Hapon sa looban, yung init nakadikit sa pader at sa balat. Makitid ang eskinita, may amoy ng basang semento, prito, at usok ng tambutso na nahahalo sa tawanan ng mga tambay. Sa dulo, may mga bata na nagtatakbuhan. Sa gilid ng pader, nakasandal si miguel, tahimik, nakasuot ng simpleng gray na tshirt at maong. Mukha siyang pagod, parang walang pakialam sa ingay, pero ang totoo, bawat tunog sa paligid sinusukat niya.
Hindi siya taga-rito. At yun ang una nilang napansin.
“Uy, sino ‘yan?” sigaw ng isang lalaking kalbo, sabay tawa. “Parang adik ah.”
Nagsunod-sunod ang turo at hiyawan. May apat na lalaki na lumapit, mga naka-sando, pawis, at halatang sanay mang-asar. May isang naglalabas pa ng phone, parang naghahanap ng eksenang pwedeng i-upload.
“Hoy, bisyo!” sabi nung isa, lumapit nang masyadong malapit. “Anong tinitira mo? shabu? rugby? o pareho?”
Nanatiling kalmado si miguel. Hindi siya sumagot agad. Alam niyang sa ganitong lugar, isang maling salita, puwedeng maging suntukan. Isa pa, may dahilan kung bakit siya naroon. May sinusundan siyang tao, may inaalam na galaw, at ayaw niyang masira ang operasyon dahil lang sa yabang ng mga tambay.
“Wala po,” mahinahon niyang sagot. “naghihintay lang ako.”
“Wow, may po pa!” sabat ng isa, sabay tulak sa balikat niya. “Naghihintay? baka naghihintay ng dealer!”
May mga tao sa likod na nakatingin. Yung iba, nakikiusyoso. Yung iba, natatawa lang, parang normal na palabas sa hapon. Si miguel, pinipigilan ang sarili. Hindi dahil mahina siya, kundi dahil alam niyang may mas malaking target sa paligid. Sa isip niya, “wag ngayon. wag dito.”
Pero hindi tumigil ang grupo. Yung isa, biglang dinukot ang wallet niya mula sa bulsa, parang biro, pero may halong pang-aabuso.
“Uy, tingnan natin ‘to!” sigaw niya, sabay bukas ng wallet habang nagtatawanan ang tropa. “Baka may sachet dito!”
Nanlaki ang mata ng ilang nanonood. Si miguel, hindi gumalaw. Hindi rin siya nanlaban. Parang hinayaan lang niya, na para bang alam niyang pag binuksan yun, sila mismo ang titigil.
Pagbukas ng wallet, una nilang nakita yung isang ID na mukhang ordinaryong employee card. Natawa pa sila.
“O, tingnan mo. kunwari pa,” sabi ng kalbo.
Pero may isa pang nakaipit sa likod, maliit na leather flap, may seal at code. Nang mabunot ng lalaking may hawak, biglang nagbago ang itsura niya. Nawala yung ngisi. Napalunok siya.
“Pre…” mahina niyang sabi.
“Ano? ano ‘yan?” usisa nung iba.
Doon nila nakita: isang badge at identification na hindi pangkaraniwan. Hindi ito yung ID na pangbantay sa mall, hindi rin simpleng barangay. May marking na hindi nila maintindihan, may pirma at number, at yung larawan ni miguel na pareho sa nakasandal sa pader.
“Undercover…” halos pabulong na sambit nung isa, parang natakot bigla sa salitang lumabas sa bibig niya.
Parang may humigop ng hangin sa eskinita. Biglang tumahimik ang mga taong kanina lang tumatawa. Yung phone na nakatutok, dahan-dahang ibinaba. Yung mga daliri na nakaturo, napaatras.
Si miguel, saka lang tumingin nang diretso. Hindi siya nagtaas ng boses. Hindi rin siya nagyabang. Isang malamig na tingin lang, tapos dahan-dahang inabot ang wallet.
“Salamat,” mahinahon niyang sabi. “pakiusap, wag na nating palakihin.”
Pero huli na. May mga matang nakakita. May mga bibig na nakarinig. At sa looban, mabilis kumalat ang balita.
Hindi lumipas ang dalawang minuto, may dumating na itim na sasakyan sa kanto, parang biglang sumulpot sa eksaktong tamang oras. May dalawang lalaking bumaba, naka-civilian pero halatang pulis sa tindig at galaw. Tumingin sila kay miguel, tumango. Tapos tumingin sa grupo ng tambay na kanina lang matatapang.
“Sinong kumuha ng wallet?” tanong nung isa, malamig ang boses.
Walang sumagot. Yung kalbo, namutla. Yung may hawak kanina, nanginginig ang kamay.
Si miguel, saka lang nagsalita. “Okay na. hindi ko kailangan ng gulo. pero may babala lang: may operasyon dito. kung may alam kayo, tumahimik na lang.”
Yung mga tambay, parang naubusan ng yabang. “Pasensya na, boss… sir…” utal nung isa, hindi malaman kung anong tamang tawag.
Tumalikod si miguel at naglakad papunta sa kanto, kasama ang mga kasamahan niya. Habang umaalis, narinig niya yung bulungan ng mga tao: “Ay undercover pala…” “Buti di natin inaway…” “Grabe, muntik na…”
Sa loob ng dibdib ni miguel, mabigat pa rin. Hindi dahil sa takot, kundi dahil alam niyang ganito palagi: sa mata ng iba, mabilis kang husgahan. Isang tshirt lang, isang tahimik na tindig, tawag agad nilang bisyo. Pero minsan, yung tahimik na tao sa sulok, siya pala yung pinakaalerto, pinakaingat, at pinaka-delikado.
At sa looban na yun, isang wallet lang ang nagpatigil sa yabang ng lahat.
