ANG NAKAKAKILABOT NA NAKITA SA LIKOD NG BAHAY

Kinabukasan, hindi mapakali si Lorna. Paulit-ulit sa isip niya ang sinabi ni Miguel.

Pagkatapos ng klase, kinausap niya ang bata.

“Sabihin mo sa akin. Ano talaga ang nakikita mo?”

“Tuwing gabi po, may ilaw sa lumang bintana ng bahay ni Ate Maribel. Nakikita ko po siyang sumisilip. Minsan umiiyak.”

“Sigurado kang si Maribel iyon?”

Tumango si Miguel.

“Pero may isang lalaki rin po. Lagi siyang pumapasok sa likod ng bahay.”

Nang gabing iyon, bandang alas-diyes, lumabas si Lorna at tumingin sa direksiyon ng bahay ni Maribel. Tahimik ang buong kalye.

Maya-maya, may aninong dumaan sa likuran.

Tinawagan niya ang barangay tanod na si Ernesto Cruz.

“Ernesto, may kakaiba sa bahay ni Maribel. Puwede mo bang puntahan?”

Kumatok sila.

“Maribel!” sigaw ni Ernesto.

Walang sumagot.

Nang subukan nilang buksan ang pinto, biglang bumukas ito. Isang lalaki ang lumabas.

“May problema ba?” tanong nito.

“Nasaan si Maribel?” tanong ni Lorna.

“Nasa kuwarto. Natutulog.”

Ngunit may malakas na kalabog mula sa likod.

Napatigil ang lahat.

“Anong tunog iyon?”

“Wala.”

Muling umalingawngaw ang kalabog.

Tumakbo ang isang tanod patungo sa likuran. Maya-maya, sumigaw ito.

“May tao rito!”

Pagdating nila, nakita nila si Maribel na nakaupo sa sahig ng maliit na silid. Namumutla siya at nanginginig.

Sa tabi niya ay isang lumang cellphone.

May mensahe sa screen:

“HUWAG MONG SABIHIN KUNG NASAAN ANG BATA.”

Napatingin si Lorna kay Miguel.

Biglang umatras ang bata at itinuro ang lalaki.

“Iyan po ang lalaking nakita ko.”

Agad itong hinawakan ng mga tanod.

“Hindi ako ang masama rito!” sigaw ng lalaki.

“Kung gayon, sino?” tanong ni Ernesto.

Hindi sumagot ang lalaki. Tumingin lamang siya kay Maribel.

At doon nagsalita ang babae.

“Siya ang ama ni Miguel.”

Nanigas ang lahat.

“Pero sabi ng bata, hindi niya kilala ang lalaki,” sabi ni Lorna.

Napaluha si Maribel.

“Dahil sinabi ko sa kanya na patay na ang ama niya.”

Napatingin si Miguel sa lalaki.

“Papa?”

Lumuhod ang lalaki.

“Anak…”

Ngunit umatras si Miguel.

“Bakit ka nagtago?”

Huminga nang malalim ang ama.

“Hindi ako bumalik para kunin ka. Bumalik ako para iligtas ka.”

“Ililigtas saan?”

Itinuro niya ang bahay sa kabilang lote.

“Doon.”

Napatingin si Lorna sa madilim na bahay.

“Anong meron doon?”

Nanginginig ang lalaki.

“May isang taong matagal nang nagmamasid kay Miguel.”

Napahawak si Maribel sa dibdib.

“Hindi ko gustong mangyari ito.”

Biglang may malakas na tunog mula sa kabilang bahay.

Isang basag na salamin.

Tumakbo ang mga tanod patungo roon, ngunit walang naabutan.

Naiwan sina Lorna, Miguel, Maribel, at ang kaniyang ama.

Lumapit ang guro sa babae.

“Maribel, sabihin mo na ang totoo. Ano ang sikreto ng kapitbahay?”

Napaluha si Maribel.

“Dahil ang taong nakatira roon…”

Huminto siya.

“Siya ang dahilan kung bakit pinaniwala kong patay na ang ama ni Miguel.”

Napatitig si Lorna sa bahay.

Sa unang pagkakataon, naunawaan niyang ang pagtitig ng bata sa bintana ay hindi simpleng pagkabalisa.

Isa pala itong tahimik na pagtatangkang humingi ng tulong.

Ngunit hindi pa nila alam kung bakit si Miguel ang pinagmamasdan.

Napaluha si Lorna dahil alam niyang may malaking katotohanang talagang naghihintay.