EPISODE 1: ANG GABING NAGPABAGO SA LAHAT
Maulan sa Parañaque nang gabing iyon. Basang-basa ang kalsada, naglalaro ang pulang at asul na ilaw sa salamin ng ambulansya, at halos hindi na maaninag ang mga sasakyan sa unahan dahil sa lakas ng ulan. Sa loob ng ambulansya, nanginginig ang isang lalaking halos mawalan na ng ulirat sa takot. Siya si Romy, isang amang ilang oras nang takbo nang takbo para lang iligtas ang kanyang anak na si Nica, walong taong gulang, na inatake ng matinding hirap sa paghinga.
Ngunit hindi si Nica ang nasa loob ng ambulansya sa sandaling iyon.
Nauna nang naisakay ang bata sa isa pang sasakyan papunta sa ospital dahil hindi na raw makahintay. Naiwan si Romy, sugatan ang kamay, putik ang damit, at halos mabaliw sa pag-aalala. Nang makita niyang paalis na ang ambulansyang dapat sana’y sasakyan nila, bigla siyang kumapit sa pinto, pilit sumakay, at sa sobrang desperasyon ay napasigaw siya sa driver.
“Kuya, pakiusap! Dalhin mo ako sa ospital! Kahit itali mo ako, kahit itulak mo ako pagkatapos, pero huwag mo akong iwan!”
Nagulat ang ambulance driver na si Noel. Sanay na siya sa emergency, sa dugo, sa iyakan, sa panic ng pamilya. Pero iba ang lalaki sa likod niya. Hawak nito ang sandalan ng upuan na parang iyon na lang ang natitirang pag-asa niya sa mundo.
“Bumaba ka! Hindi puwedeng ganyan!” sigaw ni Noel habang kausap ang dispatcher sa radyo.
Pero lalo lang humigpit ang kapit ni Romy.
“Hindi ako bababa!” umiiyak niyang sigaw. “Mauuna ang anak ko sa ospital! Kapag hindi ako nakahabol, baka hindi niya kayanin! Ako lang ang kailangan niyang makita!”
Sa paningin ng batas, mali ang ginagawa ni Romy. Para iyong hostage. Para iyong panggigipit. Pero sa puso ng isang ama, wala nang batas na umiiral kapag ang anak mo ay nasa bingit ng kamatayan.
At ilang segundo pa, may maririnig si Noel mula sa bibig ng desperadong ama na magpapayanig sa buong pagkatao niya.
EPISODE 2: ANG APELYIDONG NAGPABIGAT SA HANGIN
“Anong pangalan mo?” galit ngunit nanginginig na tanong ni Noel habang hawak ang radyo sa isang kamay at manibela sa kabila.
Hingal na hingal si Romy sa likod. “Romy… Romy Delos Santos.”
Sa unang banggit pa lang ng apelyido, biglang tumahimik si Noel.
Hindi niya agad naunawaan kung bakit parang may humigpit sa dibdib niya. Delos Santos. Marami namang Delos Santos sa Maynila. Karaniwan iyong apelyido. Pero nang marinig niya ang sumunod na sinabi ng lalaki, tuluyan siyang napako sa upuan.
“Anak ko si Nica Delos Santos,” umiiyak na sabi ni Romy. “Ang nanay niya… si Liza Delos Santos.”
Biglang nabitawan ni Noel ang saglit na hininga niya.
Parang nawala ang tunog ng ulan.
Parang lumayo ang wang-wang.
Parang tumigil ang gabi.
“Anong sabi mo?” mahinang tanong niya.
“Liza Delos Santos!” sigaw ni Romy, wala nang pakialam kung ano ang iniisip ng driver. “Asawa ko! Nauna na siyang mamatay dalawang taon na ang nakakaraan! Si Nica na lang ang natitira sa akin!”
At doon tumulo ang unang luha sa mata ni Noel.
Dahil hindi estranghero ang pangalang iyon.
Si Liza Delos Santos ang nakababata niyang kapatid.
Ang kapatid na matagal na niyang hindi nakita.
Ang kapatid na lumayas sa probinsya para sumama sa lalaking mahal niya.
Ang kapatid na hindi na niya napatawad noon dahil sa paglayo nito sa pamilya.
At ngayon, saka niya lamang malalaman sa loob ng ambulansya, sa gitna ng ulan at sindak, na patay na pala ito.
Parang binugbog ang puso ni Noel ng lahat ng taong sinayang niya sa galit.
“Tiyo ka ba ni Nica?” biglang tanong ni Romy nang makita ang reaksiyon niya.
Hindi agad nakasagot si Noel.
