
Napaatras si Lando, tila tinamaan ng sariling salita. Sa paligid, lumakas ang bulungan ng mga tao. Yung nagvi-video, mas lumapit pa.
Samantala, si Mia ay biglang nanlambot sa braso ni Noel. “Pa… nahihilo…” mahina niyang bulong, tapos pumikit.
“MIA!” sigaw ni Noel, nanginginig ang buong katawan. “Gising, anak! Please!”
“Tumawag ng ambulansya!” sigaw ng pulis.
“Ambulansya? Boss, nasa kotse na kami—kailangan lang namin makaalis!” halos maiyak na sigaw ni Noel.
“Escort! Bilis!” utos ng pulis sa mga kasama.
Ngunit si Lando ay parang hindi makagalaw. Nakatingin lang siya sa batang halos walang malay. Kanina, “protocol.” Ngayon, tao na ang kaharap niya—at bawat segundo ay may kasamang konsensya.
“Sir… patawad…” biglang sabi ni Lando, nanginginig ang boses. “Hindi ko alam…”
“Hindi mo alam kasi hindi mo tinignan!” pumutok si Noel, nangingilid ang luha. “Isang scan lang pala! Isang tingin lang pala!”
Napatigil si Lando. Sa unang pagkakataon, bumagsak ang balikat niya.
“Boss… tulungan niyo na lang kami,” halos bulong ni Noel habang pinapahid ang luha sa mukha ni Mia. “Hindi ko na kaya mawala ‘to. Siya na lang meron ako.”
At doon, nagkandarapa ang lahat—nag-alis ng cone, nagbigay ng daan, nagbukas ng “express lane.”
Pero sa dibdib ni Noel, may tanong na mas masakit kaysa multa:
Kung nauna lang sana ang puso… aabot pa ba sila?
Episode 4 – ANG DUGONG KINULANG SA ORAS
Umandar ang sedan na may escort. Nauuna ang patrol, binubuksan ang kalsada, pinapatahimik ang busina. Sa tabi ni Noel, nakasandal si Mia, halos hindi na gumagalaw. Si Noel, nanginginig ang kamay sa manibela, paulit-ulit na kinakausap ang anak.
“Anak, andito na tayo. Konti na lang. Please…” pabulong niya.
Sa likod ng convoy, nakasakay sa motor si Lando, pinilit sumunod. Hindi siya makatingin sa iba. Isang eksena lang ang paulit-ulit sa isip niya: yung batang bumaba, umiiyak, tapos unti-unting nawalan ng lakas.
Pagdating sa ospital, sinalubong sila ng mga nurse. “Late kayo! Nasa window tayo ng gamot!” sigaw ng doktor habang kinukuha si Mia sa stretcher. “Saan kayo nanggaling?”
Hindi nakasagot si Noel. Napaluhod na lang siya sa hallway, nanginginig, habang nakatingin sa pintuang sinarado sa kanya.
Doon dumating si Lando. Basa ang mata, halatang hindi na enforcer ang nasa harap—kundi isang taong sinasakal ng pagsisisi.
“Sir Noel…” mahinang tawag niya.
Tumayo si Noel, nanginginig sa galit at sakit. “Huwag mo akong kausapin,” sabi niya, basag ang boses. “Kung may mangyari sa anak ko—”
“Kasalanan ko,” putol ni Lando, umiiyak na. “Oo. Kasalanan ko. Hindi ko na babawiin sa salita. Pero… anong kailangan? Anong magagawa ko?”
Lumabas ang nurse, nagmamadali. “Kailangan ng O negative! Emergency transfusion!”
Parang tinamaan si Lando. “O negative ako,” mabilis niyang sabi. “Ako na. Ako na!”
Nagulat si Noel, pero wala na siyang lakas para magtaka. “Gawin mo… kahit ano… basta mabuhay siya.”
Dinala si Lando sa blood bank. Habang kinukuhanan siya ng dugo, nanginginig ang kamay niya. Sa isip niya, bumalik ang alaala ng kapatid niyang namatay noon dahil sa delayed na gamutan—parehong hospital smell, parehong pinto, parehong pag-iyak ng isang ama.
“Kung naging mabait lang sana yung humarang sa amin noon…” bulong niya sa sarili, luha ang tumutulo.
