ANG SUSI, ANG BANGKAY, AT ANG LALAKING MATAGAL NANG NAWAWALA
Agad isinara ng pulisya ang buong lugar.
Hindi basta aksidente ang pagkakatagpo sa katawan.
Ayon sa unang pagsusuri, ilang taon nang nakabaon ang biktima.
Ngunit wala pang pagkakakilanlan.
“May may-ari ba ang bazaar?” tanong ni Mateo.
Ayon sa mga residente, matagal nang sarado ang gusali.
Dating pag-aari iyon ni Ernesto, isang negosyanteng biglang nawala pitong taon na ang nakalilipas.
Walang nakakaalam kung saan siya napunta.
May mga nagsabing tumakas siya dahil sa utang.
May nagsabing may nakaaway siyang kasosyo.
At may ilan namang nagsabing huling nakita si Ernesto sa loob mismo ng bazaar.
“Baka siya ang bangkay,” sabi ni Renato.
Ngunit may isang problema.
Hindi tugma ang edad ng katawan sa mga lumang litrato ni Ernesto.
Samantala, patuloy na nakaupo ang aso sa labas ng crime scene.
Hindi ito umaalis kahit bigyan ng pagkain.
Nang lumapit si Mateo, bigla itong tumayo at tumingin sa lumang gusali.
“May gusto ka pang ipakita?”
Tumakbo ang aso sa likod ng bazaar.
Sinundan siya ni Mateo.
Doon niya nakita ang isang lumang pader na may bahaging bagong semento.
“Renato!”
Sinuri nila ang pader.
May marka roon na tila sinadyang takpan.
Nang buksan ito ng forensic team, may maliit na silid sa likod.
Sa loob ay may lumang mesa, isang sirang upuan, at isang kahon.
Binuksan ni Mateo ang kahon.
May mga dokumento.
Mga resibo.
Mga litrato.
At isang lumang kuwaderno.
Nang basahin niya ang unang pahina, nakasulat ang pangalan ni Ernesto.
Pero ang sumunod na mga pahina ang nagpabago sa takbo ng imbestigasyon.
May mga tala tungkol sa isang batang lalaki.
“Kailangan kong iligtas si Daniel bago nila siya matagpuan.”
Napatingin si Mateo kay Renato.
“May anak pala si Ernesto?”
Umiling ang mga residente nang tanungin sila.
Walang nakakaalam.
Ngunit sa mga sumunod na pahina, lumitaw ang isang pangalan.
Daniel.
Ayon sa mga tala, ilang taon nang tinutulungan ni Ernesto ang isang batang ulila.
Hindi niya ito isinama sa bahay dahil may mga taong naghahanap sa bata.
May utang na loob daw si Ernesto sa ina ng bata.
At isang gabi, may dumating na mga lalaki sa bazaar.
Iyon ang huling entry sa kuwaderno.
“Kung may mangyari sa akin, huwag ninyong pagkatiwalaan si…”
Naputol ang pangungusap.
Napatingin si Mateo sa aso.
Biglang umungol ang hayop.
Pagkatapos ay tumakbo palabas.
Sinundan nila ito hanggang sa isang lumang bahay ilang kanto ang layo.
Doon nakatira ang isang matandang babae na si Aling Rosa.
Nang makita nito ang aso, napahawak siya sa bibig.
“Siya…”
“Alam ninyo ang asong ito?” tanong ni Mateo.
Tumango si Rosa habang nangingilid ang luha.
“Aso iyan ni Ernesto.”
Natahimik ang mga pulis.
“Anong pangalan?”
“Bantay.”
“Bantay?”
“Oo. Pitong taon na siyang naghihintay.”
“May hinihintay?”
Napayuko si Rosa.
“Si Ernesto.”
At doon sinabi ng matanda ang isang katotohanang matagal niyang itinago.
Hindi tumakas si Ernesto.
Pinatay siya.
Pero ang bangkay na natagpuan nila ay hindi kanya.
“Kung ganoon,” sabi ni Mateo, “sino ang nasa ilalim ng lupa?”
Napaluha si Rosa.
“Ang taong pumatay kay Ernesto.”
“Paano ninyo nalaman?”
Hindi agad sumagot ang matanda.
Sa halip, itinuro niya ang aso.
“Dahil si Bantay ang nakakita sa nangyari.”
Napatingin si Mateo sa hayop.
At saka niya napansin ang isang lumang peklat sa leeg nito.
“Nasaan si Ernesto ngayon?” tanong niya.
Mahina ang sagot ni Rosa.
“Buhay pa siya.”
Nanigas ang lahat.
“Nasaan?”
Itinuro ni Rosa ang isang maliit na bahay sa dulo ng kalsada.
Ngunit bago pa sila makarating doon, may tumawag kay Mateo.
“Sir! May bagong resulta ang forensic team!”
“Anong resulta?”
“May natagpuan kaming lumang bala sa loob ng katawan.”
Huminto si Mateo.
“May fingerprint ba?”
“Meron.”
“Kanino?”
Sandaling natahimik ang kabilang linya.
Pagkatapos ay sinabi ang pangalan.
At sa sandaling marinig iyon ni Mateo, napatingin siya kay Renato.
Dahil ang fingerprint ay pag-aari ng isang taong kilalang-kilala nila.
Isang taong araw-araw nilang nakakasama sa himpilan.
