ANG HULING MENSAHE NG ANAK—AT ANG AMANG HULI NANG NAKAUWI!
“ANO ANG IBIG MONG SABIHING WALA NA SI ANDREA?!”
Napasigaw si Roberto habang nanginginig na hinahawakan ang litrato ng kaniyang anak.
Hindi makatingin si Marissa.
“Tatlong buwan na siyang namatay, Roberto.”
Napaluhod ang lalaki.
“Hindi maaari! Noong nakaraang buwan, nagpadala pa ako ng mensahe sa kaniya!”
Tumulo ang luha ng asawa.
“Hindi na niya nabasa iyon.”
Parang gumuho ang buong mundo ni Roberto.
Si Andrea ay labindalawang taong gulang lamang nang lumala ang sakit nito sa puso.
Ilang taon siyang nagpapagamot.
Ngunit dahil kulang ang perang naipapadala, napilitan si Marissa na mangutang at magtrabaho sa iba’t ibang bahay.
“Bakit hindi mo sinabi sa akin na malubha na pala ang sakit niya?” umiiyak na tanong ni Roberto.
“Sinabi ko! Ilang beses kitang tinawagan! Pero palagi kang abala!”
Napayuko ang lalaki.
Naalala niya ang mga gabing tumatawag si Marissa habang kasama niya si Vanessa.
Madalas niyang hindi sagutin ang cellphone.
Minsan, pinapatayan pa niya ang asawa.
“Akala ko lagi mo lang akong hinihingan ng pera,” mahina niyang sabi.
Napahagulgol si Marissa.
“Hindi pera ang kailangan namin noon, Roberto. Kailangan namin ang ama ng mga anak natin.”
Tahimik na umiyak si Vanessa sa sulok.
Pagkatapos ay lumabas ito ng bahay.
Alam niyang wala na siyang lugar sa pamilyang sinira ng kanilang pagtataksil.
Kinabukasan, dinala ni Marissa si Roberto sa sementeryo.
Sa harap ng isang maliit na puntod, tuluyang bumagsak ang lalaki.
ANDREA SANTOS — MINAMAHAL NA ANAK.
“Anak… si Papa ito…”
Hinawakan niya ang malamig na lapida.
“Patawarin mo ako. Nakauwi na ako.”
Ngunit wala nang sumagot.
Umupo si Marissa sa kaniyang tabi.
“May iniwan siyang sulat para sa iyo.”
Inilabas niya ang isang maliit na kuwaderno.
Sa unang pahina ay may nakaguhit na pamilya.
Isang ama.
Isang ina.
At dalawang batang magkahawak ang kamay.
Sa ilalim ay may nakasulat:
Pangarap kong pamilya kapag nakauwi na si Papa.
Nanginginig na binuklat ni Roberto ang sumunod na pahina.
Mahal kong Papa,
Miss na miss na po kita.
Alam kong nagtatrabaho kayo para sa amin.
Pero minsan, naiinggit po ako sa mga kaklase kong sinusundo ng kanilang daddy.
Kapag may recognition day, lagi kong tinitingnan ang pinto.
Umaasa akong baka bigla kayong dumating.
Napahagulgol ang lalaki.
Nagpatuloy siya sa pagbabasa.
Papa, hindi ko kailangan ng bagong cellphone.
Hindi ko rin kailangan ng mamahaling sapatos.
Kahit simpleng tsinelas lang po, masaya na ako.
Basta sana, makasama ko kayo kahit isang araw.
Hindi na makita ni Roberto ang mga salita dahil sa kaniyang luha.
Ngunit may huling pahinang nakatiklop.
Dahan-dahan niya itong binuksan.
Papa, sabi ng doktor, kailangan kong magpahinga.
Pero kapag umuwi kayo, gusto kong ipagluto ninyo ako ng paborito kong pritong itlog.
Hindi ko pa kasi natitikman ang luto ninyo.
At kapag magaling na ako, gusto kong matulog sa tabi ninyo habang kinukuwentuhan ninyo ako.
Papa, kung hindi ninyo ako maabutan, huwag po kayong magagalit kay Mama.
