INIWAN NG ASAWA ANG BUNTIS NIYANG MISIS SA TERMINAL—PERO MAKALIPAS ANG 7 TAON…

EPISODE 1

“Hindi akin ’yan! Huwag mo akong habulin!” sigaw ni Renato habang isinasampa ang kanyang maleta sa bus. Sa harap ng maraming pasahero, napaluhod si Lorna, walong buwang buntis, habang mahigpit na hawak ang kanyang tiyan.

“Renato, asawa mo ako. Alam mong anak mo ito,” pakiusap niya. Ngunit itinuro lamang ng lalaki ang litrato sa kanyang cellphone: si Lorna, nakasakay sa motorsiklo ng ibang lalaki, nakayakap sa likod nito.

Dalawampu’t siyam na taong gulang si Lorna, isang mananahi sa Laguna. Nang magsara ang pabrika, tinanggap niya ang anumang patahi upang may pambili ng gatas at lampin. Si Renato naman ay drayber na matagal nang naghahangad magtrabaho sa Maynila. Nitong mga huling buwan, naging malamig ito matapos makatanggap ng litrato mula sa hindi kilalang numero.

“Hinatid lang ako ni Kuya Noel sa klinika noong nahilo ako,” paliwanag ni Lorna. “Kapitbahay natin siya. Nasa trabaho ka noon.”

“Tumigil ka!” sagot ni Renato. “Hindi ako magpapalaki ng batang hindi ko anak.”

Umandar ang bus. Naiwan si Lorna sa terminal, katabi ang dalawang bag at sobre ng kanyang prenatal records. Isang tindera ng lugaw, si Aling Selya, ang umalalay sa kanya at nagdala ng tubig.

“Dito ka muna, anak. May higaan ako sa likod ng puwesto,” sabi nito.

Hindi alam ni Lorna kung paano siya magsisimula. Wala na siyang magulang, at ang naipon niya ay sapat lamang sa ilang linggong pagkain. Ngunit nang haplusin niya ang gumalaw na sanggol, pinilit niyang tumayo.

Pitong taon ang lumipas. Isang umagang umuulan, muling pumasok si Renato sa terminal na may dalang kupas na maleta. Napahinto siya sa isang maliit na karinderyang may nakapaskil na pangalan: “Kusina ni Lorna.”

Sa pader nito, may larawang nagpapahinto sa kanyang paghinga: isang batang babae, may hawak na sertipiko, katabi ang lalaking nasa lumang litrato. Sa ilalim nito ay may isang tuyong bulaklak.

EPISODE 2

“Si Noel?” bulong ni Renato. “Siya pa rin ang kasama niya?”

Sa loob ng karinderya, may batang babaeng nag-aayos ng mga kutsara. Kulot ang buhok nito at may maliit na peklat sa kilay, kapareho ng peklat ni Renato noong bata pa siya. Nang mapansing nakatitig ang estranghero, maingat nitong inilapit ang isang basong tubig.

“Tubig po, libre kapag pagod ang biyahero,” sabi nito. “Sabi ni Mama, walang dapat iwanang nauuhaw sa terminal.”

Parang may humigpit sa dibdib ni Renato. “Sino ang mama mo?”

“Si Ate Lorna po,” sagot ng bata. “Pero Mama ang tawag ko sa kanya.”

Bago siya makapagtanong, lumabas si Lorna mula sa kusina, may hawak na kaldero. Hindi na siya ang babaeng lumuhod sa harap ng bus. May ilang hiblang puti sa buhok niya, at may munting paso sa kanyang braso. Nang makita si Renato, maingat niyang ibinaba ang kaldero.

“Ella, anak, pakitawag si Lola Selya sa likod,” sabi niya.

Nang makaalis ang bata, umupo si Renato. “Pitong taon kitang hinanap.”

“Hindi mo ako hinanap,” sagot ni Lorna. “Alam mo ang dati kong numero. Alam mo ang terminal na pinag-iwanan mo sa akin.”

Napayuko ang lalaki. Inamin niyang nagpunta siya sa Maynila, nakipagsapalaran, at nagkaroon ng panibagong pamilya. Kamakailan lamang, matapos silang maghiwalay ng pangalawang kinakasama, nakita niya sa lumang telepono ang mensaheng hindi niya binasa noon. Galing iyon kay Noel, at may kasamang litrato ng resibo mula sa klinika, nagpapatunay na siya ang naghatid kay Lorna noong muntik itong mawalan ng malay.

