ANG LAMAN NG BODEGA AY HINDI ANG INAASAHAN NG MGA PULIS!

Napatakip ng ilong si Renato habang dahan-dahang pumapasok sa bodega.

Madilim ang loob. Halos walang laman maliban sa ilang kahon, lumang sako, at isang malaking kahoy na kabinet.

Ngunit sa gitna ng sahig ay may mga bakas na tila matagal nang tinangkang linisin.

“Sir…” tawag ng isa pang pulis, si PO1 Danilo. “Tingnan ninyo ito.”

May nakita siyang lumang tsinelas.

Nakilala agad iyon ni Niko.

“Kay Mama po ’yan!”

Napaluha ang bata.

“Nasaan si Mama?”

Walang sumagot.

Binuksan ni Renato ang kabinet.

Sa loob ay may mga lumang dokumento, litrato, at isang maliit na metal box.

Kinuha niya iyon.

Naka-lock.

Nang buksan nila, nakita nila ang isang lumang cellphone at ilang papel.

May isang pangalan sa unang dokumento.

“Emilio Santiago.”

“Kilalang tao ba ito?” tanong ni Danilo.

Biglang namutla si Niko.

“Siya po ang lalaking pumupunta rito.”

“Anong ginagawa niya?”

“Hindi ko po alam.”

“May ginagawa ba siya sa mama mo?”

Tahimik ang bata.

Maya-maya, mahina niyang sinabi, “Kapag pumupunta po siya, pinapapasok niya ako sa kwarto.”

Naging seryoso ang mukha ni Renato.

Agad nilang sinimulang siyasatin ang mga dokumento.

Lumabas na may ilang property records at bank papers na nakapangalan kay Emilio. Ngunit may isa pang papel na mas mahalaga.

Isang kasunduan.

Nakasaad doon na ipinagbibili ng ina ni Niko ang kanilang bahay kay Emilio.

Ngunit walang pirma ang babae.

“Bakit may ganito?” tanong ni Danilo.

Dahan-dahang lumapit si Niko.

“Pinapapirma po iyon ni Mama dati.”

“Bakit hindi niya pinirmahan?”

“Dahil sinabi niyang hindi niya ibibigay ang bahay.”

Napatingin ang mga pulis sa isa’t isa.

Maya-maya, may narinig silang tunog mula sa ilalim ng sahig.

Tatlong katok.

Tumigil ang lahat.

“May tao ba?” sigaw ni Renato.

Tatlong katok ulit.

Lumuhod siya at tinapik ang sahig.

May bahagi roon na tila hungkag.

Agad nilang hinanap ang takip.

Nang mabuksan iyon, isang makitid na lagusan ang lumitaw.

Sa loob ay may maliit na silid.

At doon nila nakita ang isang lumang upuan, kandila, mga bote ng gamot, at isang punit na damit pambabae.

“Sir…”

Ngunit ang mas nakakatakot ay ang sulat na nakadikit sa dingding.

“Kung makita ninyo ito, ibig sabihin, hindi na ako nakalabas.”

Nanginginig ang kamay ni Renato.

“Sino ang sumulat nito?”

Lumapit si Niko.

Pagkakita niya sa sulat, bigla siyang napahagulhol.

“Sulatan po ni Mama ’yan.”

Maya-maya, may narinig silang sasakyan sa labas.

May isang lalaking bumaba.

Si Emilio Santiago.

“Bakit kayo nandito?” sigaw nito.

Hindi siya pinansin ni Renato.

Sa halip, binasa niya ang huling papel sa metal box.

Isang talaan ng mga pangalan.

May labing-isang pangalan.

At lahat ng mga ito ay mga babaeng matagal nang nawawala.

Napatingin siya kay Emilio.

“May ipapaliwanag ka sa amin.”

Ngumiti ang lalaki.

“Hindi ninyo alam ang ginagawa ninyo.”

Ngunit bago pa siya makalayo, hinawakan siya ni Danilo.

At sa bulsa ni Emilio, may nahulog na susi.

Parehong-pareho iyon ng susi sa isang lumang pinto sa likod ng bodega.