EPISODE 1: “ANG PEKLAT NA HINDI DAPAT NAROROON”
Tahimik ang lumang emergency room, pero rinig na rinig ni Dr. Adrian ang panginginig ng boses ng pasyente. Si Mang Lito, nakasuot ng asul na gown, nangingatal habang pinipigilan ang hikbi. Halatang may takot na mas malalim pa sa sakit ng sugat sa braso niya.
“Dok… baka po kasi… hindi na ako makauwi,” bulong nito.
“Huminga po tayo, Mang Lito,” mahinahong sabi ni Dr. Adrian habang sinisilip ang mga pasa at galos. “Mukhang pagod lang kayo at may infection sa sugat. Pero aayusin natin.”
Nang iaangat niya ang manggas para linisin ang braso, may napansin siyang peklat—isang pahabang marka na parang tinahi nang matagal na. Hindi ito simpleng sugat. Hindi ito bagong hiwa. Ito’y peklat na parang… galing sa isang lumang aksidente.
Napako ang mata ni Dr. Adrian. Biglang kumislot ang dibdib niya sa hindi maipaliwanag na kaba.
Dahil may naalala siya.
Noong nakaraang buwan, siya ang duty doctor nang may dalhing bangkay mula sa isang vehicular accident. Unidentified male, halos walang dalang ID. Pero may isang tanda silang naitala: isang peklat sa kanang braso, eksaktong pareho ng tahi at haba.
At ang kasong iyon… nakalagay sa record: DEAD ON ARRIVAL.
“Sandali,” biglang sabi ni Dr. Adrian, halos maputol ang checkup. Pinilit niyang ngumiti para hindi mahalata ang panic. “Mang Lito… paano niyo nakuha ’tong peklat?”
Nanlaki ang mata ni Mang Lito. Para siyang batang nahuli sa lihim.
“Dok… hindi ko po alam kung dapat ko bang sabihin…” nanginginig niyang sagot.
Sa likod, napatigil ang nurse. “Doc, okay lang po ba?”
Hindi sumagot si Dr. Adrian. Dahil sa utak niya, umiikot ang tanong: Kung patay na ang kaso… bakit nandito siya?
At bago pa man makapagsalita si Mang Lito, biglang tumunog ang telepono ng ER—isang tawag na bihirang dumating sa oras na iyon.
Tinignan ni Dr. Adrian ang caller ID.
MORGUE.
EPISODE 2: “DOK… MAY GUMAGALAW DITO.”
Dahan-dahang sinagot ni Dr. Adrian ang telepono, pilit pinapakalma ang sarili.
“ER, Dr. Adrian speaking.”
Sa kabilang linya, halatang nanginginig ang boses ng staff. “Dok… pasensya na po… pero… may gumagalaw dito.”
Parang bumagsak ang mundo sa tenga ni Dr. Adrian. “Ano’ng ibig mong sabihin?”
“Yung… yung body na naka-tag na Unidentified Male—DOA last month… Dok, may tunog sa loob ng drawer. Parang may… kumakatok. Nung binuksan namin, gumalaw yung kamay. HINDI PO ITO NORMAL!”
Napahawak si Dr. Adrian sa gilid ng kama. Saglit siyang napapikit. Sa harap niya, si Mang Lito, umiiyak—pero ngayon, mas lalo pang namutla.
“Dok…” bulong ni Mang Lito, parang sumuko na. “Alam ko na po… yan na po yung araw na hinahabol ko…”
“Mang Lito, tingnan mo ako,” mariing sabi ni Dr. Adrian, nangingilid ang luha pero sinusubukang manatiling propesyonal. “Anong nangyari sa’yo noong aksidente? Bakit ka natagpuan… tapos… biglang nandito ka ngayon?”
Nanginginig ang labi ni Mang Lito. “Hindi po ako namatay, Dok… pero pinatay po nila ang pagkatao ko.”
“Sinong ‘sila’?”
Huminga nang malalim si Mang Lito. “May mga taong nanghuhuli ng mga walang-wala… tapos… ginagamit yung pangalan namin sa kung anong papel… para makakuha ng pera. Nung aksidente… akala nila patay na ako. Dinala ako… pero may humila sa akin palabas bago ako tuluyang mawalan ng malay.”
