EPISODE 1: ANG MISTERYOSONG MARKA SA LUMANG PADER
Sa isang tahimik na barangay sa paanan ng kabundukan ng Antipolo, isang kakaibang pangyayari ang matagal nang gumugulo sa isipan ni Aling Lorna. Sa edad na limampu’t apat, siya ay isang simpleng maybahay na nakatira kasama ang kanyang asawang si Mang Danilo, dalawang anak, at ang kanilang matapat na asong si Bantay. Bagama’t hindi marangya ang kanilang pamumuhay, masaya silang naninirahan sa lumang bahay na ipinamana sa kanya ng kanyang namayapang ama.
Subalit may isang bagay na hindi niya maipaliwanag. Tuwing bumubuhos ang malakas na ulan, palaging tumatakbo si Bantay patungo sa likod-bahay at walang tigil na tumatahol sa isang partikular na bahagi ng lumang sementadong pader. Mayroon itong maliit na markang hugis ekis na halos natatakpan na ng lumot at kupas na pintura.
Noong una, inakala ni Lorna na may daga lamang na nagtatago sa likod ng pader. Ngunit kahit ilang beses niyang siyasatin ang paligid, wala naman siyang nakikitang kakaiba. Kapansin-pansin ding kapag maaraw, tahimik na natutulog si Bantay sa kanilang terasa. Subalit sa sandaling magsimulang lumakas ang ulan, bigla itong nagiging balisa.
“Bantay! Tama na! Wala namang tao diyan!” madalas na saway ni Mang Danilo.
Ngunit sa halip na tumigil, lalo pang lumalakas ang tahol ng aso habang paulit-ulit na kinakalmot ang lupang nasa paanan ng pader.
Isang gabi, habang naghahapunan ang pamilya, muling nagsimulang tumahol si Bantay. Napabuntong-hininga si Danilo at nagbantang ipamigay na lamang ang aso kung patuloy nitong guguluhin ang kanilang pagtulog.
“Hayaan mo na siya,” mahinang pakiusap ni Lorna. “Simula nang mamatay si Tatay, siya na ang nagbabantay sa bahay natin.”
Naalala ni Lorna na si Bantay ay dating alaga ng kanyang ama. Bago ito pumanaw limang taon na ang nakalipas, madalas niyang nakikita ang matanda na nag-iikot sa likod-bahay, sinusuri ang mga daluyan ng tubig at nililinis ang paligid ng lumang pader.
Ngunit hindi niya kailanman nalaman kung bakit napakahalaga nito sa kanyang ama.
Lumipas ang ilang linggo at dumating ang isang malakas na bagyong nagdala ng walang tigil na pag-ulan. Halos hindi na makita ang kalsada sa kapal ng tubig na umaagos mula sa kabundukan.
Bandang alas-onse ng gabi, biglang nagwala si Bantay.
Malakas itong tumahol, kinagat ang laylayan ng damit ni Lorna, at pilit siyang hinihila patungo sa likod-bahay.
Dahil sa matinding pagtataka, kumuha si Lorna ng flashlight at sinundan ang aso.
Pagdating sa lumang pader, napansin niyang may mga bula ng tubig na lumalabas mula sa lupa. May kakaibang ugong din siyang naririnig sa ilalim nito.
Dahil sa pag-aalala, kumuha siya ng maliit na pala at maingat na inalis ang mababaw na putik sa bahaging kinakamot ni Bantay.
Ilang sandali pa, tumama ang pala sa isang matigas na bagay.
Nang alisin niya ang nakapaligid na lupa, tumambad ang isang lumang konkretong takip na may kinakalawang na bakal na hawakan.
Ngunit ang higit na ikinagulat niya ay ang nakaukit na mga salita sa ibabaw nito.
“BABALA — HUWAG TAKPAN ANG DALAAN NG TUBIG.”
At sa sandaling iyon, biglang may narinig siyang malakas na pagputok mula sa ilalim ng kanilang bahay.
EPISODE 2: ANG NAKATAGONG BABALANG NAGLIGTAS SA BUONG PAMILYA
Nanginginig na napaatras si Aling Lorna nang maramdaman niyang bahagyang gumalaw ang lupa sa kanyang kinatatayuan. Mabilis na tumakbo si Bantay patungo sa pintuan ng kusina at patuloy na tumahol na para bang may nais itong ipahiwatig.
“Danilo! Gumising kayo! May kakaiba sa ilalim ng bahay!” malakas niyang sigaw.
Agad na lumabas si Mang Danilo kasama ang kanilang dalawang anak na sina Karen at Joshua. Nang ipakita ni Lorna ang natuklasang lumang takip, napansin ni Danilo na lumalawak na ang isang bitak sa sementadong sahig malapit sa kusina.
