ANG LIHIM NA ITINAGO SA LOOB NG BAYONG!
Nang makita ni Severino ang laman ng bayong, nawala ang ingay sa buong bulwagan.
Sa loob nito ay isang lumang kahon na binalot ng kupas na tela. Nang alisin ni Andres ang takip, nakita ang isang cassette tape, isang lumang litrato, at isang sobre na may tatak na “Para kay Severino.”
“Nasaan mo ito nakuha?” nanginginig na tanong ng tycoon.
“Iniwan po ng lolo ko bago siya namatay,” sagot ni Andres. “Ang sabi niya, huwag daw itong ibibigay kaninuman maliban kay Severino Villareal.”
Napaupo si Severino.
Apatnapung taon niyang hinanap ang cassette na iyon.
Ito ang huling recording ng kaniyang ina, si Doña Amalia, bago ito nawala noong siya ay labingpitong taong gulang.
“Akala ko sinunog na iyon,” bulong niya.
“May kondisyon po ang lolo ko,” sabi ni Andres.
“Ano?”
“Pakinggan ninyo muna ang recording.”
Ipinahinto ni Severino ang auction at dinala si Andres sa isang pribadong silid. Isang technician ang naghanap ng cassette player. Makalipas ang ilang minuto, narinig ang kaluskos ng tape.
Pagkatapos, isang nanginginig na boses ang umalingawngaw.
“Severino, kung naririnig mo ito, ibig sabihin ay hindi na ako nakabalik.”
Napapikit ang tycoon.
Boses iyon ng kaniyang ina.
“Anak, hindi kita iniwan. Pinilit akong umalis dahil nalaman kong may plano ang iyong ama na kunin ang lahat ng pag-aari ng pamilya.”
Nanlaki ang mga mata ni Severino.
Naniwala siyang tumakas ang kaniyang ina matapos mawala ang isang koleksiyon ng alahas.
Ngunit iba ang kuwento.
“Ang mga alahas ay hindi ninakaw. Itinago sila ng iyong ama upang makuha ang insurance at maangkin ang negosyo. May mga dokumento akong itinago sa bahay ng ating dating katiwala.”
Napatingin si Severino kay Andres.
“Ang lolo mo?”
Tumango ang binata.
Nagpatuloy ang boses ni Amalia.
“Kung sakaling makita mo ang anak ng katiwala, ipagkatiwala mo sa kaniya ang katotohanan. Siya ang makapaghahanap ng mga papeles.”
Biglang napatayo si Severino.
“May iba pa ba?”
Inilabas ni Andres ang litrato.
Sa larawan, nakatayo si Amalia sa tabi ng isang batang lalaki.
Sa likod nito ay may sulat-kamay:
“Severino, hindi lamang tungkol sa negosyo ang kailangan mong malaman. May lihim tungkol sa iyong kapatid.”
Nanlamig ang katawan ng tycoon.
May kapatid siyang matagal nang pinaniniwalaang namatay.
“Mateo…” bulong niya.
Ipinagpatuloy ng recording.
“Hindi namatay si Mateo sa aksidenteng sinabi sa iyo. Dinala siya sa probinsya upang iligtas mula sa iyong ama.”
Napatingin si Severino kay Andres.
“Alam ba ng lolo mo kung nasaan si Mateo?”
“Wala na po siya. Pero may iniwan siyang sulat.”
Kinuha ni Andres ang sobre.
Bago niya ito maibigay, bumukas ang pinto.
Isang lalaking naka-itim na suit ang pumasok.
Si Ramon Villareal, pinsan at vice chairman ng kumpanya.
“Hindi ninyo dapat binuksan ang bayong na iyan,” malamig niyang sabi.
Napatayo si Severino.
“Bakit?”
Tinitigan ni Ramon si Andres.
“Dahil kung mababasa ninyo ang sulat na iyan, malalaman ninyo kung sino ang pumatay sa reputasyon ng pamilyang ito.”
Napahawak si Andres sa sobre.
At sa likod nito, may isang pangalan.
Ang pangalan ng taong buong buhay niyang tinatawag na lolo.
