EPISODE 1 – ANG CEO SA LOOB NG CUBICLE
Sa ika-17 palapag ng isang modernong building sa Ortigas, kumikislap ang mga monitor na parang mga mata sa dilim. Sa loob ng call center floor, sabay-sabay ang boses ng mga agent—may tumatawa, may nagso-sorry, may pilit na masayahin kahit halatang pagod. Amoy kape, instant noodles, at stress.
Walang may alam na ang lalaking naka-itim na jacket at simpleng headset sa gitnang row ay hindi ordinaryong trainee. Siya si Adrian Sandejas, ang CEO ng NorthWave Solutions—isang BPO company na kilala sa “excellent metrics” at “zero compliance issues.”
Pero nitong mga huling buwan, may mga anonymous email na pumapasok sa kanya: “Sir, may script po na hindi namin alam kung legal.”
“Sir, may pinapagawa po sa amin na iba sa training.”
“Sir, may mga agent na umiiyak.”
Hindi niya pinansin noong una. Akala niya reklamo lang ng tamad. Hanggang isang gabi, nakita niya sa CCTV report na may agent na dinala sa clinic dahil sa panic attack. Sa file, nakasulat: “Triggered by call coaching.”
Doon nagdesisyon si Adrian. Hindi siya magpapadala ng audit team. Hindi siya magpapasikat sa meeting. Siya mismo ang bababa sa floor—magkukunwaring bagong agent.
“Name?” tanong ng trainer.
“Ian,” sagot niya. “Ian Santos.” Pekeng pangalan, pekeng ID, tunay na mata na naghahanap ng katotohanan.
Pinaupo siya sa cubicle, katabi ang mga ahenteng halatang veteran na. Sa harap niya, may printed script at call flow chart. May highlighted na lines. May sticky notes: “Huwag kalimutan ang empathy statement” at “Push for urgency.”
Nagsimula ang simulation. Pinakinggan niya ang coaching.
“Pag sinabi ni customer na ayaw, i-‘mirror’ mo,” sabi ng TL na si Marco—mabait ang ngiti pero matalim ang tingin. “Tapos sabihin mo yung line na ‘yon.”
Anong line?
Sumunod ang sample call mula sa isang agent sa likod.
“Sir, this is an urgent security update… we detected unusual activity…”
Normal. Standard.
Pero biglang humina ang boses ng agent, parang may lihim na binubulong sa script.
“And for faster verification, please provide the one-time code you will receive…”
Napakapit si Adrian sa armrest.
Hindi iyon kasama sa compliance training nila. Ang OTP… hindi dapat hinihingi. Delikado. Scam.
Sinulyapan niya ang papel sa harap niya—at doon niya nakita: may isang linya na nakatago sa gitna ng paragraph, parang sinadyang isiksik para hindi mapansin.
“If customer hesitates, reassure: ‘This is company policy.’ Proceed with OTP request.”
Tumibok ang ulo niya. Ang NorthWave, ginagamit para manghingi ng OTP?
Tumingin siya sa paligid. Ang mga agent, halatang sanay—parang normal na lang ang “line” na iyon. May ilan pa ngang tumatawa habang binabasa.
Gusto niyang tumayo at sumigaw. Pero pinigilan niya ang sarili. Kung mag-iingay siya ngayon, mawawala ang ebidensya, maglilinis sila ng bakas.
Kaya ngumiti siya, nagkunwaring clueless.
“Sir Marco,” tanong niya, “paano po ‘pag ayaw ni customer ibigay yung code?”
Sumandal ang TL at bumulong, “Ian… huwag kang masyadong matanong. Sundin mo lang ang script. Lahat tayo kumakain dito.”
At sa salitang “kumakain,” parang may sumakal sa lalamunan ni Adrian—dahil biglang naalala niya: may mga agent na umiiyak, may nawawalan ng work, at may mga customer na posibleng nawawalan ng pera.
Sa unang gabi niya sa cubicle, narinig niya ang isang linya na hindi dapat nandoon.
At alam niyang hindi lang ito simpleng “script.”