Dahil sa matinding pangamba, agad nilang tinawagan ang barangay emergency response team at inihanda ang mga mahahalagang dokumento upang lumikas.
Habang naghihintay ng tulong, naalala ni Lorna ang isang lumang kuwaderno ng kanyang ama na nakatago sa aparador. Dali-dali niya itong kinuha at binuksan.
Sa pagitan ng mga pahina, nakita niya ang isang simpleng guhit ng kanilang bahay. May nakamarkang lumang drainage tunnel na dumaraan sa ilalim ng kanilang bakuran, at ang eksaktong lokasyon nito ay ang bahaging palaging tinatahulan ni Bantay.
Doon niya naalala ang isang pangungusap na madalas sabihin ng kanyang ama.
“Anak, huwag mong hahayaang matabunan ang lumang daluyan sa likod. Iyan ang nagpapalabas ng tubig mula sa mataas na bahagi ng lupa.”
Hindi niya iyon pinansin noon dahil inakala niyang ordinaryong paalala lamang tungkol sa paglilinis ng bakuran.
Nang dumating ang mga rescuer, agad nilang napansin ang lumalawak na mga bitak at malakas na pag-agos ng tubig mula sa lupa. Dahil sa panganib ng pagguho, mabilis nilang pinalikas ang pamilya at ang mga kapitbahay na malapit sa kanilang bahay.
Ilang minuto matapos silang makarating sa ligtas na lugar, isang napakalakas na ingay ang umalingawngaw mula sa direksyon ng kanilang bakuran.
Gumuho ang bahagi ng retaining wall at bumigay ang lupa sa likod ng kanilang kusina.
Napahawak si Lorna sa dibdib habang nakatingin sa kanilang bahay na unti-unting nilalamon ng putik.
Kung natulog lamang sila at hindi pinansin ang aso, maaaring nasa loob pa sila nang mangyari ang pagguho.
Kinabukasan, matapos ang paunang pagsusuri ng mga tauhan ng munisipyo, natuklasang ang lumang drainage tunnel ay halos tuluyang nabara ng lupa, ugat, at mga debris. Dahil dito, naiipon ang tubig sa ilalim ng bakuran at unti-unting pinahihina ang lupang sumusuporta sa bahagi ng kanilang bahay.
Ang markang hugis ekis sa pader ay inilagay pala ng ama ni Lorna maraming taon na ang nakalipas upang madaling matukoy ang lokasyon ng inspeksyon sa drainage.
At ang kakaibang ingay at paggalaw ng tubig sa ilalim ng lupa ang posibleng matagal nang napapansin ni Bantay tuwing umuulan.
Nang malaman ito ni Lorna, hindi niya napigilang yakapin ang kanilang aso.
“Bantay, patawarin mo ako. Akala namin, nanggugulo ka lang. Inililigtas mo na pala kami.”
Tahimik na lumapit si Mang Danilo at hinaplos ang ulo ng aso.
“Buti na lang hindi kita ipinamigay,” nanginginig nitong sinabi.
Makalipas ang ilang buwan, matapos matiyak ng mga eksperto na ligtas nang ayusin ang nasirang bahagi ng kanilang bahay, nagsimulang muling bumangon ang pamilya. Tinulungan sila ng kanilang mga kamag-anak at kapitbahay sa paglilinis at pagkukumpuni.
Ngunit ang pinakaunang bagay na ipinagawa ni Lorna ay hindi ang bagong kusina o ang nasirang pader.
Nagpagawa siya ng maliit na silungan para kay Bantay, malapit sa kanilang terasa, kung saan palagi itong natutulog noong nabubuhay pa ang kanyang ama.
Isang hapon, habang pinagmamasdan ang kanilang aso, napansin ni Lorna ang lumang kuwaderno ng kanyang ama na nakapatong sa mesa.
Sa pinakahuling pahina, may isang pangungusap na ngayon lamang niya napansin.
“Anak, kapag wala na ako, alagaan ninyo si Bantay. Matalino ang asong iyan. Madalas niyang napapansin ang mga bagay na hindi natin agad nakikita.”
Dahan-dahang napangiti si Lorna habang nangingilid ang kanyang mga luha.
Hinaplos niya ang ulo ni Bantay at marahang bumulong.
“Ngayong wala na si Tatay, ikaw pala ang naiwan niyang magbabantay sa amin.”
Tahimik na ipinatong ng aso ang ulo nito sa kanyang kandungan.
At sa unang pagkakataon matapos ang nakakatakot na pangyayari, naramdaman ni Lorna na bagama’t matagal nang wala ang kanyang ama, ang pagmamalasakit nito sa kanilang pamilya ay nanatili—sa isang lumang marka sa pader at sa matapat na asong hindi kailanman nagsawang magbabala sa kanila.
