ANG LALAKING MAY ALAM SA LIHIM NI LIRA
“Bakit ninyo siya dinakip?”
Hindi agad nakasagot si Roberto. Nakatayo sa harap niya ang lalaking bumaba sa itim na sasakyan. Si Gabriel Monteverde, kilalang negosyante sa lungsod, at tila may koneksyon kay Lira.
“May reklamo po laban sa kaniya,” sagot ni Roberto.
“Reklamo o hinala?”
Napayuko ang pulis.
Samantala, nanginginig si Lira. Hindi niya maintindihan kung bakit tila kilala siya ng lalaki.
“Sir, salamat po, pero hindi ko po kayo kilala.”
“Hindi mo ako kailangang kilalanin,” mahina niyang sagot. “Pero kilala kita.”
Lumapit ang isang pulis.
“Sir, may nakuha kaming CCTV mula sa tindahan sa tapat.”
Pinanood nila ang footage.
Makikita roon si Nestor Alvarado, ang nagreklamo, na bumaba sa kaniyang sasakyan. Maya-maya, lumapit si Lira upang mag-alok ng sampaguita. Hindi niya binuksan ang pinto o hinawakan ang loob ng sasakyan.
Pagkaalis niya, may ibang lalaking dumating.
Siya ang kumuha ng pitaka.
Napaatras si Roberto.
“Kung ganoon, inosente siya.”
Tumango si Gabriel.
“Hindi lang iyon.”
Inilabas niya ang isang lumang litrato.
Isang batang babae ang nasa larawan, nakangiti habang may hawak na sampaguita. Sa tabi nito ay isang babaeng nakayuko at nakangiti.
Nang makita iyon ni Lira, namutla siya.
“Iyan…”
“Nanay mo,” sabi ni Gabriel.
Parang nawala ang lakas sa katawan ni Lira.
Matagal nang patay ang kaniyang ina. Ang tanging naiwan nito ay isang lumang kuwintas at kuwento tungkol sa pamilyang minsang tumulong sa kanila.
“Paano ninyo nakuha iyan?”
Hindi sumagot si Gabriel.
“Sinabi ba ng nanay mo kung bakit kayo biglang umalis noong bata ka?”
Umiling si Lira.
“Wala po. Lagi niyang sinasabing huwag akong magtanong.”
Huminga nang malalim si Gabriel.
“Dalawampung taon na ang nakalipas, may batang babae mula sa pamilya Monteverde na nawala.”
Nanlaki ang mga mata ni Lira.
“Anong koneksyon ko roon?”
“Itong kuwintas.”
Itinuro ni Gabriel ang suot niya.
“Iyan ang simbolo ng pamilya namin.”
Napahawak si Lira sa kuwintas.
Biglang may matandang babae na nagsalita mula sa gilid.
“Hindi lang simbolo iyan.”
Napalingon silang lahat.
“Ang kuwintas na iyan ang huling bagay na suot ng batang nawala.”
Nanginginig si Lira.
“Kung ganoon… sino talaga ako?”
Bago makasagot si Gabriel, tumunog ang kaniyang telepono.
Isang mensahe mula sa hindi kilalang numero.
May larawan ng isang lumang bahay.
Sa ilalim nito, may nakasulat:
“Kung gusto mong malaman ang katotohanan, hanapin ang silid na hindi kailanman binuksan.”
Hindi gumalaw si Lira. Sa unang pagkakataon, naramdaman niyang ang sampaguitang ipinagbibili niya ay maaaring susi sa isang lihim.