Ito’y isang kasalanan.
EPISODE 2 – ANG COACHING NA MAY KAPALIT
Sumunod na shift, mas tahimik si Adrian. Mas nakikinig. Mas nagmamasid. Sa bawat click ng mouse, sa bawat pag-flash ng customer details, may nararamdaman siyang mas mabigat kaysa pagod: pagkakasala—dahil kumpanya niya ito, pangalan niya ang nakapirma sa lahat ng kontrata.
Sa break area, nakita niya ang mga agent na nagmamadaling kumain habang nakatayo. May ilan na nakasandal sa vending machine, tulala. May isang babae—maliit, naka-blue cardigan—na pabulong na umiiyak sa phone.
“Ma, pasensya na… hindi ko mapuntahan si Papa sa ospital. May ‘attendance’… baka ma-terminate ako…”
Tinamaan si Adrian. Lumapit siya sa babae sa cubicle row. Name tag: Lara.
Pagbalik sa floor, narinig niya si Lara sa call: maayos ang boses, polite, pero halatang nanginginig.
“Sir, for verification, kindly provide the OTP…”
Sandaling tumigil si Lara. Parang nilunok niya ang sariling konsensya bago niya binigkas ang linya.
Pagkatapos ng call, in-approach siya ni Marco.
“Lara, bakit ka nag-pause? ‘Wag kang soft. KPI ang kalaban mo.”
“Marco… may nahuli na po akong customer dati na umiyak,” mahinang sabi ni Lara. “Sabi niya nanakawan daw siya pagkatapos…”
Lumakas ang boses ni Marco. “At kasalanan mo ba ‘yon? Hindi. ‘Wag kang pa-hero. Kung ayaw mo, maraming gustong pumalit sa’yo.”
Lumingon si Adrian. Ang mga katabing agent, nagkunwaring walang narinig—ganito na sila nasanay: kapag nagsalita ka, ikaw ang mawawala.
Sa training room, nagpatawag si Marco ng “power coaching.” Isinara ang pinto. Dalawa lang: siya at si Lara. Nasa labas si Adrian, kunwari nagpi-print.
Narinig niya ang boses ni Marco sa loob.
“Lara, may problema ka ba sa script?”
“Sir… hindi ko po kaya yung OTP…”
“Edi ganito,” sagot ni Marco, kalmado pero banta. “Pipirma ka sa warning. Tapos i-endorse kita sa ‘floating.’ Kapag floating ka, alam mo na… walang pay.”
Tahimik. Sumunod, hagulgol.
“Tuloy,” sabi ni Marco. “May gastos ka, ‘di ba? Ospital ng tatay mo? Sige, sundin mo. Para may sweldo ka.”
Napapikit si Adrian. Para siyang sinampal. Hindi lang pala illegal—ginagamit ang kahinaan ng tao para itulak sila sa kasalanan.
Paglabas ni Lara, namumula ang mata. Napadaan siya kay Adrian.
“Uy, Ian,” pilit na ngiti niya, “pasensya na kung ang ingay ko kanina.”
Hindi alam ni Lara na ang kausap niya ay CEO. Akala niya isa lang siyang ordinaryong agent na kailangang makibagay para hindi mapagalitan.
Gusto ni Adrian sabihin: “Hindi mo kasalanan ‘to.”
Gusto niyang yakapin si Lara at sabihing may tutulong.
Pero hindi pa pwede.
Kailangan niya ng ebidensya. Kailangan niyang makita kung sino ang nasa itaas ni Marco. Dahil kung si Marco lang ang may pakana, madaling tapusin.
Pero bakit may nakaprint na script?
Bakit may training line?
Bakit parang sistemang matagal nang umiikot?
Sa dulo ng shift, nakita ni Adrian ang isang folder sa desk ni Marco—may label na “SPECIAL CAMPAIGN.” May stamp na “APPROVED.”
At sa ilalim ng stamp, may pirma—hindi kay Marco.
May pirma ng isang taong kilala ni Adrian.
Isang taong pinagkakatiwalaan niya.
