EPISODE 2
Nabalot ng matinding katahimikan ang dating poultry farm habang nanginginig na binabasa ni Mang Victor ang mga nakasulat sa lumang notebook. Isa-isang nakatala roon ang mga petsa ng kanyang remittance, ang bilang ng mga manok na naibenta, at ang perang napunta sa mga taong nagpapatakbo ng sugalan.
Ayon kay Nica, noong unang taon ay maayos talaga ang negosyo. Umaabot sa mahigit tatlong daan ang kanilang mga alagang manok, at regular silang nakapagsusuplay ng itlog sa mga tindahan sa bayan. Ngunit nang magsimulang magsugal si Ruben, unti-unting naubos ang kinikita ng poultry farm.
Sa simula, maliit lamang ang kanyang mga utang. Hanggang sa dumating ang panahong ipinagbili niya ang mga manok at kagamitan upang mabayaran ang mga ito. Nang wala nang matira, pinayagan niyang gamitin ng mga sugarol ang bakuran kapalit ng buwanang bayad.
“Papa, sabihin na po natin kay Uncle ang totoo,” ilang ulit na pakiusap ni Nica.
Ngunit palaging nagagalit ang kanyang ama.
“Huwag kang makialam! Aayusin ko rin ito bago siya umuwi!”
Kaya lihim na inipon ng dalagita ang mga lumang resibo, litrato, at talaan ng mga transaksiyon. Umaasa siyang darating ang araw na magkakaroon siya ng lakas ng loob na sabihin ang katotohanan.
Nang marinig iyon, dahan-dahang naupo si Mang Victor sa isang lumang bangkong kahoy.
Hindi niya mapigilang maalala ang mga gabing nagtatrabaho siya ng overtime sa Kuwait. Ang mga pagkakataong hindi siya bumibili ng bagong sapatos, kumakain lamang ng murang pagkain, at tumatangging umuwi kahit matindi na ang kanyang pangungulila.
Lahat ng iyon ay para sa pangarap na ngayon ay halos wala nang natira.
“Ruben,” nanginginig niyang sinabi, “alam mo bang ilang beses akong nagkasakit sa trabaho? Alam mo bang may mga gabing umiiyak ako dahil gusto ko nang umuwi?”
Tahimik na umiiyak ang kapatid.
“Kuya, patawarin mo ako. Akala ko mababawi ko ang mga natalo ko. Pero habang tumatagal, lalo akong nalulubog.”
Napatingin si Mang Victor sa mga bakanteng kulungan.
“Ang masakit, Ruben, hindi lang pera ang nawala. Kapatid kita. Ikaw ang taong pinakapinagkatiwalaan ko.”
Hindi agad nakapagsalita si Ruben. Sa unang pagkakataon, nakita niya ang kanyang kuya na tahimik na humahagulgol sa harapan ng negosyong minsan nilang sabay na pinangarap.
Kinabukasan, humingi ng tulong si Mang Victor sa barangay at sa isang abogado upang maayos na maipahinto ang paggamit ng kanyang ari-arian bilang sugalan at masuri ang mga dokumentong may kaugnayan sa negosyo. Inutusan niya ring umalis ang mga taong walang pahintulot na gumamit ng lugar.
Hindi naging madali ang mga sumunod na buwan. Kinailangan niyang harapin ang malaking pagkalugi, mga hindi nabayarang obligasyon, at ang katotohanang halos ubos na ang kanyang ipon.
Ngunit sa halip na tuluyang sumuko, nagpasya siyang magsimula muli.
Ginamit niya ang maliit na perang natira mula sa kanyang separation benefits upang bumili ng limampung manok. Siya mismo ang naglinis ng mga kulungan, nag-ayos ng mga sirang bubong, at naghanda ng pagkain ng mga alaga.
Araw-araw siyang tinutulungan ni Nica pagkatapos ng klase.
Samantala, si Ruben ay nagsimulang humingi ng propesyonal na tulong upang matigil ang kanyang pagsusugal. Nangako rin siyang unti-unting babayaran ang perang kanyang inabuso. Hindi agad nawala ang galit ni Mang Victor, ngunit pinayagan niyang patunayan ng kapatid ang pagbabago nito sa pamamagitan ng mga gawa, hindi lamang mga pangako.
Makalipas ang labingwalong buwan, unti-unting nakabangon ang kanilang poultry farm. Mula sa limampung manok, umabot sa mahigit apatnaraan ang kanilang mga alaga. Nakakuha rin sila ng regular na mga customer mula sa mga kalapit na tindahan at karinderya.
Isang umaga, habang nagtitipon ng mga itlog si Mang Victor, lumapit si Nica na may hawak na bagong notebook.
“Uncle, tingnan ninyo po. Ito na ang sales record natin ngayong buwan.”
Ngumiti ang matanda habang binabasa ang maayos na talaan.
Bigla niyang naalala ang unang notebook na nagbunyag ng katotohanan.
“Nica, kung hindi dahil sa katapangan mong magsabi ng totoo, baka wala nang natira sa pinaghirapan ko.”
Napaluha ang dalagita.
“Uncle, kayo po ang nagturo sa akin na hindi dapat sayangin ang perang pinaghihirapan ng ibang tao.”
Dahan-dahang niyakap ni Mang Victor ang kanyang pamangkin.
Makalipas ang ilang sandali, dumating si Ruben upang tumulong sa pagkukumpuni ng bakod. Tahimik itong nag-abot ng sobre na naglalaman ng unang bahagi ng kanyang napagkasunduang bayad sa kapatid.
Hindi nagsalita si Mang Victor. Tinanggap lamang niya ang sobre at inabutan si Ruben ng martilyo.
“May sira pa ang kabilang kulungan. Tulungan mo akong ayusin.”
Sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon, magkatabing nagtrabaho ang magkapatid, tulad noong mga bata pa silang nagtutulungan sa bukid ng kanilang ama.
At habang pinagmamasdan ni Mang Victor ang mga manok na muling naglalakad sa malinis na bakuran, unti-unting bumalik ang ngiting matagal nang nawala sa kanyang mukha.
Hindi pa man ganap na naibabalik ang lahat ng kanyang naipundar, alam niyang may isang bagay siyang muling nabuo—ang pag-asang kaya pa niyang magsimula, kahit sa edad na limampu’t tatlo.
Sa loob ng kanyang maliit na opisina, magkatabing nakasabit ang dalawang notebook. Ang una ay naglalaman ng mga tala ng perang nawala, habang ang ikalawa ay puno ng mga bagong benta at unti-unting pagbangon ng kanyang negosyo.
Sa ilalim ng mga ito ay may simpleng litrato ni Mang Victor na nakatayo sa harapan ng kanyang lumang poultry farm.
At sa likod ng larawan ay nakasulat ang mga salitang:
“LABINDALAWANG TAON AKONG NAGPAKAHIRAP SA IBANG BANSA PARA SA PANGARAP NA ITO. MUNTIK MAN ITONG MAWALA, HINDI KO HAHAYAANG MATAPOS ANG AKING KUWENTO SA ISANG PAGKAKABIGO.”
Kayo ba, kung kayo ang nasa kalagayan ni Mang Victor, mapapatawad ninyo ba ang kapatid na nagwaldas ng perang inyong pinaghirapan sa ibang bansa? Ibahagi ang inyong sagot sa COMMENT SECTION, at paki-LIKE ang story kung nagustuhan ninyo!