Ginawa niya ang lahat.
Alagaan ninyo po siya at si Kuya Daniel.
Mahal na mahal ko kayo.
Napayakap si Roberto sa lapida.
“Anak… kahit isang beses lang… pakiusap…”
Humagulgol siya.
“Gusto kong ipagluto ka ng pritong itlog…”
Ngunit ang tanging sumagot ay ang malamig na hangin.
Pagbalik nila sa bahay, nakita ni Roberto ang kanilang anak na si Daniel na nakaupo sa lumang mesa.
Labing-anim na taong gulang na ito.
Tahimik siyang lumapit.
“Anak…”
Tumingin si Daniel sa kaniya.
“Papa, alam ninyo po ba kung ano ang huling sinabi ni Andrea bago siya namatay?”
Umiling si Roberto.
Nangingilid ang luha ng binata.
“Sinabi niyang huwag ko raw kayong kamuhian.”
Napahagulgol ang ama.
“Dahil baka raw po kapag umuwi kayo, wala nang gustong yumakap sa inyo.”
Mahigpit na niyakap ni Roberto ang anak.
Ngunit hindi niya matanggal sa isip ang isang bagay.
Sa loob ng walong taon, nagpadala siya ng milyong piso.
Bumili ng mamahaling gamit.
Nagbayad ng mga hotel.
At nagbigay ng pera sa babaeng naging dahilan ng pagkasira ng kaniyang pamilya.
Pero ang anak niyang namatay ay hindi humingi ng kahit anong mamahaling bagay.
Isang simpleng pritong itlog lamang na niluto ng sariling ama.
Nang gabing iyon, naghanda si Roberto ng tatlong plato sa hapag-kainan.
Isa para kay Marissa.
Isa para kay Daniel.
At isa para sa anak na hindi na babalik.
Sa ibabaw ng ikatlong plato ay inilagay niya ang isang pritong itlog.
Pagkatapos ay tahimik siyang umiyak.
“Anak, niluto na ni Papa…”
Ngunit kahit gaano katagal siyang maghintay, hindi na kailanman uupo si Andrea sa hapag-kainan.
MGA ARAL SA BUHAY
1. Ang pagtataksil ay hindi lamang sumisira sa relasyon ng mag-asawa. Maaari rin nitong sirain ang kinabukasan at kaligayahan ng mga anak.
2. Hindi kayang palitan ng pera ang presensya ng isang magulang. Maaaring makapagbigay ng materyal na pangangailangan ang pagtatrabaho sa ibang bansa, ngunit kailangan din ng mga anak ang pagmamahal, oras, at atensyon.
3. Huwag ipagpaliban ang pakikinig sa pamilya. Minsan, ang tawag na hindi natin sinasagot ay maaaring huling pagkakataon na pala upang marinig ang boses ng mahal natin.
4. Ang kasinungalingan ay may mabigat na kapalit. Ang panandaliang kasiyahan ay hindi katumbas ng sakit na maaaring maranasan ng isang buong pamilya.
5. Pahalagahan ang mga mahal sa buhay habang may panahon pa. Dahil may mga yakap, hapunan, at simpleng sandaling hindi na kailanman maibabalik.
KUNG IKAW SI MARISSA, MAPAPATAWAD MO BA ANG ASAWANG NAGTAKSIL SA IYO AT NAGPADALA NG MILYON-MILYON SA KABIT HABANG NAHIHIRAPAN ANG INYONG MGA ANAK?
Ibahagi ang iyong opinyon sa comment section.
Kung naantig ang inyong puso sa kuwentong ito, ibahagi ito sa inyong mga kaibigan at pamilya. Maaaring may isang OFW, magulang, o anak na nangangailangan ng paalalang ang tunay na kayamanan ay hindi lamang pera, kundi ang pagkakataong makasama ang mga taong pinakamamahal natin.
I-LIKE, i-SHARE, at i-FOLLOW ang ating page para sa iba pang mga kuwentong puno ng emosyon, nakakagulat na rebelasyon, at mahahalagang aral sa buhay.