EPISODE 3 – ANG PIRMANG NAGPABALIKTAD SA LAHAT
Kinabukasan, nagkunwari si Adrian na naiwan ang ID niya sa locker. Lumapit siya sa TL desk habang abala si Marco sa huddle. Mabilis siyang tumingin sa folder.
“SPECIAL CAMPAIGN – VERIFICATION BOOSTER”
May listahan ng agents, call targets, at conversion incentives. Sa baba: “For approvals, coordinate with Operations Manager: R. VILLAR.”
Napamura siya sa isip.
Ramon Villar—ang Operations Manager niya. Ang taong dati niyang kasabay mag-coffee tuwing Monday. Ang taong tinawag niyang “right hand” sa kumpanya.
Hindi naniwala si Adrian sa isang segundo. Pero naroon ang pirma. Naroon ang approval.
Kumabog ang dibdib niya. Kung totoo ito, ibig sabihin… may sindikato sa loob ng kumpanya niya. At kung malalim na, posibleng may proteksyon sa labas.
Hindi na sapat ang internal investigation. Kailangan ng tamang hakbang—pero hindi pa rin siya puwedeng umamin sa floor. Kapag nalaman nilang CEO siya, maglalaho ang mga papel, mawawala ang script, at magiging “accident” ang lahat.
Kaya binalingan niya ang tanging taong may puso: si Lara.
Sa pantry, tinabihan niya si Lara habang nagtitimpla ng kape.
“Lara,” mahinang sabi niya, “ano yung narinig kong sinabi ni Marco… tungkol sa tatay mo?”
Nanlaki ang mata ni Lara. “Bakit mo tinatanong?”
“May kapatid akong na-ospital dati,” kunwari niyang kwento. “Alam ko yung feeling na kailangan mo ng sweldo.”
Napatameme si Lara, hanggang sa bumagsak ang balikat niya. “Stroke po si Papa. Ako lang ang inaasahan. Kaya kahit mali… ginagawa ko. Kasi kapag nawalan ako ng work… paano na?”
Naramdaman ni Adrian ang bigat ng bawat salita. Sa isip niya, gusto niyang umiyak—dahil ang kumpanyang binuo niya para magbigay ng trabaho, naging dahilan para may taong kumapit sa mali para lang mabuhay.
“Lara,” tanong niya, “may proof ka ba? May recording? Screenshot?”
Umiling si Lara. “Hindi po ako marunong… natatakot ako. Pero… may isang bagay.”
Lumapit siya at binulong: “May ‘script update’ na sinend sa amin sa group chat. Naka-archive. May voice note pa si Ramon… sinasabing ‘push the OTP’ kasi ‘approved na’ daw.”
Parang may kumalabog sa dibdib ni Adrian.
Voice note. Group chat. Pangalan ni Ramon.
Iyon ang kailangan niya.
Pero bago pa siya makapagsalita, biglang lumapit si Marco.
“Ano’ng pinag-uusapan niyo?” tanong niya, nakangiti pero nanlilisik ang mata.
“Nagtatanong lang po si Ian kung paano po mag-improve sa calls,” mabilis na sagot ni Lara, pilit pinipigilan ang takot.
Sumingit si Marco kay Adrian. “Ian, sumunod ka sa’kin.”
Dinala siya ni Marco sa maliit na room—yung coaching room na pinaiiyak si Lara.
“Listen,” sabi ni Marco, “may naririnig akong masyado kang curious. Sa floor na ‘to, ang curious… nauuwi sa HR.”
Pinagmasdan ni Adrian ang lalaking ito. Hindi lang siya bully—isa siyang taong sanay manindak.
“Hindi po,” sabi ni Adrian, kalmado. “Gusto ko lang po sumunod.”
Ngumisi si Marco. “Good. Kasi kung ayaw mo… may paraan kaming pahirapan ka.”
Lumabas siya, iniwang nakabukas ang pinto nang bahagya. At bago tuluyang magsara, narinig ni Adrian si Marco sa phone, pabulong:
“Sir Ramon… yung bagong agent, mausisa. Baka kailangan nating… i-silence.”
