EPISODE 1: ANG MUKHANG NASA PAPEL
Sa lobby ng isang malaking gusali, kumikislap ang sikat ng hapon sa sahig na marmol. Tahimik sana—hanggang sa pumasok si Mang Lito, suot ang pulang jacket, bitbit ang lumang envelope na halatang ingat na ingat niyang hawak. Pawis ang noo niya kahit malamig ang aircon. Halos hindi siya tumingala sa mga taong dumaraan.
Paglapit niya sa guard station, napatingin ang guwardya sa mukha niya… tapos biglang tumigas ang katawan nito.
Sa gilid ng pader, may WANTED POSTER—malabo na ang papel, pero malinaw ang mata ng lalaking nakalagay roon. At sa isang nakakatakot na pagkakatulad, para itong mukha ni Mang Lito.
“Sandali lang po,” sabi ng guard, pilit na kalmado pero nanginginig ang boses.
“Kuya… may appointment ako,” mahinang sagot ni Mang Lito. “Bisitahin ko lang po—”
Hindi na siya pinatapos. Lumapit ang guard, itinaas ang kamay na parang humaharang sa sasakyan. May mga taong napalingon. May isang babae sa gilid na tumigil, may kasamang lalaki na nagbulungan.
“Sir, paki-alis muna kayo sa pinto,” utos ng guard. “Tumayo kayo d’yan.”
“Ha? Bakit po?” Naguluhan si Mang Lito, pero sumunod pa rin. Nanginginig ang tuhod niya, parang may mas mabigat na dahilan kung bakit siya kinakabahan.
Sumulyap ang guard sa poster ulit, tapos nag-radio. “Boss… may kahina-hinalang bisita rito. Kamukha ng nasa wanted.”
Napapikit si Mang Lito. “Hindi… hindi ako ‘yon. Nagkakamali kayo.”
Pero bago pa siya makapaliwanag nang buo, bumukas ang pinto sa kanan. Pumasok ang dalawang pulis. Isa ang lumapit, matalim ang tingin, parang sanay humuli.
Tumingin ito kay Mang Lito at sinabi, malamig ang boses:
“Huli ka na.”
Parang gumuho ang hangin sa dibdib ni Mang Lito. Napahawak siya sa envelope, tila iyon na lang ang kaya niyang ipagtanggol.
EPISODE 2: ANG PALAD NA NAKATAAS
“Sir, pakitaas ang kamay,” utos ng pulis.
Nagtaas ng palad si Mang Lito, nanginginig, luha na ang nasa sulok ng mata. “Hindi ako kriminal. Please… may pupuntahan lang ako.”
“Lahat naman ‘yan ang sinasabi,” sagot ng pulis habang dahan-dahang lumalapit. “Anong pangalan mo?”
“Lito… Lito Marasigan,” halos pabulong niyang sagot.
Napatingin ang pulis sa kasama niya. “I-check mo.”
May ilang tao na lumapit para makiusyoso. Ang guard, parang proud na may “nahuli.” May isa pang empleyado na bumubulong: “Uy, kamukha nga! Baka siya talaga!”
“Kuya… hindi ako ‘yan,” pilit ni Mang Lito. “May pinuntahan ako rito kasi… kasi may kailangan akong ibigay.”
“Ano ‘yang hawak mo?” tanong ng pulis, nakatingin sa envelope.
“Ay—” nanginginig si Mang Lito. “Mga papeles… para sa anak ko.”
“Anak?” ngumisi ang pulis. “Eh ‘yung nasa wanted, may kaso ng panloloob at pagnanakaw. Baka naman ginamit mo lang ‘yan para makalusot.”
Napasinghap si Mang Lito. “Wala akong ninakaw. Ang ninakaw… ang buhay ko.” Napahinto siya, parang napasobra ang sinabi, pero huli na.
Lalong naging alerto ang pulis. “Anong ibig mong sabihin?”
Bago siya makasagot, may tumunog na “beep” mula sa cellphone ng isa pang pulis. “Boss, may hit. May record si LITO MARASIGAN.”
Parang binuhusan ng yelo ang buong lobby. Nagkabulungan ang mga tao. Ang guard, mas lalo pang tumuwid ang tindig.