“Patawarin mo ako. Nadala ako sa selos,” sabi niya. “Kung anak ko si Ella, gusto kong bumawi.”

Tumitig si Lorna sa batang sumisilip mula sa pintuan. “Bago ka mangako, may kailangan kang malaman.”

Kinuha niya ang lumang sobre mula sa kahong nasa ilalim ng kaha. Nandoon ang prenatal records at isang maliit na hospital bracelet na kupas na ang tinta. Pangalan ng batang lalaki ang nakasulat: Mateo.

“Lalaki ang ipinanganak ko,” sabi ni Lorna. “Si Mateo. Maaga siyang lumabas, ilang araw matapos mo akong iwan. Labindalawang araw siyang lumaban sa ospital.”

Napahawak si Renato sa mesa. “Nasaan siya?”

Hindi sumagot si Lorna. Inilabas niya ang isang litrato ng sanggol na nakabalot sa puting kumot. Sa likod nito ay nakasulat ang petsa ng kanyang pagpanaw.

“Tinawagan kita,” sabi niya. “Hindi mo sinagot. Nang ilibing ko siya, si Selya at si Noel lamang ang kasama ko.”

Sa unang pagkakataon, napaiyak si Renato nang walang sinisisi. Hindi niya maibabalik ang mga araw na iniwasan niya, lalo na ang batang hindi niya nasilayan. Tahimik niyang hinawakan ang litrato, saka ibinalik sa ina.

“Kung gayon, sino si Ella?”

“Ang lalaking nakita mo sa litrato ay si Noel. Tinuruan niya si Ella magbasa at kasama niya sa paaralan nang tumanggap iyon ng parangal. Hindi siya naging asawa ko.”

“Anak ni Selya sa puso,” paliwanag ni Lorna. “Apo niya talaga. Namatay ang ina sa sakit noong sanggol pa siya, at wala nang ibang nag-alaga. Tinulungan ko silang magkasama. Nang humina si Selya, ako na ang naging pangalawang ina ni Ella.”

Dumating si Selya, nakasandal sa tungkod. Siya ang dating tindera ng lugaw na nagbigay kay Lorna ng unang higaan, unang trabaho, at unang dahilan upang bumangon matapos mailibing si Mateo.

“Hindi kami yumaman,” sabi ni Selya, “pero nakapagtayo kami ng lugar na walang pinapaalis dahil walang pera.”

Tumingin si Renato sa paligid. May libreng lugaw para sa mga buntis na stranded, maliit na kahon ng donasyong lampin, at mga litrato ng mga pasaherong natulungan. Nais niyang mag-abot ng pera, ngunit pinigilan siya ni Lorna.

“Kung gusto mong gumawa ng mabuti, gawin mo dahil tama. Hindi dahil kailangan mong bayaran ang konsensiya mo.”

Nagtagal si Renato hanggang humupa ang ulan. Bago umalis, humingi siya ng pahintulot na dalawin ang puntod ni Mateo. Ibinigay ni Lorna ang pangalan ng sementeryo, ngunit hindi niya ipinangakong muli silang magsasama.

Pagsapit ng gabi, isinara niya ang karinderya. Yumakap si Ella sa kanyang baywang at nagtanong, “Mama, malungkot ba kayo?”

“Medyo, anak,” sagot niya. “Pero masaya akong nandito ka.”

Inabot ni Selya ang huling tatlong mangkok ng lugaw. Sabay silang kumain sa mesang minsang pinagpatungan ni Lorna ng dalawang bag at sirang pangarap. Sa labas, umaalis ang mga bus; sa loob, walang kailangang humabol para lamang manatili.

Kayo, kung kayo ang nasa kalagayan ni Lorna, mapapatawad pa ba ninyo ang asawang iniwan kayo habang buntis, lalo na kung nalaman ninyong pumanaw ang inyong anak nang hindi man lamang niya nakita? Bibigyan ninyo ba siya ng pangalawang pagkakataon, o mas pipiliin ninyong ipagpatuloy ang bagong buhay na inyong binuo?

I-comment ang inyong sagot sa comment section ng ating Facebook page! Kung naantig kayo sa kuwento ni Lorna, paki-LIKE at i-SHARE ang story sa inyong mga kaibigan upang mabasa rin nila ito!

Live Visitor Feed
LIVE
Loading recent visitors…
Updates automaticallyLive Visitor Trail