Napatingin si Dr. Adrian sa nurse. “Call security. Tawagin ang chief resident. At i-prepare ang ambulance—morgue, NOW.”
“Dok… natatakot po ako,” iyak ni Mang Lito. “Kung sino man ang nasa morgue… baka po… ako pa rin sa papel. Baka ’yon ang gustong manatili nilang patay.”
Sa loob ng ER, biglang naging mas malamig ang hangin. Hindi dahil sa aircon—kundi dahil sa katotohanang unti-unti nang sumisilip: may isang taong hindi dapat naroon, at may isang taong hindi dapat nabubuhay… pero gumagalaw.
At si Dr. Adrian, sa unang pagkakataon sa buhay niya, natakot hindi sa multo—kundi sa tao.
EPISODE 3: “ANG TAONG NAKALAGAY SA DRAWER”
Sa biyahe papuntang morgue, tahimik si Mang Lito. Para siyang lumiliit sa upuan, hawak ang dibdib na parang may kinakapitan na huling dasal. Si Dr. Adrian naman, hindi mapalagay—paulit-ulit sa isip ang record, ang litrato, ang peklat.
Pagdating nila, sinalubong sila ng staff na namumutla.
“Dok… narito po,” sabi ng morgue attendant, nanginginig ang kamay habang itinuturo ang isang drawer.
Dahan-dahang binuksan.
At doon, bumungad ang isang lalaking naka-white sheet—humihinga nang mababaw, nanginginig ang daliri, at may mga matang pilit bumubukas na parang hinahanap ang liwanag.
“OH MY GOD…” bulong ng nurse.
Tinakpan ni Mang Lito ang bibig niya, pero hindi niya napigilan ang hikbi. “Dok… siya po…”
“Kilalá mo?” tanong ni Dr. Adrian.
Tumango si Mang Lito, nanginginig. “Si Romy… yung lalaking humila sa akin palabas… siya yung nagsabing, ‘Tumakbo ka, Kuya. Ako na bahala.’”
Lumapit si Dr. Adrian, mabilis na nag-check ng pulse. Mahina, pero meron. May senyales ng matagal na dehydration at hypothermia—pero buhay.
“Buhay siya… at inilagay niyo sa drawer?” napasigaw si Dr. Adrian sa staff, pero hindi galit ang nangingibabaw—takot at pagkabigla.
“Dok… DOA po ang tag sa chart. May pumirma. May nag-utos,” sagot ng attendant, halos umiiyak. “Akala namin legal.”
Biglang may pumasok na lalaki sa pinto—nakabarong, may ID lanyard, at may matang malamig.
“Doktor,” sabi nito. “Mas mabuti sigurong huwag na nating palakihin ’to. May mga bagay na… mas ligtas kung mananatiling tahimik.”
Nanginig si Dr. Adrian. “Sino ka?”
Ngumiti ang lalaki. “Sabihin na nating… tagapag-ayos ng papeles.”
At sa isang iglap, naintindihan ni Dr. Adrian ang totoong panganib: hindi ito horror. Ito’y krimen.
At ang buhay nina Mang Lito at Romy… sinubukang ipasok sa katahimikan ng morgue.
EPISODE 4: “ANG LIHIM SA LIKOD NG ‘PAGKAMATAY’”
“Ilayo mo sila,” bulong ni Dr. Adrian sa nurse. “Tawagan mo ang pulis. NGAYON.”
Pero bago pa makagalaw ang nurse, tumawa ang lalaki. “Pulis? Dok, malayo ang mararating ng tawag mo… pero baka mauna ka pang mapatahimik.”
Kumapit si Mang Lito sa braso ni Dr. Adrian. “Dok… kaya po ako nagtatago. Kaya po ayaw kong bumalik sa ospital. Kasi… pag nalaman nila buhay ako, tatapusin nila.”
Sumilip si Dr. Adrian kay Romy—mahina, pero pilit lumalaban. Umangat ang kamay nito at hinawakan ang manggas ni Dr. Adrian, parang nagmamakaawa.
Sa sandaling iyon, hindi na doktor lang si Adrian. Tao na siya na kailangang pumili.