“Nakita mo?” sabi ng pulis. “May record ka.”
Namula ang mata ni Mang Lito. “Oo… pero hindi ‘yan ang buong kwento.”
Tinangka niyang abutin ang envelope para buksan, pero hinawakan ng pulis ang braso niya. “Huwag kang gagalaw!”
Doon na tuluyang bumigay ang luha niya. “Kung alam n’yo lang… bakit ako nandito… baka kayo rin iiyak.”
Saglit na tumahimik ang lobby. Sa labas, humaba ang anino ng araw. At sa pader, tila nakatingin ang mukha sa wanted poster—parang multo ng nakaraan na bumabalik para maningil.
EPISODE 3: ANG PAPEL NA NAGBUBUNYAG
“Sir, last warning,” sabi ng pulis. “Sama ka na sa presinto.”
“Sandali lang… kahit isang minuto,” pakiusap ni Mang Lito. “Buksan ko lang ‘to. Pakisuyo.”
Nagtinginan ang mga pulis. May isang babaeng empleyado sa gilid ang biglang nagsalita, “Sir… parang… umiiyak talaga siya. Baka may dahilan.”
Napabuntong-hininga ang pulis. “Sige. Isang minuto. Pero kapag may kalokohan—”
Dahan-dahang binuksan ni Mang Lito ang envelope gamit ang nanginginig na kamay. Lumabas ang lumang litrato: isang batang lalaki na naka-graduation toga, nakangiti, hawak ang medalya. Sa likod ng litrato, may sulat-kamay:
“Para kay Papa. Kahit anong mangyari, naniniwala ako sa’yo.”
Sumunod na lumabas ang medical papers at isang release order—galing sa ospital.
“Anong mga ‘to?” tanong ng pulis, napakunot ang noo.
“Ang anak ko… si Nico,” sagot ni Mang Lito, pilit humihinga. “Naaksidente. Coma. Tatlong buwan.” Napapikit siya. “Ngayon… gising na.”
May mga taong napahawak sa bibig. Ang pulis, bahagyang napahinto. “At anong kinalaman nito sa’yo at sa wanted poster?”
Humigpit ang hawak ni Mang Lito sa litrato. “Yung lalaking nasa poster… kapatid ko. Si Rodel.”
“Ha?” sabay-sabay halos ang reaksyon.
“Magkamukha kami,” sabi ni Mang Lito. “Pero magkaiba kami ng buhay. Siya… napariwara. Ako… nagtrabaho sa pier. Tahimik.”
Napasinghot siya. “Noong nawala siya, ako ang napagbintangan sa huling ginawa niya. Wala akong pera pang-abogado. Nakulong ako… sa kasalanang hindi akin.”
Tumahimik. Ang guard, unti-unting nawala ang yabang sa mukha.
“Labing-dalawang taon,” bulong ni Mang Lito. “Habang ang anak ko lumalaki, graduation, birthday… wala ako. Ang natanggap ko lang… sulat niya. ‘Papa, hintayin kita.’”
Nangingilid ang luha ng pulis. “Kung totoo ‘to… bakit ngayon ka lang lumaban?”
Napatingin si Mang Lito sa litrato. “Kasi ngayon lang ako may dahilan ulit. Gising na siya. At… gusto niya akong makita… bago pa siya operahan.”
Doon nagsimulang magbago ang hangin sa lobby. Parang ang “wanted” sa pader, hindi na lang poster—kundi sugat na matagal nang dumudugo.
EPISODE 4: ANG HULI NA HINDI PARA SA KANYA
“Boss…” bulong ng isa pang pulis, hawak ang radio. “May update. May bagong sighting sa tunay na suspect… sa kabilang terminal.”
Napalingon ang pulis na humuli kay Mang Lito. “Ano?”
“Tugma sa pangalan sa poster. Rodel Marasigan. Nasa CCTV.”
Nanginig ang panga ni Mang Lito. “Si Rodel… buhay pa?” halo ang takot at galit.
Tumango ang pulis. “Mukhang oo. At… mukhang babalik siya rito.”
Biglang tumunog ang pinto ng lobby. May isang lalaking pumasok, nakasumbrero, nakayuko. Sa isang iglap, napatingin ang lahat.
