ANG TAONG DAPAT AY PATAY NA
Hindi makapaniwala si Ramon sa narinig niya.
“Dante?” ulit niya. “Kapatid ninyo?”
Hindi na nakasagot si Elena. Isinakay na siya sa ambulansiya habang si Jun ay mahigpit na nakakapit sa kamay nito.
Samantala, nanatili ang mga pulis sa lumang bahay.
May hinahanap silang sagot.
Bakit may dugo sa likod ng aparador?
Bakit may isang taong itinago roon?
At higit sa lahat, bakit binanggit ni Elena ang pangalan ng isang lalaking tatlong taon nang patay?
Ayon sa mga kapitbahay, namatay raw si Dante sa isang aksidente sa dagat. Nagkaroon pa ng burol at libing.
Pero nang tanungin ni Ramon si Aling Marta, bigla itong namutla.
“May kabaong po,” sabi nito. “Pero… hindi ko nakita ang mukha niya.”
Napatingin ang pulis.
“Bakit?”
“Sinabi ng pamilya na hindi na puwedeng buksan.”
Lalong naging kahina-hinala ang lahat.
Bumalik si Ramon sa likod ng aparador.
Sa ilalim ng kumot ay may maliit na metal na kahon.
Walang susi.
Kaya kinuha niya ito bilang ebidensiya.
Maya-maya, dumating ang isang lalaki na nagpakilalang si Arturo, dating abogado ni Elena.
“May hinahanap ba kayo?” tanong nito.
“May nakita kaming pangalan ni Dante,” sagot ni Ramon.
Biglang nagbago ang mukha ng lalaki.
“Imposible.”
“Bakit?”
“Patay na siya.”
“Sigurado ka?”
Hindi sumagot si Arturo.
Sa ospital, nagising si Elena makalipas ang ilang oras.
Nasa tabi niya si Jun.
“Nay…”
Pinisil ng babae ang kamay ng anak.
“Bakit po kayo nasa likod ng almaryo?”
Matagal bago sumagot si Elena.
“Dahil may gustong kumuha ng isang bagay.”
“Ano po?”
Isang luha ang dumaloy sa pisngi niya.
“Mga papeles.”
“Anong papeles?”
Hindi agad siya nagsalita.
“Ang titulo ng bahay.”
Ipinaliwanag ni Elena na ilang linggo nang may sumusubok kumuha ng kanilang lupain. May mga dokumentong biglang lumitaw na nagsasabing ibinenta raw ng kanilang ama ang lupa bago ito namatay.
Ngunit alam ni Elena na peke ang mga iyon.
May natuklasan siyang lumang rekord na nagpapatunay na sa kaniya nakapangalan ang lupa.
At itinago niya ang orihinal na dokumento.
“Akala ko kapag nakuha nila iyon, kukunin nila ang bahay natin,” sabi niya.
“Pero sino po sila?”
Hindi sumagot si Elena.
Dahil alam niyang mas malala ang katotohanan.
Kinagabihan, dumating si Ramon sa ospital dala ang metal na kahon.
“Nakuha namin ito sa likod ng aparador.”
Pagkabukas nito, may mga lumang litrato, resibo, at isang maliit na USB.
May isang larawan doon.
Makikita si Dante na buhay.
At kasama niya ang isang lalaking hindi dapat naroon.
Si Arturo.
Napatakip ng bibig si Elena.
“Hindi siya patay…”
“Alam ninyo siya?”
Tumango ang babae.
“Si Dante ang tumulong sa akin noong una.”
“Pero bakit?”
Dahan-dahang tumingin si Elena kay Ramon.
“Dahil hindi siya ang nananakit sa akin.”
“Kung ganoon, sino?”
Hindi pa siya nakakasagot nang biglang may kumatok sa pinto.
Pumasok si Jun.
Kasunod niya ang isang lalaking naka-jacket.
Nang makita ni Elena ang mukha nito, napasigaw siya.
“Dante!”
Tumigil ang lalaki sa pintuan.
Buhay siya.
At ang unang sinabi niya ay hindi tungkol sa titulo.
Hindi tungkol sa pera.
Kundi tungkol kay Jun.
“Hindi mo pa rin sinabi sa anak mo ang totoong dahilan kung bakit ako nawala.”