“Hindi ako tatahimik,” mariing sabi niya sa lalaki. “Kung may pumirma ng DOA kahit buhay pa—falsification ’yan. Attempted murder.”
Nagbago ang tingin ng lalaki. “Dok, madali lang kayong palitan.”
Bago pa niya maituloy, bumukas ang pinto—pumasok ang security at ang chief resident na tinawagan na pala ng nurse sa hallway. Kasunod, may dalawang pulis na naka-uniporme.
“Nandito po ang report, Sir,” sabi ng chief resident, nanginginig pero matapang. “May pasyenteng buhay na na-tag na patay.”
Napaatras ang lalaki. Ngunit bago siya mahuli, nag-iwan siya ng isang linyang parang kutsilyo:
“Dok… kahit iligtas mo sila ngayon, tandaan mo… may pamilya silang pinanghahawakan.”
Napatigil si Mang Lito. “Pamilya…” ulit niya, umiiyak.
Doon inilabas ni Mang Lito ang pinaka-masakit na katotohanan: “Dok… kaya ako pumapayag magpanggap na patay… kasi pinagbantaan nila ang anak ko. Sabi nila, kung babalik ako, mawawala ang anak ko…”
Napayuko si Dr. Adrian. Ang pagliligtas pala sa buhay ay hindi lang sugat at tahi—kundi takot, pananakot, at mga pamilyang ginagawang bihag.
At sa gitna ng lahat, huminga nang malalim si Romy, nagmulat ng mata, at bumulong ng isang salita:
“Salamat…”
EPISODE 5: “HINDI LAHAT NG ‘PATAY’ AY WALA NANG PAG-ASA”
Matapos ang imbestigasyon, nabunyag ang sindikatong gumagamit ng “DOA cases” para palitan ang pagkakakilanlan ng mga biktima—mga mahihirap, walang koneksyon, madaling patahimikin. May mga pumipirma sa papeles kapalit ng pera. May mga “tagapag-ayos” na kayang gawing patay ang buhay.
Pero dahil sa lakas ng loob ni Dr. Adrian at ng ilang staff na tumangging magbulag-bulagan, nasagip si Romy at nailagay sa intensive care. Si Mang Lito naman, nabigyan ng proteksyon at tulong para mahanap ang anak niya.
Isang gabi, habang tahimik ang ward, nakita ni Dr. Adrian si Mang Lito sa tabi ng kama ni Romy. Hawak niya ang kamay ng lalaki—yung kamay na minsang ginamit para hilahin siya palayo sa kamatayan.
“Dok,” sabi ni Mang Lito, puno ng luha pero may liwanag sa mata. “Kung hindi dahil sa inyo… mananatili na po akong patay sa papel… habang buhay pa ang katawan.”
Umupo si Dr. Adrian, mabigat ang dibdib. “Ako dapat ang humingi ng tawad,” pabulong niya. “Dahil minsan… mas madaling maniwala sa stamp na ‘dead’ kaysa hanapin ang katotohanan. Pero tao kayo, Mang Lito. At hindi dapat binabaon ang tao sa drawer.”
Pumasok ang nurse, may dalang maliit na envelope. “Doc… may nahanap po kami sa bulsa ni Romy nung aksidente. Luma na, pero… may sulat.”
Binuksan ni Mang Lito. Nanginginig ang kamay niya habang binabasa:
“Kung may makakita nito… pakiabot sa anak ni Mang Lito. Sabihin mo, hindi ko siya iniwan. Pinili ko lang iligtas ang tatay niya.”
Doon tuluyang humagulgol si Mang Lito—hindi lang sa sakit, kundi sa pasasalamat. Sa unang pagkakataon, may lalaking nag-alay ng sarili para sa ibang tao, nang walang kapalit.
MORAL LESSON
Huwag husgahan ang tao base sa papel, status, o itsura. Minsan, ang tunay na laban ay hindi sa sugat—kundi sa katotohanang pilit itinatago. Kapag may mali, huwag tumahimik. Dahil ang katahimikan ang unang pumapatay sa inosente.
Kung nakaantig sa’yo ang kwentong ito, mag-comment ng ONE WORD na naglalarawan sa story sa comment section sa Facebook page post.
TRENDING STORY YOU MAY WATCH
