EPISODE 2
Hindi makapagsalita si Roberto habang nakatitig kay Aling Pilar na tahimik na naghahanda ng kanyang mga gamit. Sa edad na pitumpu, halatang nahihirapan na ang matanda sa paglalakad, ngunit hindi ito nagdalawang-isip na iwan ang trabahong naging kabuhayan niya sa loob ng tatlong dekada upang samahan ang lalaking inaakala niyang nawalan ng lahat.
“Pilar, bakit mo gagawin ito para sa akin? Wala na nga akong maibibigay sa iyo,” nanginginig na tanong ni Roberto.
Ngumiti ang matanda habang pinupunasan ang kanyang mga kamay sa lumang apron.
“Sir Roberto, naaalala ko po noong unang araw kong magtrabaho rito. Wala akong pamilya, wala akong pera, at halos isang linggo na akong naghahanap ng trabaho. Ang nanay ninyo ang tumanggap sa akin kahit wala akong karanasan.”
Sandaling tumigil si Aling Pilar habang pinipigilan ang kanyang luha.
“Noong nagkasakit ang anak ko, kayo po ang nagdala sa kanya sa ospital. Kayo rin ang tumulong para makapag-aral siya. Hindi ko po makakalimutan iyon habang buhay ako.”
Biglang bumalik sa alaala ni Roberto ang kanyang yumaong ina na si Doña Mercedes, isang mabait na babaeng palaging nagpapaalala sa kanya na huwag kailanman maliitin ang mga taong nagtatrabaho para sa kanilang pamilya.
Madalas nitong sabihin na ang tunay na halaga ng isang tao ay makikita sa panahon ng kagipitan, hindi sa mga panahong sagana ang kanyang buhay.
Habang nag-uusap sila, biglang lumabas si Celia mula sa bahay.
“Pilar! Kung sasama ka sa kanya, huwag ka nang babalik dito! Akala mo ba kaya ka niyang pasuwelduhin?”
Hindi sumagot ang matanda. Tahimik lamang niyang kinuha ang bag ni Roberto at inilagay sa tabi ng kanyang sariling gamit.
Ngunit bago sila tuluyang makaalis, biglang huminto ang dalawang itim na sasakyan sa harap ng bahay.
Bumaba mula rito ang isang lalaking nakasuot ng barong at dalawang empleyadong may dalang mga dokumento.
“Sir Roberto, nandito na po kami. Naihanda na namin ang mga dokumentong ipinahanda ninyo,” magalang na sabi ng lalaki.
Biglang natigilan si Celia.
“Sandali, bakit ninyo siya tinatawag na Sir? Akala ko ba nalugi na siya?”
Tahimik na tumingin si Roberto sa kanyang kapatid.
“Hindi ako nalugi, Celia. Hindi ko na nga kailangang magtrabaho araw-araw dahil maayos na ang mga negosyo ko.”
Nanlaki ang mga mata ni Aldrin.
“Ibig mong sabihin, Tito, milyonaryo ka pa rin?”
Tumango si Roberto.
“Gusto ko lang malaman kung sino ang tatanggap sa akin kapag wala na akong pera. Pero hindi ko inakalang ganito kasakit ang malalaman ko.”
Napayuko si Celia habang unti-unting namumuo ang mga luha sa kanyang mga mata.
“Kuya, pasensya ka na. Nagulat lang talaga kami.”
Ngunit mahinahong umiling si Roberto.
“Celia, labinlimang taon ko kayong pinatira rito nang walang hinihinging upa. Tinulungan ko si Aldrin sa pag-aaral at binigyan kita ng puhunan nang dalawang beses. Hindi ko iyon isinusumbat. Pero ngayong akala ninyo ay wala na akong maibibigay, kahit isang gabing matutulugan ay ipinagkait ninyo.”
Walang nakasagot.
Pagkatapos ay humarap siya sa kanyang abogado at hiniling na ilabas ang isang dokumentong matagal na niyang inihanda.
