PINAGTAWANAN ANG ISANG ESTUDYANTENG GUMAMIT NG LUMANG KARTON BILANG PRESENTATION BOARD SA SCIENCE FAIR, NGUNIT NANG MAKITA NG JUDGE ANG NASA LIKOD NITO AY BIGLANG PINAHINTO ANG PALIGSAHAN!

EPISODE 1

“Patanggal ninyo ang kartong iyan! Nakakahiya sa science fair!” sigaw ni Brent habang pinagtatawanan ng ilang estudyante ang proyekto ni Noel.

Tahimik na inayos ng labinlimang taong gulang na si Noel ang nakatuping kahon ng de-lata na ginawa niyang presentation board. Grade Nine student siya sa isang pampublikong paaralan sa Antipolo. Sa harap ng makukulay na modelo at mamahaling robotics kit, halos walang pumapansin sa kanyang simpleng mesa.

Sa bawat tunog ng tawanan, bumibigat ang kanyang dibdib.

Labandera ang kanyang inang si Liza. Tatlong taon na ang nakalipas, nasunog ang inuupahan nilang bahay dahil sa sirang saksakan. Nakaligtas silang mag-ina, ngunit nagtamo ng paso ang nakababatang kapatid niyang si Nica. Mula noon, natatakot ang bata sa amoy ng usok at sa biglang pagkawala ng ilaw.

Gamit ang lumang piyesa mula sa sirang gamit sa bahay, gumawa si Noel ng aparatong nagbibigay ng babala kapag umiinit nang labis ang paligid ng isang saksakan. Tinulungan siya ng guro sa ligtas na pagkakabit ng mga bahaging pinapagana lamang ng baterya.

Ngunit nauubos ang kanyang ipon sa pamasahe at gamot ni Nica, kaya karton na lamang ang ginamit niyang board.

“Baka karton lang din ang imbensiyon mo,” pangungutya ni Brent.

Napansin ni Noel na umiilaw nang pula ang maliit na bumbilyang nakasilip sa likod ng board. Kanina pa niya gustong ipaalam sa tagapangasiwa na umiinit ang extension cord sa ilalim ng mesa, ngunit pinagsabihang huwag gambalain ang programa.

Dumating ang punong hurado na si Engineer Salazar. Habang sinusuri ang proyekto, nagtanong siya kung bakit may kawad na nakadikit sa likod ng karton.

Iniharap ni Noel ang board. Nakita ng inhinyero ang maliit na sensor, tala ng mga sukat, at pulang ilaw na patuloy na kumikislap.

Biglang nagbago ang kanyang mukha.

“Ihinto muna ang paligsahan,” mariin niyang utos. “May kailangang siyasatin dito bago may masaktan.”

EPISODE 2

Nagkagulo sa covered court nang marinig ang utos ni Engineer Salazar. Nagsitayuan ang mga magulang, samantalang nagprotesta si Brent dahil hindi pa naipapakita ang kanyang mamahaling robot.

“Sir, hindi po ako naninira,” mabilis na sabi ni Noel. “May nakadikit lang pong temperature sensor sa labas ng extension cord. Baterya lang ang gamit ng alarm ko.”

Pinayuhan ng inhinyero ang lahat na lumayo sa mga mesa. Ipinatigil niya ang paggamit ng mga kagamitan at ipinatawag ang electrician ng paaralan. Mula sa ligtas na distansiya, itinuro ni Noel ang extension cord na napisil sa ilalim ng bakal na paa ng mesa.

“Kanina pa po tumataas ang reading,” paliwanag niya. “Una, tatlumpu’t walong degree. Pagkaraan, umabot ng limampu’t walo. Akala ko mali ang sensor kaya ilang beses kong tiningnan.”

“Bakit hindi ka nagsabi?” tanong ng isang guro.

“Nagsabi po ako sa organizer. Pero sinabi niyang huwag akong magpapansin.”

Namula ang mukha ng lalaking nasa likuran. Siya ang nagmamadaling naghahanda ng mga saksakan bago magsimula ang programa.

Matapos maalis ng electrician ang kuryente sa apektadong linya, maingat nitong sinuri ang extension cord. May bahaging nadurog ang panlabas na balot at nangingitim ang mismong plug. Ipinaliwanag niyang kailangang palitan iyon at suriin din ang ibang koneksiyon bago ipagpatuloy ang aktibidad.

