ANG BAGONG HEPE NA LUMAPIT SA JEEPNEY DRIVER
“Tatay!”
Mabilis na lumapit si Hepe Gabriel Santos sa matanda.
Hindi niya inalintana ang putik sa kalsada o ang mga matang nakatingin sa kaniya.
Yumakap siya kay Rogelio.
“Bakit po kayo nandito? Bakit kayo nakatayo sa kalsada?”
Pinahid ni Rogelio ang mukha niya.
“Wala lang, anak. May kaunting problema lang.”
Tumingin si Gabriel sa jeepney.
Pagkatapos ay napansin niya ang hawak nitong lisensya.
At nang makita niyang nanginginig ang kamay ng kaniyang ama, nagbago ang kaniyang mukha.
“Sino ang gumawa nito sa inyo?”
Walang sumagot.
Tahimik ang mga tao.
Si Danilo ay nakatayo lamang ilang hakbang ang layo.
“Sir… ako po ang nag-inspeksyon,” mahina niyang sabi.
Dahan-dahang humarap sa kaniya si Gabriel.
“Anong pangalan mo?”
“PO1 Danilo Vargas, Sir.”
“Bakit mo kinuha ang lisensya ng tatay ko?”
Nanlaki ang mata ni Danilo.
“Anak ninyo po?”
Tumango si Gabriel.
“Ang matandang pinahiya mo kanina ay tatay ko.”
Parang biglang nawala ang ingay sa paligid.
Ang ilang taong kanina’y nanonood lamang ay napayuko.
May isang tindera pang napahawak sa bibig.
Hindi agad nakasagot si Danilo.
“Sir, hindi ko po alam…”
“Hindi mo kailangang malaman kung sino ang ama ko para tratuhin siya nang maayos.”
Napayuko si Danilo.
Ngunit hindi pa tapos si Gabriel.
“May nilabag ba siyang batas?”
“May… violation po, Sir.”
“May ticket?”
“Opo.”
“May record ng reklamo?”
“Wala po.”
“May dahilan ba para itulak mo siya?”
Tuluyan nang namutla si Danilo.
“Wala po, Sir.”
Tumalikod si Gabriel at lumapit sa kaniyang ama.
“Tatay, umuwi na po kayo. Ako na ang bahala rito.”
Ngunit umiling si Rogelio.
“Anak, huwag mo siyang tanggalin dahil lang sa akin.”
Napatingin si Gabriel sa ama.
“Hindi ko siya huhusgahan dahil anak ninyo ako. Susundin natin ang tamang proseso.”
Napangiti nang bahagya si Rogelio.
Iyon ang ipinagmamalaki niya sa kaniyang anak.
Hindi ang ranggo.
Hindi ang sasakyan.
Kundi ang pagiging patas nito.
Ngunit habang umaalis si Rogelio sakay ng kaniyang jeepney, may napansin si Gabriel na isang lumang larawan na nakasabit sa dashboard.
Larawan iyon ng isang batang lalaki na naka-school uniform.
Sa likod nito ay may sulat.
“Para sa anak kong hindi ko kayang pabayaan.”
Napahawak si Gabriel sa larawan.
Naalala niya ang nakaraan.
Noong bata pa siya, ilang gabi niyang nakitang umuuwi ang kaniyang ama na pagod, basa sa ulan, at walang ibang iniisip kundi ang matrikula niya.
Minsan, wala nang pera si Rogelio para sa sariling pagkain.
Pero palaging may baon si Gabriel kinabukasan.
Hindi niya alam noon kung saan nanggagaling.
Ngayon niya lamang lubos na naunawaan.
Kinabukasan, ipinatawag ni Gabriel si Danilo.
Ngunit bago pa man magsimula ang imbestigasyon, may dumating na isang lumang sobre.
Galing iyon sa tanggapan ng rehiyon.
Nakasulat ang pangalan ni Rogelio.
Nang buksan ni Gabriel ang sobre, nakita niya ang isang dokumentong hindi niya inaasahang makita.
May lumang reklamo.
May pangalan ng isang pulis.
At may petsang halos dalawampung taon na ang nakalipas.
Nang mabasa ni Gabriel ang buong dokumento, bigla siyang napatayo.
Ang pulis na nakasulat doon ay hindi si Danilo.
Ito ay ang ama ni Danilo.
At ang reklamo ay may kinalaman kay Rogelio.
Ngunit ang pinakamasakit ay nasa huling bahagi ng dokumento.
May isang pangungusap doon na nagpahinto sa paghinga ni Gabriel.
“Kung may mangyaring masama sa akin, huwag ninyong sabihin sa anak ko ang tunay na dahilan kung bakit ako tumigil sa pagmamaneho noon.”
Napatingin si Gabriel sa kaniyang ama.
At sa unang pagkakataon, naisip niyang baka may isang bahagi ng nakaraan ang sadyang itinago sa kaniya.
