ANG SEKRETARYANG HINDI ALAM NA BILYONARYO ANG KAUSAP NIYA!
Kinabukasan, muling pumasok si Rafael na suot ang lumang uniporme ng driver. Walang sinumang naghinala na ang lalaking nagbubukas ng pintuan ng sasakyan at nagdadala ng mga dokumento ay siyang may-ari ng buong gusali.
Samantala, abala si Marissa sa kaniyang trabaho.
Baguhan siya at madalas pagalitan ng kaniyang supervisor na si Veronica. Kapag may maliit siyang pagkakamali, agad siyang pinapahiya sa harap ng ibang empleyado.
“Hindi ka ba marunong magbasa?” sigaw ni Veronica isang umaga.
“Pasensya na po. Aayusin ko agad.”
“Lagi na lang pasensya!”
Narinig iyon ni Rafael.
Ngunit bago pa siya makapagsalita, dumating ang manager na si Arturo.
“Marissa, ikaw ang sumagot sa tawag ng chairman mamaya. Kapag nagkamali ka, ikaw ang mananagot.”
Tumango ang dalaga.
Makalipas ang ilang minuto, napansin ni Rafael na may hawak si Marissa na lumang sobre.
“Para saan iyan?” tanong niya.
“Liham po ng nanay ko.”
“Bakit mo dala?”
Ngumiti nang mahina si Marissa.
“Patay na po kasi siya. Ito na lang ang natira sa akin.”
Hindi na nagtanong si Rafael.
Hindi niya alam kung bakit, ngunit biglang sumikip ang kaniyang dibdib.
Nang hapong iyon, may mahalagang meeting ang board of directors. Isa-isang dumating ang mga executive. Samantala, si Rafael ay inutusan ni Arturo na maghintay sa parking area.
“Driver lang kayo. Huwag kayong makialam sa trabaho namin,” malamig na sabi ni Arturo.
Tahimik na tumango si Rafael.
Ngunit may isang bagay na hindi alam ni Arturo.
May maliit na camera si Rafael sa loob ng sasakyan.
Nakukuha nito ang mga usapan ng mga taong gumagamit ng parking area.
At nang gabing iyon, nakita niya sa recording sina Arturo at Veronica.
“Kapag napirmahan natin ang dokumento, mawawala na sa kamay ni Rafael ang kontrol sa kumpanya,” sabi ni Arturo.
Napahawak sa dibdib si Rafael.
Hindi lamang pala kabaitan ng mga empleyado ang sinusubukan niya.
May nagtataksil din sa kaniya.
Kinabukasan, ipinatawag niya si Marissa.
“Kuya Rafael, bakit po?”
Napatingin ito sa kaniya.
“Hindi mo ba ako nakikilala?”
Umiling si Marissa.
“Hindi po.”
Ngumiti si Rafael.
“Sigurado ka?”
“Opo.”
Ibinaba niya ang susi ng sasakyan sa mesa.
“Dahil bukas, malalaman mo kung sino talaga ako.”
Kinabukasan, nagtipon ang buong kumpanya sa conference hall.
Pumasok ang chairman.
At nang makita ni Marissa kung sino iyon, nanlaki ang kaniyang mga mata.
Si Rafael.
Ang driver na palagi niyang tinatawag na “Kuya.”
