ANG LABINLIMANG TAONG PANLOLOKO—AT ANG LIHIM NG MGA PADALA!
Hindi agad nakapagsalita si Maria. Nanginginig ang kaniyang mga kamay habang nakatingin sa amang labinlimang taon niyang hinintay.
“Anak, nasaan ang kuya mo?” muling tanong ni Roberto.
“Sa ospital po, Papa.”
Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa katawan ng lalaki.
“Bakit nasa ospital? May sakit ba siya?”
Tumango si Maria habang umiiyak.
“Matagal na po. Pero ayaw niyang sabihin sa inyo.”
Napaupo si Roberto sa lumang bangko.
Labinlimang taon siyang nagtatrabaho bilang electrician sa Saudi Arabia. Sa kabila ng matinding init, pagod, at pangungulila, hindi siya tumigil sa pagpapadala ng pera.
Minsan, halos wala nang natitira sa kaniyang suweldo dahil inuuna niya ang pamilya.
Palagi siyang nakakatanggap ng mga larawan ng magandang bahay, bagong appliances, at mga anak na nakasuot ng uniporme.
Ang nagpapadala ng lahat ng iyon ay ang kaniyang asawang si Lorna.
Ngunit nang tanungin niya kung nasaan ito, napayuko si Maria.
“Papa, wala na po si Mama rito.”
“Anong ibig mong sabihin?”
“Pitong taon na po siyang patay.”
Parang huminto ang mundo ni Roberto.
“ANONG SINASABI MO?! KAGABI LANG, NAGKAUSAP KAMI SA CHAT!”
Napahagulgol si Maria.
“Hindi po si Mama ang kausap ninyo.”
Inilabas ng dalaga ang lumang cellphone na basag ang screen.
“Ito po ang huling mensahe ni Mama bago siya namatay. Sinabi niyang mahal na mahal niya kayo.”
Hindi makapaniwala si Roberto.
“Kung patay na ang mama ninyo, sino ang tumatanggap ng mga padala ko?”
Dahan-dahang sumagot si Maria.
“Si Tito Danilo po.”
Si Danilo ang nakababatang kapatid ni Lorna. Siya ang tumulong sa pagbubukas ng bank account noong nagsimulang magtrabaho si Roberto sa ibang bansa.
Ayon kay Maria, matapos mamatay ang kanilang ina, kinuha ni Danilo ang mga dokumento, cellphone, at access sa online banking nito.
Nagpadala siya ng mga lumang litrato at mensahe gamit ang pangalan ni Lorna.
At sa loob ng pitong taon, patuloy na naniwala si Roberto na maayos ang buhay ng kaniyang pamilya.
“Bakit hindi ninyo ako tinawagan?” umiiyak niyang tanong.
“Sinubukan po namin, Papa. Pero sinabi ni Tito na ayaw na ninyo sa amin.”
Napahawak si Roberto sa kaniyang ulo.
“Hindi totoo iyon!”
“Sinabi rin niyang kapag hinanap namin kayo, palalayasin niya kami.”
Doon tuluyang bumagsak ang luha ng lalaki.
Habang nagpapadala siya ng pera, namamalimos pala ng tulong ang kaniyang mga anak.
Habang iniisip niyang nag-aaral sila sa mamahaling paaralan, nagtatrabaho pala si Maria bilang labandera.
At si Noel, ang panganay niyang anak, ay huminto sa pag-aaral upang magtrabaho sa construction.
“Papa…” mahinang sabi ni Maria.
“Ano iyon, anak?”
“Si Kuya Noel po ang dahilan kung bakit buhay pa ako ngayon.”
“Bakit?”
Napahagulgol ang dalaga.
“Noong nagkasakit ako, siya ang nagtrabaho araw at gabi para maipagamot ako.”
Napatingin si Roberto sa kaniyang anak.
“Pero bakit siya naman ang nasa ospital?”
Hindi agad sumagot si Maria.
Sa halip, inilabas niya mula sa bulsa ang isang lumang sobre.
May nakasulat sa harap.
Para kay Papa, kapag nakauwi na siya.
Nanginginig itong tinanggap ni Roberto.
“Anak… bakit may sulat si Noel para sa akin?”
Napayuko si Maria.
“Papa, pakiusap… basahin ninyo muna bago tayo pumunta sa ospital.”
At nang buksan ni Roberto ang sobre, halos tumigil ang tibok ng kaniyang puso.