Natahimik ang buong bulwagan. Unti-unting ibinaba ni Brent ang hawak niyang cellphone.

Sa labas, nanginginig si Noel. Naalala niya ang gabing puno ng usok ang hagdan at hindi niya makita si Nica. Noon, umiyak siya dahil walang nakarinig sa kanyang pagtawag.

“Hindi ibig sabihin na perpekto na ang imbensiyon ni Noel,” sabi ni Salazar. “Pero napansin niya ang babalang hindi natin pinansin. Mabuti at huminto tayo para tiyaking ligtas ang lahat.”

Pinaupo muna ang mga kalahok sa kabilang silid. Habang naghihintay, binasa ng inhinyero ang mga tala sa likod ng karton. May mga petsa, magkakaibang resulta, at mga guhit ng sensor na ilang ulit binago ni Noel.

Napansin niya ang isang maliit na papel na maingat na idinikit sa pinakailalim. Hindi iyon tala ng eksperimento kundi sulat ng batang may hindi pantay na mga letra: “Kuya, gumawa ka ng alarm para hindi na tayo masunugan.”

“Sino ang nagsulat nito?” tanong niya.

“Si Nica po, kapatid ko. Noong sunog, siya ang huli naming nailabas.”

Ikinuwento ni Noel na sa loob ng tatlong taon, tuwing maririnig ni Nica ang tunog ng bumbero, nagtatago ito sa ilalim ng mesa. Kahit maliit na amoy ng nasusunog na plastik ay napapaiyak siya. Minsan, nagigising pa itong nagtatanong kung ligtas ang kanilang bagong tirahan.

“Naisip ko po, kung may maagang babala, baka makatulog na nang mahimbing si Nica,” mahinang sabi ni Noel.

Hindi agad nagsalita ang inhinyero. Tiningnan niya ang mga paulit-ulit na sukat at ang mga bahagi ng proyekto na halatang ilang beses nang inayos. Pagkatapos, tinawag niya ang science teacher ni Noel upang pag-usapan kung paano masusubok nang maayos ang aparato sa ilalim ng pangangasiwa.

Nangako ang principal na ipasusuri ang mga kable sa paaralan. Hindi na dapat umasa sa isang batang estudyante upang mapansin ang ganitong panganib.

Nang maibalik ang ligtas na suplay ng kuryente, itinuloy ang paligsahan. Hindi nakakuha ng pinakamataas na marka si Noel sa presentasyon dahil kulang ang ilang kontroladong pagsusuri. Ngunit binigyan siya ng espesyal na pagkilala para sa masusing obserbasyon at praktikal na layunin ng kanyang proyekto.

Bago ibinigay ang sertipiko, lumapit si Brent. Wala na ang dati nitong ngisi.

“Pasensiya na sa sinabi ko tungkol sa karton,” mahina niyang sabi. “Akala ko kasi walang kuwenta ang gawa mo.”

“Hindi naman talaga maganda ang board ko,” sagot ni Noel. “Pero gumagana ang gusto kong ipakita.”

Sa likod ng mga upuan, nakita ni Noel ang kanyang inang si Liza at si Nica, na may munting peklat pa rin sa braso. Nakangiti ang kapatid habang hawak ang papel na may sariling guhit ng bahay.

Pagkatapos ng programa, hindi agad itinapon ni Noel ang lumang karton. Inuwi niya ito at isinabit sa dingding, katabi ng sertipiko. Nang gabing iyon, lumapit si Nica at itinuro ang kanyang sulat sa likod.

“Kuya, narinig ka na nila,” sabi niya.

Tumango si Noel. Sa unang pagkakataon mula nang masunog ang dati nilang bahay, pinatay ni Nica ang ilaw sa silid nang hindi humihiling na may manatiling gising sa tabi niya.

Kayo, kung kayo ang nasa kalagayan ni Noel, ano ang mararamdaman ninyo kung ang proyektong pinagtawanan ng lahat ay naging dahilan upang maiwasan ang isang posibleng sakuna?

I-comment ang inyong sagot sa comment section ng ating Facebook page! Kung nagustuhan ninyo ang kuwento, huwag kalimutang i-LIKE at i-SHARE ito sa inyong mga kaibigan!

Live Visitor Feed
LIVE
Loading recent visitors…
Updates automaticallyLive Visitor Trail