ANG LIHIM NG AMA NI MATEO
Kinabukasan, ibang-iba ang pakiramdam sa paaralan.
Kahit ang mga batang dati ay maingay tuwing recess ay tahimik.
Kumalat na ang balita.
Ang ama ni Mateo ay si Gabriel Villanueva, isa sa pinakamalaking negosyante sa bansa.
Ngunit hindi iyon ang ipinagtataka ng mga guro.
Ang mas ikinagulat nila ay ang sinabi ni Gabriel bago siya umalis.
“Hindi ko nais na tratuhin ninyo si Mateo nang espesyal dahil may pera siya.”
Tahimik ang punong-guro.
“Kung may nagkamali sa kaniya, gusto kong itama ninyo ang mali dahil tama iyon, hindi dahil mayaman ang pamilya niya.”
Nang araw ding iyon, tinawag ni Gng. Rosal ang buong klase.
“May kailangan tayong pag-usapan,” sabi niya.
Tahimik ang mga bata.
Tumingin siya kay Carlo.
“May gusto ka bang sabihin kay Mateo?”
Namula ang mukha ng bata.
“Ma’am…”
Hindi siya makapagsalita.
Sa huli, lumapit siya kay Mateo.
“Sorry.”
Hindi agad sumagot si Mateo.
“Bakit?”
“Pinagtawanan namin ang baon mo.”
Tumango si Mateo.
“Okay lang.”
Ngunit hindi alam ni Carlo na may ibang bagay na pinagdadaanan ang kaniyang bagong kaibigan.
Kinagabihan, narinig ni Mateo ang pag-uusap ng kaniyang mga magulang.
“Gabriel, hindi mo kailangang gawin ito,” sabi ni Teresa.
“Kailangan.”
“Baka lalo lang siyang mapansin.”
“Hindi ko gustong lumaki siyang iniisip na normal ang pagkakaroon ng lahat.”
Tahimik si Mateo sa likod ng pinto.
Narinig niya ang bawat salita.
“Pero paano kung malaman niya balang araw?” tanong ni Teresa.
Matagal bago sumagot si Gabriel.
“Malalaman din niya.”
“Ang tungkol sa aksidente?”
Biglang nanigas si Mateo.
Aksidente?
Hindi niya alam kung ano ang tinutukoy ng kaniyang ina.
Kinabukasan, hindi siya mapakali.
Nang sunduin siya ng kaniyang ama, nagtanong siya.
“Tatay, ano po ang nangyari sa aksidente?”
Napahinto si Gabriel.
“May narinig ka?”
“Opo.”
Umupo ang ama sa tabi niya.
“Mateo, may mga bagay na hindi pa handang sabihin sa iyo ang mga magulang mo.”
“May namatay po ba?”
Hindi sumagot si Gabriel.
At ang katahimikang iyon ang higit na nakapagpatakot sa bata.
Lumipas ang ilang araw.
Sa paaralan, naging mabait na ang mga kaklase ni Mateo.
Ngunit hindi niya iyon gaanong napapansin.
Mas interesado siya sa isang lumang litrato na nakita niya sa drawer ng kaniyang ina.
Isang larawan iyon ng kaniyang ama noong bata pa.
Kasama nito ang isang batang lalaki.
“Ma,” tanong niya, “sino po siya?”
Nanlamig si Teresa.
Kinuha niya agad ang litrato.
“Wala iyon.”
“Pero sino po?”
Hindi sumagot ang ina.
Nang gabing iyon, nakita ni Mateo ang kaniyang ama na umiiyak mag-isa sa garahe.
Iyon ang unang pagkakataong nakita niyang umiiyak ang isang lalaking palaging matatag.
“Tatay?”
Mabilis na pinunasan ni Gabriel ang kaniyang mga mata.
“Bakit gising ka pa?”
“Sino po iyong nasa litrato?”
Hindi na nakapagsinungaling si Gabriel.
“Kuya mo.”
Nanlaki ang mata ni Mateo.
“May kuya ako?”
Tumango si Gabriel.
“May kuya kang si Andres.”
“Nasaan po siya?”
Napatungo ang ama.
“Wala na siya.”
At doon nagsimulang mabuo ang isang lihim na matagal nang itinatago ng pamilya.
Taon bago ipinanganak si Mateo, nagkaroon ng aksidente ang sasakyan ng pamilya.
Kasama ni Gabriel noon ang kaniyang panganay na anak na si Andres.
Nakaligtas si Gabriel.
Ngunit hindi ang bata.
Mula noon, hindi na naging pareho ang pamilya.
Kaya nang ipanganak si Mateo, pinangako ni Gabriel sa sarili na hindi niya hahayaang lumaki ang anak na spoiled at walang pakialam sa ibang tao.
Iyon ang dahilan kung bakit itinago niya ang yaman ng pamilya.
Ngunit may isang bagay pang hindi alam si Mateo.
Sa lumang dokumentong nakatago sa isang safe, may pangalan ng isang bata na nakaligtas sa aksidenteng iyon.
At ang pangalan ay hindi Andres.
Mateo Villanueva.
Kinabukasan, dumating sa paaralan ang isang matandang lalaki na hindi kilala ng mga guro.
May hawak siyang lumang sobre.
Hinahanap niya si Gabriel.
Nang makita niya si Mateo, bigla siyang napahinto.
Namutla ang kaniyang mukha.
“Hindi maaari…”
Lumapit si Mateo.
“Sir, kilala ninyo po ba ako?”
Nanginginig ang kamay ng matanda.
“Hindi ikaw ang dapat na buhay.”
