ANG BAHAY NA BINILI NG PERA NI GABRIEL
Hindi agad nakapagsalita si Gabriel.
Nakatayo lamang siya sa labas ng gate habang si Lorna ay tila hindi malaman kung lalapit ba o tatakbo palayo.
“Bakit hindi mo ako sinalubong?” tanong niya.
“Akala ko sa susunod na buwan ka pa uuwi.”
“Sinadya kong sorpresahin ka.”
Tumingin si Gabriel sa karatula.
“Pero bakit Reyes ang pangalan sa gate?”
Napalunok si Lorna.
“May kailangan akong ipaliwanag.”
“Nasaan ang mga gamit ko?”
Walang sagot.
“Lorna, bakit may ibang pangalan dito?”
Bago pa makasagot ang babae, lumabas ang batang lalaki.
“Ma, sino po siya?”
Napatingin si Gabriel sa bata.
Hindi niya kilala ang bata.
Ngunit may kakaibang bagay siyang napansin.
Ang maliit na peklat sa kaliwang kilay nito.
Parehong-pareho sa peklat ng kanyang anak na si Nico.
“Nasaan si Nico?” tanong niya.
Biglang namutla si Lorna.
“Gabriel…”
“Nasaan ang anak natin?”
Nagsimulang mangilid ang luha ng babae.
“Wala na si Nico.”
Parang huminto ang mundo.
“Ano?”
“Dalawang taon na siyang wala.”
Napaatras si Gabriel.
“Dalawang taon?”
“Oo.”
“Pero dalawang taon na ang nakalipas, kausap ko pa siya sa video call!”
Umiyak si Lorna.
“Hindi ko sinabi sa iyo dahil nasa barko ka. Ayaw kong makaapekto sa trabaho mo.”
“Anong nangyari?”
Hindi makasagot si Lorna.
Doon napansin ni Gabriel ang batang kasama nito.
“Kung wala na si Nico, sino ang batang iyan?”
Napatingin ang bata sa kanya.
“Mateo po.”
“Anak mo?”
Tumango si Lorna.
“Anak namin.”
Napakurap si Gabriel.
“Anak natin?”
“Oo.”
“Bakit hindi mo sinabi sa akin?”
“Dahil…”
Nanginginig ang boses ni Lorna.
“Hindi ikaw ang ama niya.”
Parang sinuntok si Gabriel sa dibdib.
Tahimik siyang tumingin kay Mateo.
Maya-maya, lumabas mula sa bahay ang isang lalaking naka-long sleeves at maayos ang buhok.
“Lorna, sino—”
Napatigil ang lalaki nang makita si Gabriel.
“Gabriel.”
“Ramon.”
Magkakilala sila.
Si Ramon ang matagal nang kaibigan ni Lorna.
At ngayon, suot nito ang singsing na dating regalo ni Gabriel sa kanyang asawa.
Tinitigan ni Gabriel ang kamay nito.
“Sa iyo na ba ’yan?”
Hindi sumagot si Ramon.
Napahawak si Lorna sa braso ni Gabriel.
“Hindi ganoon ang iniisip mo.”
“Hindi?”
Lumabas ang ilang kapitbahay.
Naging tahimik ang buong paligid.
“Bakit may pangalan ni Ramon sa gate ng bahay ko?”
“Hindi na sa iyo ang bahay,” mahina niyang sagot.
Napailing si Gabriel.
“Bahay ko ito.”
“Hindi na.”
“May titulo ako.”
“Wala na.”
Napakunot ang noo ni Gabriel.
“Anong ibig mong sabihin?”
Ipinakita ni Lorna ang isang dokumento.
“Binenta ko.”
Nanlaki ang mata ni Gabriel.
“Kanino?”
“Kay Ramon.”
“Bakit?”
“Dahil kailangan namin ng pera.”
“Anong pera?”
Hindi sumagot si Lorna.
Kinuha ni Gabriel ang dokumento.
Nakita niya ang petsa.
Tatlong taon na ang nakalipas.
At ang halaga ng bentahan ay halos katumbas ng lahat ng perang ipinadala niya sa Pilipinas sa loob ng limang taon.
“Ginamit mo ang pera ko para ibenta ang bahay na ako ang nagpagawa?”
Umiyak si Lorna.
“Hindi ko ginusto.”
“Kung ganoon, sino ang may gusto?”
Biglang nagsalita si Ramon.
“Ako.”
Napatingin si Gabriel.
“Bakit?”
“Dahil hindi mo na kayang suportahan ang pamilya mo.”
Natawa nang mapait si Gabriel.
“Hindi ko kayang suportahan?”
“Matagal kang wala.”
“Dahil nagtatrabaho ako!”
“Habang wala ka, may ibang taong nandito.”
Tumahimik si Gabriel.
Hindi niya kayang sagutin iyon.
Kinuha niya ang kanyang maleta.
“Lorna, hindi ako aalis hangga’t hindi ko nalalaman ang buong katotohanan.”
“Gabriel…”
“Nasaan ang mga dokumento ni Nico?”
Biglang nagbago ang mukha ni Lorna.
“Bakit?”
“Dahil may gusto akong malaman.”
“Ano?”
“Kung totoo bang patay ang anak ko.”
Napatigil si Lorna.
At doon, sa unang pagkakataon, nakita ni Gabriel ang takot sa mga mata ni Ramon.