Ito ay isang kasulatan ng paglilipat ng pagmamay-ari ng maliit na bahay at lupang binili niya sa Bulacan, na balak niyang ibigay bilang retirement gift kay Aling Pilar.
“Pilar, matagal ko nang gustong ibigay ito sa iyo. Hindi ito kapalit ng ginawa mo ngayon. Pasasalamat ito sa tatlumpung taon mong tapat na paglilingkod sa pamilya natin.”
Nanginginig na tinanggap ng matanda ang dokumento.
“Sir Roberto, bakit naman po? Hindi ko kailangan ng malaking bahay.”
Ngumiti si Roberto.
“Alam ko. Kaya nga maliit at payapa lang ang pinili ko. May hardin din doon, tulad ng lagi mong kinukuwento. Hindi mo na kailangang mangupahan kapag nagretiro ka.”
Tuluyan nang napahagulgol si Aling Pilar. Hindi niya inakalang ang simpleng pagtulong sa taong nangangailangan ay magdadala sa kanya sa sandaling iyon.
Ngunit higit pa sa bahay, may isa pang bagay na nagpaantig sa kanyang puso.
“Pilar, kung papayag ka, gusto kong doon mo na gugulin ang iyong pagreretiro. Ako na ang bahala sa regular mong pangangailangan at pagpapagamot. Ituring mo na rin akong anak, dahil matagal mo na akong itinuring na pamilya.”
Mahigpit na niyakap ng matanda si Roberto habang umiiyak.
Samantala, tahimik na nakatayo si Celia sa tabi ng pintuan. Sa unang pagkakataon, nakita niya ang kanyang kapatid na umiiyak sa balikat ng isang babaeng hindi nila kadugo ngunit higit na nagpakita ng pagmamahal kaysa sa kanilang sariling pamilya.
Makalipas ang ilang linggo, lumipat si Aling Pilar sa kanyang bagong tahanan. Madalas siyang bisitahin ni Roberto, lalo na tuwing Linggo, upang sabay silang magtanghalian at magkuwentuhan tungkol sa mga alaala ng kanyang mga magulang.
Hindi tuluyang tinalikuran ni Roberto ang kanyang mga kamag-anak, ngunit nagtakda siya ng malinaw na hangganan sa kanilang mga kahilingan. Kinausap din niya si Celia tungkol sa maayos na pagsasaayos ng kanilang tirahan at mga pananagutan.
Isang hapon, habang nakaupo sila ni Aling Pilar sa maliit na terasa, tinanong siya ng matanda kung pinagsisisihan ba niyang nagpanggap na mahirap.
Sandaling natahimik si Roberto bago sumagot.
“Oo, Pilar. Hindi ko inakalang masasaktan ako nang ganito. Pero kahit papaano, nalaman kong may isang taong handang samahan ako kahit akala niyang wala na akong maibibigay.”
Ngumiti ang matanda habang inaabot ang isang basong mainit na kape.
“Sir, kahit wala kayong bahay o negosyo, may lugar pa rin kayo sa hapag ko.”
Napaluha si Roberto habang tinatanggap ang kape.
At sa gitna ng kanilang tahimik na pag-uusap, napagtanto niyang sa lahat ng ari-ariang kanyang naipundar sa loob ng maraming taon, may isang bagay na hindi niya kailanman kayang bilhin.
Ang pagmamahal ng isang taong hindi naghihintay ng anumang kapalit.
KAYO, KUNG KAYO ANG NASA KALAGAYAN NI ROBERTO, MAPAPATAWAD NIYO BA ANG MGA KAMAG-ANAK NA TINALIKURAN KAYO NANG AKALA NILANG WALA NA KAYONG PERA?
IBAHAGI ANG INYONG SAGOT SA COMMENT SECTION! 👇👇👇
❤️ PAKI-LIKE ANG STORY KUNG NAGUSTUHAN NINYO!




