FINAL EPISODE: ANG HULING REGALO NG ISANG AMA
Pagdating ni Emil sa ospital, nakita niyang nakahiga si Rogelio sa isang emergency room.
“Anong nangyari sa tatay ko?” nanginginig niyang tanong.
Lumapit si Dr. Antonio, na agad ding pumunta nang malaman ang nangyari.
“Bigla siyang nawalan ng malay habang nagtatrabaho.”
“Magiging okay po siya?”
Hindi sumagot agad ang principal.
Doon nakaramdam ng matinding takot si Emil.
Maya-maya, lumabas ang doktor.
“May matinding problema sa puso ang ama mo. Matagal na itong hindi ginagamot.”
Nanlambot si Emil.
“Matagal na?”
Tumango ang doktor.
“Bakit hindi niya sinabi?”
“Dahil may mga pasyenteng sanay unahin ang pamilya bago ang sarili.”
Napasandal si Emil sa pader.
Naalala niya ang bawat umagang umaalis ang ama bago sumikat ang araw. Naalala niya ang mga gabing inuubo ito ngunit sinasabing pagod lamang. Naalala niya ang mga lumang sapatos, kupas na damit, at simpleng pagkain.
Hindi pala dahil wala itong pakialam sa sarili.
Pinipili lamang nitong gastusin ang lahat para sa anak.
Makalipas ang ilang oras, nagising si Rogelio.
Lumapit si Emil.
“Tay…”
Ngumiti ang lalaki.
“Bakit ka umiiyak?”
“Bakit hindi ninyo sinabi na may sakit kayo?”
“Wala naman akong oras para magkasakit.”
Napatawa siya nang mahina, ngunit agad ding napangiwi sa sakit.
“Anak, pakinggan mo ako.”
“Wala akong pakialam sa pera, Tay. Gusto ko lang kayong gumaling.”
Hinawakan ni Rogelio ang kamay niya.
“Kapag dumating ang araw na wala na ako, huwag mong sisihin ang sarili mo.”
“Tay, huwag kayong magsalita nang ganoon.”
“Pakinggan mo muna ako.”
Tumahimik si Emil.
“Ang tunay na pamana ko sa iyo ay hindi lupa. Hindi pera. Hindi pangalan.”
Pinisil niya ang kamay ng anak.
“Ang tunay na pamana ko ay ang pagkakataong maging mabuting tao kahit walang nakakakita.”
Napaluha si Emil.
Ilang araw na lumaban si Rogelio.
Ngunit tuluyang humina ang kaniyang katawan.
Isang madaling-araw, habang hawak ni Emil ang kaniyang kamay, tuluyang pumikit ang mga mata nito.
“Tay?”
Walang sagot.
“Tay, gising…”
Tahimik ang silid.
Doon tuluyang bumagsak si Emil.
Sa edad na labing-anim, nawala ang taong pinakamahalaga sa kaniyang buhay.
Sa libing, dumating ang maraming estudyante at guro.
Maging si Carlo ay naroon.
Sa ibabaw ng kabaong ay inilagay ni Emil ang lumang basurero uniform ng kaniyang ama.
“Hindi ko po ikinahihiya ito,” bulong niya.
Makalipas ang ilang linggo, ipinatawag siya ni Dr. Antonio sa opisina.
May inilabas itong isang malaking folder.
“Iniwan ito ng tatay mo.”
Binuksan ni Emil ang folder.
Nandoon ang dokumento ng lupang kinaroroonan ng paaralan.
Ngunit may isa pang papel.
Isang kasunduan.
Nakasulat doon na kapag nakapagtapos si Emil ng high school, gagamitin ang natitirang ari-arian ni Rogelio para pondohan ang kaniyang pag-aaral hanggang kolehiyo.
“May pera pa po siya?”
“Meron,” sagot ni Antonio. “Pero halos lahat ng naipon niya, inilaan niya para sa iyo.”
Sa huling pahina, may sulat-kamay ni Rogelio.
“Anak, kung binabasa mo ito, malamang wala na ako. Huwag kang matakot. Hindi kita iniwan. Nauna lang akong pumunta sa lugar na hindi mo pa kailangang puntahan.”
Napatakip ng bibig si Emil.
“Piliin mong maging doktor hindi para maging mayaman, kundi para may mga taong hindi mo kailangang makitang mawalan ng mahal sa buhay dahil walang tumulong.”
Sa ibaba ay may isang huling linya.
“Kapag nakapagtapos ka, huwag mo akong pasalamatan. Tulungan mo naman ang iba.”
Lumipas ang mga taon.
Nagsumikap si Emil.
Naging iskolar siya, nagtapos nang may pinakamataas na karangalan, at kalaunan ay naging doktor.
Sa araw ng kaniyang graduation, suot niya ang medalya at maayos na uniporme.
Ngunit sa ilalim ng kaniyang toga ay may maliit na piraso ng lumang tela mula sa basurero uniform ng kaniyang ama.
Pagkatapos ng seremonya, bumalik siya sa paaralan.
Nandoon pa rin ang mga gusaling itinayo sa lupang ipinagkaloob ni Rogelio.
Sa dating courtyard kung saan siya pinagtawanan, may bagong plake.
“ROGELIO SANTOS — PARA SA BATANG WALANG KAKAYAHANG MANGARAP, BINIGYAN NIYA NG PAGKAKATAON.”
Tumayo si Emil sa harapan nito.
At doon niya napansin si Carlo, ngayon ay isang guro sa paaralan.
Lumapit ito.
“Doktor Emil…”
Nagkatinginan sila.
“Maraming salamat sa tatay mo.”
Ngumiti si Emil.
“Hindi ko rin siya makakalimutan.”
Ngunit bago siya umalis, tumingin siya sa lumang gusali.
Sa kaniyang isip, narinig niya ang boses ng ama.
“Mag-aral kang mabuti.”
Pumikit siya.
At sa unang pagkakataon, hindi na niya hiniling na sana ay naroon pa ang kaniyang ama.
Dahil naunawaan niyang habang may batang natutulungan niya, buhay pa rin ang pagmamahal ni Rogelio.
Ang lalaking tinawag nilang basurero ay nag-iwan pala ng pinakamalaking kayamanang hindi mabibili ng pera—ang pagkakataong mangarap para sa ibang tao.
At ang lumang unipormeng minsang pinagtawanan ng buong paaralan ang siyang naging pinakamahalagang bagay na itinago ni Emil.
Dahil iyon ang huling suot ng ama niyang buong buhay na nagtrabaho para lamang mabigyan siya ng magandang kinabukasan.
Kung nagustuhan ninyo ang kuwentong ito, ibahagi ninyo ito sa inyong mga kaibigan at mahal sa buhay para mabasa rin nila ang kagandahan ng kuwentong ito at ang aral na walang marangal na trabaho, at hindi kailanman dapat husgahan ang isang tao batay sa kaniyang damit, trabaho, o kalagayan sa buhay.
