ANG LIHIM SA LIKOD NG SCHOLARSHIP
“Hindi maaari…”
Paulit-ulit na binasa ni Andres ang liham.
Ang pangalan sa ibaba ay Arturo Villanueva.
Ang ama niyang matagal nang sinasabing wala nang maibibigay sa kaniya kundi payo at pagmamahal.
Ngunit hindi iyon ang tunay na nakagulat.
May nakasulat sa liham na ang kaniyang scholarship ay personal na inirekomenda ng isang donor na may pangalang Arturo Villanueva.
Pag-uwi niya, agad niyang tinanong ang ama.
“Papa, kayo po ba ang nagbigay ng pangalan ko sa paaralan?”
Tahimik si Arturo.
“Anak…”
“Bakit hindi ninyo sinabi?”
Umupo ang ama sa lumang silya.
“Dahil ayokong isipin mong kailangan mong maging magaling dahil sa akin.”
Napaluha si Andres.
“Pero bakit may pera kayong ipinang-donate?”
Ngumiti si Arturo nang mapait.
“Wala.”
Napatigil si Andres.
“Wala?”
“Matagal nang may scholarship fund na ipinangalan sa lolo mo. Hindi ko pag-aari iyon. Ako ang tagapamahala noon.”
Unti-unting lumitaw ang katotohanan.
Si Arturo ay dating estudyante ng pinakamataas na paaralan sa bansa. Ngunit hindi niya natapos ang pag-aaral dahil namatay ang kaniyang ama at kinailangan niyang magtrabaho.
Taon-taon, nag-iipon siya ng maliit na halaga para sa scholarship fund.
Hindi niya sinabi kay Andres dahil ayaw niyang umasa ang anak sa pangalan ng pamilya.
Kinabukasan, muling pumasok si Andres sa paaralan.
Pagdating niya sa classroom, hindi na tungkol sa sapatos ang pinag-uusapan.
Nalaman ng lahat na natanggap siya sa pinakamataas na paaralan sa bansa.
Si Carlo ang unang lumapit.
“Scholarship lang naman iyon. Baka hindi ka rin makasabay.”
Hindi sumagot si Andres.
Makalipas ang ilang araw, dumating ang principal na si Elena kasama ang isang kinatawan mula sa prestihiyosong paaralan.
“Andres,” sabi niya, “may nais silang sabihin sa iyo.”
Tumayo ang kinatawan.
“Hindi lamang ikaw ang highest-ranked scholar. Ikaw ang nakakuha ng pinakamataas na entrance examination score sa buong bansa.”
Natahimik ang hallway.
Napayuko si Carlo.
Ngunit bago pa makapagdiwang si Andres, tinawag siya ng principal sa opisina.
May isang lumang folder sa mesa.
“May nakita kami sa archives,” sabi ni Elena.
Binuksan niya iyon.
May lumang larawan ng isang batang lalaki na nakatayo sa harap ng parehong paaralan.
Sa likod ng larawan ay nakasulat:
“Arturo Villanueva — Top Scholar, 1998.”
Nangingilid ang luha ni Andres.
“Papa…”
Ngunit may isa pang dokumento.
Isang medical record.
At nang mabasa iyon ni Andres, biglang nawala ang kaniyang ngiti.