Namumuo na ang luha sa mga mata niya habang nakatitig sa basang kalsada sa harap.
Sa lahat ng pasaherong naisakay niya sa ambulansya, hindi niya inakalang ang isang desperadong ama na halos nang-hostage sa kanya ay magdadala ng apelyidong magbubukas sa pinakamasakit na sugat ng kanyang nakaraan.
At mula sa sandaling iyon, hindi na siya simpleng ambulance driver.
Isa na rin siyang tiyong hahabol sa ospital para sa batang hindi niya pa nakikilala—pero dugo niya pala.
EPISODE 3: ANG HABULAN SA GITNA NG ULAN AT PAGSISISI
Pinunasan ni Noel ang mga mata niya gamit ang likod ng kamay, pero hindi niya pinatigil ang ambulansya. Sa halip, lalo niyang hinigpitan ang hawak sa manibela at mariing nagsalita sa radyo.
“Dispatch, Unit 12 rerouting to South General! Priority assist! Pediatric respiratory distress case, possible family link. Clear the route!”
Napalingon sa kanya si Romy, gulat at litong-lito. “Ano’ng ibig mong sabihin?”
Basag ang boses ni Noel nang sumagot. “Ako si Noel… kuya ni Liza.”
Parang sinuntok ang hangin sa loob ng ambulansya.
Nanlaki ang mata ni Romy. “Ikaw… ikaw ‘yung kuya niyang matagal niyang gustong puntahan ulit?”
Tumango si Noel, luhaan habang nagmamaneho. “Oo. Pero hindi na siya umabot sa akin.”
Sa likod, napahawak sa mukha si Romy at tuluyang napaiyak. “Kuya… ilang beses niya kayong gustong tawagan. Ilang beses niya akong pinakiusapan na hanapin ka. Pero lagi niyang sinasabi, ‘Kapag nakaipon na tayo. Kapag maayos na tayo. Kapag may maipagmamalaki na tayo kay Kuya Noel.’”
Mas tumindi ang iyak ni Noel.
Naalala niya si Liza noong bata pa sila—ang kapatid na laging nakasunod sa kanya sa bukid, ang kapatid na pinoprotektahan niya sa ulan, ang kapatid na minsang nagsabing, “Kahit anong mangyari, kuya ka pa rin.” At siya, sa isang mahabang yabang at tampo, pinili niyang hayaan ang panahon ang pumutol sa ugnayan nila.
“Paano siya namatay?” mahinang tanong ni Noel.
“Sa lagnat na napabayaan,” sagot ni Romy. “Wala kaming sapat na pera noon. Nagsisisi ako araw-araw.”
Tahimik na lumuluha si Noel habang ang ambulansya ay mabilis na humahati sa basang kalsada.
Sa gitna ng wang-wang at ilaw, hindi na lamang sila humahabol sa ospital.
Humahabol sila sa lahat ng taon ng pagkakawalay.
Humahabol sila sa mga salitang hindi nasabi.
Humahabol sila sa batang si Nica—ang natitirang huling piraso ni Liza sa mundong ito.
At sa unang pagkakataon, magkasabay nang umiiyak ang dalawang lalaking parehong naulila kay Liza—ang isa bilang asawa, ang isa bilang kapatid.
EPISODE 4: ANG BATA SA LIKOD NG PINAKAMASAKIT NA APELYIDO
Pagdating nila sa ospital, bumungad agad ang magulong eksena sa emergency entrance. May nurse na tumatakbo, may orderly na sumisigaw ng gamit, at may isang batang babae sa stretcher na nakakabit sa oxygen mask, halos hindi makagalaw sa sobrang hina.
Si Nica.
Pagkakita pa lang ni Romy sa anak, halos bumigay ang tuhod niya. Tumakbo siya palapit at hinawakan ang malamig na kamay ng bata.
“Anak… nandito na si Papa… nandito na ako…”
Dahan-dahang iminulat ni Nica ang mata niya. Sa kabila ng hirap sa paghinga, parang pinilit niyang ngumiti. “Papa…”
Ngunit mas lalong tumindi ang bigat nang lumapit si Noel at tuluyang makita ang mukha ng bata.
Kamukhang-kamukha ito ni Liza noong bata pa sila.
Parehong mata.
Parehong ilong.
Pati ang munting kulubot sa noo kapag nahihirapan.
Napahawak si Noel sa dingding at tuluyang humagulhol.
Napatingin sa kanya si Nica, litong-lito ngunit mahina ang titig. “Sino po siya?”
Napaiyak si Romy. “Anak… tiyuhin mo siya. Kuya ng Mama mo.”
