ANG CCTV NA NAGPAHINTO SA LAHAT
“Ulitin mo.”
Iyon ang nanginginig na utos ni PO1 Rogelio Santos habang nakatingin sa laptop ng isang kapitbahay.
Sa video, malinaw na makikita si Mateo na dumating sa tapat ng bahay ni Marissa. Bumaba siya sa motorsiklo, kinuha ang package, at lumapit sa gate.
Ngunit hindi niya binuksan ang kahon.
Iniwan lamang niya iyon sa harap ng pinto matapos tawagan si Marissa.
“Ma’am, nasa gate na po ang delivery ninyo,” maririnig sa recording.
Makalipas ang ilang segundo, umalis si Mateo.
“Wala siyang kinuha,” bulong ng isang kapitbahay.
Tumahimik si Rogelio.
Ngunit hindi pa tapos ang video.
Pagkalipas ng halos limang minuto, may ibang lalaking dumating.
Naka-cap ito at nakatakip ang mukha.
Diretso itong pumasok sa gate.
“Baka kapitbahay?” tanong ni Marissa.
Umiling ang kapitbahay na si Elena.
“Hindi. Hindi ko kilala iyan.”
Sa footage, makikitang binuksan ng lalaki ang package at may kinuha mula rito.
Napaatras si Marissa.
“Pero… paano niya nalaman na nandiyan iyon?”
Walang sumagot.
Muling pinanood ang video.
Sa pagkakataong ito, napansin ni Rogelio ang isang detalye.
“Stop.”
Huminto ang footage.
May maliit na sticker sa likod ng motorsiklo ng lalaki.
Isang simbolo.
Pareho iyon sa ginagamit ng isang delivery company.
“May koneksyon siya sa delivery service,” sabi ng pulis.
Napatingin si Mateo kay Rogelio.
“Sinabi ko po sa inyo. Hindi ako ang kumuha.”
Ngunit imbes na humingi agad ng tawad, nanatiling tahimik si Rogelio.
Dahil may isa pang problemang lumitaw.
Sa records ng kumpanya, ang package ay naglalaman ng cellphone na nagkakahalaga ng ₱48,000.
Ngunit ayon kay Marissa, tatlong libong piso lamang ang nawawala.
“Bakit hindi tugma?” tanong ni Elena.
Doon nagsimulang magduda ang lahat.
“May ibang bagay na nawawala,” sabi ni Rogelio.
Agad niyang pinatawag si Marissa.
“Ano talaga ang laman ng package?”
Namutla ang babae.
“Cellphone lang.”
“Sigurado ka?”
Tumango siya.
Ngunit nang makita niya ang CCTV, bigla siyang napaiwas ng tingin.
Napansin iyon ni Mateo.
“Ma’am, may tinatago po ba kayo?”
“Wala!”
“Kung wala, bakit parang natatakot kayo?”
Hindi sumagot si Marissa.
Samantala, dumating ang manager ng delivery company, si Danilo Mercado.
“Officer, baka puwedeng huwag na nating palakihin ito,” sabi niya. “May insurance naman ang package.”
Napatingin si Rogelio.
“Bakit parang ayaw mong malaman kung sino ang kumuha?”
Napakamot si Danilo.
“Hindi naman sa ganoon.”
Ngunit habang pinag-uusapan nila ang footage, may napansin si Mateo.
“Sir…”
Tinuro niya ang screen.
“Paki-zoom po iyon.”
May isang segundo sa video kung saan makikita ang mukha ng lalaki nang bahagyang tumama ang ilaw sa kaniyang mukha.
Nanginginig si Mateo.
“Kilala ko siya.”
Napatingin ang lahat.
“Sino?”
Huminga nang malalim si Mateo.
“Siya ang supervisor na nag-abot sa akin ng package bago ako umalis sa warehouse.”
Nanlaki ang mata ni Danilo.
“Hindi maaari.”
“Bakit hindi?” tanong ni Rogelio.
Walang sagot.
Maya-maya, dumating ang isa pang pulis at may dalang report.
“Officer, may problema.”
“Ano?”
“May ibang delivery rider na nagreklamo tungkol sa parehong supervisor. Ilang package raw ang nawawala.”
Napatigil si Rogelio.
Ngayon, malinaw nang hindi simpleng nakawan ang nangyari.
May sistemang gumagana sa loob ng kumpanya.
At mukhang ginagamit si Mateo bilang pambiktima.
Ngunit bago pa nila mahanap ang supervisor, biglang tumunog ang cellphone ni Rogelio.
Isang mensahe.
May larawan.
Iyon ang mukha ng kaniyang sariling anak na si Adrian.
Kasama nito ang lalaking nasa CCTV.
Napaupo si Rogelio.
“Hindi…”
Nang mabasa niya ang kasunod na mensahe, tuluyan siyang nanlamig.
“Kung gusto mong mabuhay ang anak mo, itigil mo ang imbestigasyon.”
