“TATAY” ANG TAWAG NG PROSEKYUTOR

Parang biglang nawala ang ingay sa loob ng munisipyo.

Nakatayo si Gabriel sa harap ng kaniyang ama habang nakatingin ang lahat.

“Tatay, bakit hindi ninyo ako tinawagan?”

Umiling si Isko.

“Ayaw kitang abalahin. May trabaho ka.”

“Trabaho?” Napailing si Gabriel. “Mas mahalaga sa akin ang problema ninyo.”

Napayuko si Marissa.

Kanina lamang ay tinatawanan niya ang matanda.

Ngayon, hindi niya alam kung paano haharap sa anak nitong prosekutor.

“Sir…” mahina niyang tawag.

Tumingin si Gabriel sa kaniya.

“Ano ang nangyari?”

“Wala naman po. Nagreklamo lang po siya tungkol sa lupa.”

“Anong lupa?”

Inilabas ni Isko ang mga dokumento.

“Lupang minana pa namin sa lolo mo,” sabi niya. “Bigla na lang may nagsabing pag-aari na raw ng isang kompanya.”

Kinuha ni Gabriel ang folder.

Isa-isa niyang sinuri ang mga papeles.

“Nasaan ang orihinal na titulo?”

“Nasa bahay.”

“Bakit hindi ninyo dinala?”

“Takot akong mawala.”

Tumango si Gabriel.

“May karapatan kayong humingi ng kopya ng rekord sa munisipyo.”

Napatingin siya kay Marissa.

“Bakit hindi ninyo ito tinanggap?”

“Nagkulang po kasi ang dokumento…”

“Anong dokumento?”

Hindi agad nakasagot ang babae.

Muling binuksan ni Gabriel ang folder.

“May resibo rito na nagpapatunay na tatlong beses nang naghain ng reklamo ang tatay ko.”

Tumahimik ang opisina.

“Bakit walang aksyon?”

“Hindi ko po alam…”

“Pero ikaw ang tumanggap.”

Nanginginig na ang kamay ni Marissa.

Biglang lumapit ang isang lalaking opisyal mula sa kabilang mesa.

“Prosekutor, baka puwedeng pag-usapan muna natin ito.”

Tumingin si Gabriel.

“Sir, kayo po ba ang hepe ng tanggapan?”

“Oo.”

“Kung ganoon, alam ninyo ang reklamo ng tatay ko.”

“Oo, pero komplikado kasi ang usapin.”

“Komplikado?”

Itinaas ni Gabriel ang isang papel.

“May dalawang magkaibang numero ng titulo para sa iisang lupa.”

Natahimik ang lahat.

“Isa rito ay sa pangalan ng tatay ko. Ang isa ay sa kompanya.”

“Baka nagkaroon lang ng administrative error.”

Umiling si Gabriel.

“Hindi ito simpleng error.”

Kinuha niya ang cellphone at tumawag.

“Attorney Elena, kailangan ko ng certified copy ng registry records para sa lupang ito.”

Napatingin si Isko sa kaniyang anak.

“Tama na, Gabriel.”

“Hindi, Tay.”

“Baka lumaki pa ang problema.”

“Problema na ito simula nang alisin nila sa inyo ang lupa.”

Napaluha ang matanda.

“Anak, ayokong masira ang trabaho mo dahil sa akin.”

“Hindi kayo ang sumisira sa trabaho ko.”

Huminga nang malalim si Gabriel.

“Ginagawa ko lang ang trabaho ko.”

Ilang minuto lamang ang lumipas, dumating ang isang messenger na may dalang bagong dokumento.

Binasa iyon ni Gabriel.

Biglang nagbago ang kaniyang mukha.

“Tay…”

“Ano?”

“May pirma ninyo rito.”

Napatingin si Isko.

“Hindi akin iyan.”

“Pero pangalan ninyo.”

“Hindi ako pumirma.”

Sinuri ni Gabriel ang dokumento.

May notarized affidavit na nagsasabing kusang ibinenta ni Isko ang lupa sa halagang dalawang milyong piso.

“Hindi ako nakatanggap ng kahit isang sentimo,” mariing sabi ng matanda.

“May dalawang saksi.”

Tumingin si Isko sa mga pangalan.

At bigla siyang napaupo.

“Kilala ko sila.”

“Sino?”

“Mga taong pumunta sa bukid noong araw na iyon.”

“Bakit?”

Hindi sumagot si Isko.

Maya-maya, nagsalita siya.

“Pinilit nila akong pumirma.”

Nanigas si Gabriel.

“Bakit hindi ninyo sinabi?”

“Dahil pinagbantaan nila ang buhay mo.”

Natahimik ang anak.

“Sinabi nilang kapag nagsumbong ako, may mangyayari sa iyo.”

Dahan-dahang umupo si Gabriel sa tabi ng ama.

“Bakit ngayon lang?”

“Dahil tatlong buwan na akong nag-iisa.”

Napayuko ang matanda.

“Akala ko kaya kong ipaglaban ang sarili ko.”

Hinawakan ni Gabriel ang kamay niya.

“Hindi na ninyo kailangang mag-isa.”

Ngunit habang palabas sila ng munisipyo, may isang matandang babae na biglang humabol.

“Prosekutor!”

Lumingon si Gabriel.

Nanginginig ang babae.

“Hindi lang siya ang nawalan ng lupa.”

Itinuro niya ang isang lumang kahon ng mga reklamo.

“Marami kami.”

At nang buksan ni Gabriel ang kahon, nakita niya ang dose-dosenang pangalan ng mga magsasakang pare-pareho ang reklamo.

Pare-parehong pirma.

Pare-parehong dokumento.

At pare-parehong halaga.

Dalawang milyong piso.

Ngunit sa pinakailalim ng kahon, may isang dokumentong may pirma ng isang taong hindi niya inaasahang makita.

Ang kaniyang sariling ama.

At sa ilalim nito ay nakasulat:

“Huwag nang hanapin ang lupa. Hanapin kung sino ang pinatay para rito.”