Parang may kung anong liwanag na dumaan sa pagod na mukha ng bata. “Tiyo…?”
Lumapit si Noel, nanginginig ang kamay. Mahinahon niyang hinaplos ang buhok ng bata na para bang natatakot siyang mawala ito kapag masyado siyang madiin humawak.
“Patawad, anak,” hikbi niya. “Ngayon lang ako dumating. Ngayon lang…”
Habang inaasikaso ng mga doktor si Nica, tahimik na nag-uusap sina Noel at Romy sa gilid ng hallway. Doon nalaman ni Noel kung paano tiniis ni Romy ang buhay matapos mawala si Liza—pamamasada, kargador, paminsang construction worker—anumang trabaho para mapakain si Nica. Doon din nalaman ni Romy na araw-araw palang dala ni Noel ang pagsisisi dahil pinairal niya ang pride kaysa pagmamahal sa kapatid.
“Akala ko galit ka pa rin kay Liza,” sabi ni Romy.
Umiling si Noel, umiiyak. “Matagal nang nawala ang galit. Ang naiwan lang… hiya. At nang tumagal, hindi ko na alam kung paano babalik.”
Doon siya hinawakan ni Romy sa balikat.
“Bumalik ka ngayon,” sabi nito. “At baka hindi pa huli ang lahat.”
Pero sa kabilang pinto ng emergency room, hindi pa rin tiyak kung may panahon pa nga ba silang natitira para kay Nica.
EPISODE 5: ANG ARAW NA HINDI NA SILA NAGKAWALAY MULI
Makalipas ang halos dalawang oras na parang dalawang taon sa kaba, lumabas ang pediatric doctor mula sa emergency room. Parehong napatayo sina Noel at Romy, halos sabay ang paghinga, sabay ang takot sa mukha.
“Na-stabilize na namin siya,” sabi ng doktor. “Pero kailangan pa rin ng admission at masinsinang gamutan.”
Parang sabay na bumagsak ang bigat sa dibdib ng dalawang lalaki.
Napaupo si Romy sa sahig at napahagulhol.
Si Noel nama’y napayuko at napahawak sa dibdib, umiiyak nang tahimik sa pasasalamat.
Nang payagang makita si Nica, pumasok silang dalawa sa loob. Mahina pa ang bata, may dextrose at oxygen, pero gising na. Nang makita niya si Noel, inabot niya ang maliit niyang kamay.
“Tiyo… huwag ka na pong mawala,” bulong niya.
Doon tuluyang nabasag ang puso ni Noel.
“Hindi na, anak,” sabi niya habang hinahagkan ang noo nito. “Hindi na kita iiwan. Hindi ko na uulitin.”
Sa mga sumunod na araw, si Noel na mismo ang nag-asikaso sa ilang papeles sa ospital, tumulong sa gamot, at tumabi kay Nica kapag kailangang magpahinga ni Romy. Hindi man niya naabutan ang huling mga taon ni Liza, ipinangako niya sa sarili na hindi niya hahayaang lumaki si Nica na kulang na naman sa pamilya.
Isang gabi, habang natutulog ang bata, magkatabing nakaupo sina Noel at Romy sa hallway.
“Pasensya na sa nangyari sa ambulansya,” nahihiyang sabi ni Romy. “Halos i-hostage kita.”
Umiling si Noel, mapait ngunit malambot ang ngiti. “Hindi mo ako hinostage. Ginising mo lang ako.”
Tahimik silang natawa sa gitna ng luha.
Dahil minsan, ang pinakamagulong gabi ang siyang nagbabalik sa mga taong matagal nang dapat nagtagpo.
At sa ilaw ng ospital, sa gitna ng luha, wang-wang, at takot, isang desperadong ama at isang nagsisising kuya ang sabay na natutong may mga apelyidong hindi dapat pinababayaan.
Dahil ang apelyido ni Liza ay hindi na lang alaala ngayon.
Buhay na iyon sa batang si Nica.
At mula sa gabing iyon, hindi na niya iyon hahayaang mag-isa.
ARAL NG KUWENTO:
Kapag ang buhay ay nagbigay ng pagkakataong muling magtagpo ang mga pusong pinaghiwalay ng tampo at panahon, piliin nating umabot bago mahuli ang lahat. Minsan, ang taong akala nating gumagawa ng gulo ay isang magulang lamang na desperadong humahabol sa buhay ng anak. At minsan, isang apelyido lang ang kailangan para maalala nating may mga pamilyang hindi dapat hinahayaang maputol.
Kung naantig ka sa kuwentong ito, LIKE, SHARE, AT MAG COMMENT sa comment section sa Facebook page post.
