EPISODE 2 – HINDI PINAPASOK NG GUARD ANG MATANDANG LALAKI SA BANGKO, PERO NANG TUMAWAG ANG PRESIDENTE NG BANGKO, NANGATOG ANG KANYANG TUHOD!

ANG LUMANG SOBRE NA IKINATAKOT NG PRESIDENTE NG BANGKO

“Sir Eduardo?”

Napatingin si Marvin sa presidente ng bangko.

Hindi siya makapaniwala sa nakita.

Ang pinakamataas na opisyal ng kanilang sangay ay mismong lumabas upang salubungin ang matandang kanina lamang niyang pinagbawalang pumasok.

“Mr. Villanueva,” mahinang sabi ni Eduardo, “bakit hindi ninyo sinabi agad kung sino kayo?”

Napayuko si Marvin.

“Sir… hindi ko po alam.”

Hindi siya pinansin ni Eduardo.

Lumapit siya kay Andres.

“Dalawampu’t limang taon na.”

“Oo,” sagot ng matanda. “Matagal na.”

“Akala ko…”

“Patay na ako?”

Hindi nakasagot si Eduardo.

Inakay niya si Andres papasok sa isang pribadong silid.

Sumunod si Marvin, ngunit pinigilan siya ng manager.

“Manatili ka rito.”

Hindi alam ni Marvin kung bakit biglang nagbago ang lahat.

Makalipas ang ilang minuto, narinig niyang malakas ang boses ni Eduardo mula sa loob.

“Hindi maaari!”

Bumukas ang pinto.

Lumabas si Andres na hawak pa rin ang lumang sobre.

“Panahon na,” sabi niya.

“Hindi mo naiintindihan,” sagot ni Eduardo. “Kapag inilabas mo ang dokumentong iyan, maraming tao ang mawawalan ng trabaho.”

“Hindi ko gustong may mawalan ng trabaho.”

“Kung ganoon, bakit mo pa dinala?”

Tumingin si Andres sa kaniya.

“Dahil may isang taong hindi na makapaghihintay.”

Ibinigay niya ang sobre.

Binuksan iyon ni Eduardo.

Nandoon ang isang lumang bank certificate, ilang resibo, at isang sulat na may petsang dalawampu’t limang taon na ang nakalipas.

Napaupo si Eduardo.

“Hindi mo pa rin itinapon.”

“Hindi ko kayang itapon.”

Ang tunay na kuwento ay nagsimula noong bata pa si Eduardo.

Noong panahong iyon, ordinaryong empleyado lamang siya sa bangko.

Si Andres naman ay isang simpleng karpintero na araw-araw pumapasok upang magdeposito ng maliit na halaga.

Isang araw, napansin ni Andres na may batang lalaki sa labas ng bangko na umiiyak.

Ang bata ay si Eduardo.

Wala itong kasama at nawawala ang kaniyang ina.

Si Andres ang naghanap sa pamilya nito.

Nang matagpuan niya ang ina ni Eduardo, nalaman niyang matindi ang kanilang problema sa pera.

Mula noon, palihim na tumulong si Andres.

Hindi niya alam na ang maliit na kabutihang iyon ang magiging dahilan upang mabago ang buhay ni Eduardo.

Lumipas ang mga taon.

Naging manager si Eduardo.

Naging presidente.

At nang yumaman ang bangko, unti-unti niyang nakalimutan ang mga taong tumulong sa kaniya noong wala pa siyang pangalan.

Kasama roon si Andres.

Ngunit may isa pang dahilan kung bakit bumalik ang matanda.

“May apo akong babae,” sabi ni Andres.

“Si Lira?”

Tumango siya.

“May sakit siya. Kailangan niya ng operasyon.”

Napayuko si Eduardo.

“Magkano?”

“Hindi pera ang ipinunta ko rito.”

Nagulat si Eduardo.

Inilabas ni Andres ang isang lumang passbook.

“May ipon ako rito.”

Tiningnan iyon ni Eduardo.

Napaatras siya.

Ang account ay halos walang galaw sa loob ng dalawampu’t limang taon.

Ngunit ang halaga nito ay napakalaki.

Hindi iyon pera ni Andres.

Iyon ang perang ipinagkatiwala sa kaniya ng isang taong hindi na niya nakita muli.

“Kanino galing ito?”

Tahimik si Andres.

“Sabihin mo.”

“Sa isang babaeng minsang humingi ng tulong sa akin.”

“Bakit nasa iyo?”

“Dahil bago siya namatay, sinabi niyang itago ko ito para sa isang bata.”

“Anong bata?”

Hindi sumagot si Andres.

Sa halip, inilabas niya ang isang lumang litrato.

Nang makita iyon ni Eduardo, tuluyan siyang natigilan.

Isang batang lalaki ang nasa litrato.

At katabi nito ang isang babae.

Ang batang lalaki ay siya.

Ang babae ay ang kaniyang ina.

Ngunit sa likod ng larawan ay may sulat:

“Kung sakaling makalimutan mo kung sino ang tumulong sa iyo, hanapin mo si Andres.”

Napapikit si Eduardo.

“Bakit ngayon mo lang dinala?”

“Dahil sinabi ng anak mo na gusto niyang malaman kung saan nagmula ang kayamanan ng pamilya ninyo.”

Napatayo si Eduardo.

“Anong ibig mong sabihin?”

Ngumiti nang mapait si Andres.

“Hindi lang pera ang nasa sobre.”

May isa pang dokumentong nakatiklop sa ilalim.

At nang buksan iyon ni Eduardo, nakita niya ang isang lumang testamento.

Ang pangalan ng tagapagmana ay hindi kanya.

Hindi rin pangalan ng kaniyang mga anak.

Ang nakasulat doon ay pangalan ng isang taong matagal na niyang sinubukang kalimutan.