Pagkatapos, tumakbo siya pabalik sa hallway. Nakita niyang nakaupo si Noel sa sahig, hawak ang maliit na backpack ni Mia, parang hawak niya ang huling piraso ng buhay nila.
“Sir Noel… nag-donate na ako,” sabi ni Lando, halos pabulong.
Tumingin si Noel—punong-puno ng pagod, takot, at galit na unti-unting natutunaw sa kawalan.
Lumabas ang doktor.
Tahimik ang mukha.
At bago pa man magsalita, alam na nila: may mga bagay na hindi kayang habulin kahit may escort, kahit may permit, kahit may dugo.
Episode 5 – ANG PAGPAPATAWAD NA MASAKIT
Tumayo si Noel, nanginginig ang tuhod. “Doc… anak ko…?” tanong niya, halos walang boses.
Huminga nang malalim ang doktor. “Ginawa namin ang lahat,” mahinahon niyang sabi. “Pero… sobrang baba na ng counts niya pagdating. Na-trigger ang complications. Na-resuscitate namin siya kanina… pero…”
Hindi na natapos ang doktor. Sapagkat bumagsak na si Noel sa sahig, parang biglang inalis ang buto sa katawan niya. Isang impit na sigaw ang lumabas—hindi malakas, pero sapat para maramdaman ng buong hallway ang sakit.
“Hindi… hindi…” paulit-ulit niya, hawak ang ulo. “Anak ko ‘yan… anak ko ‘yan…”
Lumapit si Lando, nanginginig din. Gusto niyang humawak, pero parang wala siyang karapatang lumapit. “Sir Noel… patawad… patawad…” bulong niya, luha na ang dumadaloy.
Tumingin si Noel sa kanya—hindi na galit ang nasa mata, kundi wasak na wasak na pagod. “Alam mo ba… ilang beses akong nagpakumbaba para lang mabuhay siya?” bulong niya. “Isang papel lang sana. Isang scan lang sana. Pero mas pinili mong maging tama kaysa maging tao.”
Nanlumo si Lando. “Wala akong dahilan,” sagot niya. “Wala. Kahit ikadena niyo ako dito, kahit tanggalin ako sa trabaho, tanggap ko.”
Tahimik ang paligid. Naririnig lang ang mahinang iyak ni Noel at ang mga hakbang ng mga nurse.
Makalipas ang ilang minuto, lumapit ang doktor ulit. “Sir Noel… bago tuluyang humina, nagising siya sandali,” sabi niya. “May sinabi siya.”
Nanlaki ang mata ni Noel. “Ano… ano sinabi ng anak ko?”
“Kayo raw po ang tawagin,” sabi ng doktor. “At… may iniabot siyang maliit na papel.”
Iniabot ng doktor ang isang punit na papel, may guhit ng krayola. Drawing ni Mia: isang kotse, isang maliit na batang nakangiti, at dalawang taong nakatayo sa tabi—isa may cap, isa may baton. Sa ibaba, may sulat na paika-ika ang letra:
‘Pa, Salamat. Kuya, Huwag Na Po Magalit Sa Iba.’
Parang pinunit ang dibdib ni Noel. Napahawak siya sa papel, at doon na bumuhos ang iyak—yung iyak na hindi na kayang pigilan ng kahit anong lakas.
Si Lando, nang makita ang drawing, napaluhod din. “Bata pa siya… pero marunong siyang magpatawad,” bulong niya, umiiyak. “Ako… hindi ko man lang siya pinakinggan.”
Dahan-dahang tumayo si Noel. Lumapit siya kay Lando, at sa kabila ng lahat, inabot niya ang papel para ipakita.
“Kung kaya ng anak ko magpatawad… sino ako para hindi subukan?” mahina niyang sabi, nanginginig. “Pero tandaan mo ‘to habang buhay: bawat minutong hinaharang mo… may pamilya kang pinapatay.”
Tumango si Lando, luha at sipon. “Pangako,” sabi niya. “Hindi na mauulit. Maglalagay ako ng lane para sa may sakit. Magtuturo ako. Magbabago ako… para sa kanya.”
At sa corridor na iyon, sa pagitan ng permit na valid at buhay na nawala, naiwan ang aral na masakit pakinggan:
Hindi lahat ng batas ay mali—pero kapag walang puso ang pagpapatupad, may mga batang hindi na makakauwi.