Sa liwanag, kita ang mukha—kamukhang-kamukha ni Mang Lito, pero mas matalim ang mata, mas sanay ang galaw.
“RODEL!” sigaw ng pulis.
Nagkagulo. Tumakbo ang lalaki, sinubukang lumabas. Ngunit sinalubong siya ng isa pang pulis sa pintuan. Naghabulan sa loob ng lobby, nagtilian ang mga tao.
Sa gitna ng kaguluhan, si Mang Lito… hindi tumakbo palayo. Lumapit siya, nanginginig pero matatag.
“KUYA!” sigaw niya. “Tama na!”
Natigilan si Rodel. Sandaling tumingin sa kanya, parang nakakita ng multo. “Ikaw… buhay ka pa?”
“Labing-dalawang taon akong namatay araw-araw sa selda dahil sa’yo,” sagot ni Mang Lito, humahagulgol. “Anak ko… muntik ko nang hindi makita. Ngayon… hindi ko alam kung aabutan ko pa siya.”
Sandaling nanlambot si Rodel, pero biglang ngumisi. “Kasalanan mo ‘yan. Mahina ka.”
Doon napasigaw si Mang Lito, hindi sa galit lang—kundi sa sakit. “Kung mahina ako… bakit ako pa rin ang nanindigan para sa’yo noon? Bakit ako ang nagdala ng pangalan natin?”
Sumugod ang pulis at dinakip si Rodel. Nagpumiglas ito, pero sa wakas, siya ang “huli.”
Tahimik ang lobby, parang lahat napahiya sa sariling paghuhusga. Ang guard, napayuko. Ang mga taong kanina’y bumubulong, biglang walang masabi.
Lumapit ang pulis kay Mang Lito. “Sir… patawad. Nagkamali kami.”
Ngumiti si Mang Lito, pero luha ang sagot. “Hindi kayo ang una. At hindi rin kayo ang huli. Pero sana… may matutunan tayo dito.”
EPISODE 5: ANG PAGBISITA NA MAY LUHA
Mabilis na hinatid si Mang Lito sa ospital sakay ng patrol car. Tahimik ang daan. Sa kamay niya, mahigpit ang kapit sa litrato ni Nico—parang takot siyang maagaw ulit ng tadhana.
Pagdating sa ospital, sinalubong siya ng nurse. “Sir… ikaw po ba si Mang Lito?”
“Opo… nasaan anak ko?” nanginginig niyang tanong.
Pinapasok siya sa kwarto. May amoy ng gamot. May beep ng makina. At doon, nakita niya si Nico—maputla, mahina, ngunit gising. Nang makita siya, bahagyang gumalaw ang labi nito.
“Pa…”
Isang salita lang, pero parang binura ang labindalawang taon ng kulungan at pangungulila. Lumuhod si Mang Lito sa tabi ng kama, hinawakan ang kamay ng anak.
“Anak… patawad… ang tagal kong nawala…”
Humina ang boses ni Nico. “Hindi ka nawala, Pa… kinuha ka lang… pero… bumalik ka.”
Umiyak si Mang Lito nang parang bata. “Oo, anak. Nandito na si Papa.”
Sa labas ng kwarto, nakatayo ang pulis na kanina’y humuli sa kanya. Nakatikom ang bibig, nangingilid ang luha. Nagsalita siya sa kasama, “Minsan… ang ‘wanted’ sa poster… hindi kriminal. Kundi biktima.”
Lumabas ang doktor. “Operahan natin siya bukas. Kailangan niya ng lakas. Kailangan niya ng pamilya.”
Hinaplos ni Mang Lito ang noo ng anak. “Ako ang lakas mo. Hindi na kita iiwan.”
MORAL LESSON: Huwag husgahan ang tao sa itsura, sa tsismis, o sa poster na nakadikit sa pader. Minsan, ang pinakamukhang ‘salarin’ ay siya palang pinakamatagal na nasaktan. Mag-ingat sa bibig at isip—dahil isang maling akala, puwedeng makadagdag sa sugat ng isang inosente.
Kung naantig ka sa kwentong ito, mag-comment ng ONE WORD na pinaka-naglalarawan sa storya sa comment section ng Facebook page post. ❤️
TRENDING STORY YOU MAY WATCH