Nanlamig ang batok ni Adrian.
Hindi na ito tungkol sa trabaho lang.
Delikado na.
Pero sa halip na umurong, mas tumibay ang loob niya. Dahil may isang bagay siyang hindi kayang tiisin—ang makita ang mga inosenteng tao, gaya ni Lara, na sinusunog ang konsensya kapalit ng sweldo.
At sa kabilang cubicle, si Lara, nakatingin sa kanya—parang humihingi ng tulong kahit hindi nagsasalita.
Doon nagpasya si Adrian:
Ngayong gabi, kukunin niya ang voice note.
At bukas, babagsak ang buong “script.”
EPISODE 4 – ANG NIGHT SHIFT NA NAGING HULING PAGSUBOK
Kahit nanginginig ang loob, nag-stay si Adrian sa overtime. Nagsuot siya ng hoodie at cap para hindi mapansin. Sa group chat archive, tinulungan siya ni Lara—sa ilalim ng desk, tahimik, mabilis.
“Nandito po,” bulong ni Lara, ipinapakita ang phone. “Voice note ni Sir Ramon.”
Pinindot nila. Mahina ang volume. Ngunit malinaw ang boses:
“Guys, listen. This is approved. Push for OTP verification. ‘Wag kayong matakot. Covered tayo. Metrics first.”
Napapikit si Lara. “Naririnig mo ‘yan, Ian? Covered daw kami. Pero kapag nagkaproblema… kami ang sisisihin.”
Kinuha ni Adrian ang sariling phone, nag-record ng playback. Proof.
Pero biglang may sumulpot na anino sa likod.
“Ah,” boses ni Marco. “Kaya pala.”
Napatayo si Lara, namutla. “Sir—”
Tinapik ni Marco ang mesa. “Lara, alam mo ba ginagawa mo? Sharing confidential info?”
“Hindi po, Sir… natatakot lang po ako…”
Lumapit si Marco kay Adrian, tinanggal ang cap niya. “Ikaw, Ian… sino ka talaga?”
Hindi gumalaw si Adrian. Hindi nagpanic. Pero sa loob niya, may bumabalibag. Kapag umamin siya ngayon, baka magulo. Kapag hindi, baka saktan sila.
Sa hallway, may mga papasok na dalawang lalaki—security at isang nakasuot ng corporate coat. Si Ramon Villar.
“Marco,” sabi ni Ramon, malamig, “ano ‘to?”
“Sir, nahuli ko sila. Nagre-record,” sagot ni Marco, parang proud.
Tumingin si Ramon kay Adrian. “Ian Santos… trainee?” Ngumiti siya pero hindi umaabot sa mata. “Sa’kin mo ibigay yung phone.”
Humigpit ang kapit ni Adrian sa phone. “Company policy po ba na humingi ng OTP, Sir?”
Nagbago ang mukha ni Ramon—isang segundo lang, pero sapat para makita ni Adrian ang totoo: guilty.
“Sumunod ka,” utos ni Ramon, “o tatawag ako ng pulis.”
Nanginginig si Lara. “Sir, wag po… ako na lang po… ako na lang ang sisihin niyo…”
Doon nagdilim ang paningin ni Adrian. Ito na naman—ang mahina ang sasalo ng kasalanan ng malakas.
Huminga siya nang malalim. At sa wakas, dahan-dahan niyang hinubad ang headset, tumayo nang tuwid, at sinabi sa boses na hindi na pang-agent, kundi pang-taong nasanay pakinggan sa boardroom:
“Hindi mo tatawagan ang pulis.”
Natigilan si Ramon.
At bago pa siya makasagot, kinuha ni Adrian sa bulsa ang isang ID—hindi trainee ID, hindi visitor pass.
Isang executive ID na may gold strip.
“ADRIAN SANDEJAS – CEO.”
Parang huminto ang mundo. Si Marco napaatras. Si Ramon nanlaki ang mata. Ang mga agent sa paligid, tumigil sa pag-type, tumingin, parang may bagyong dumaan.
“Sir…?” halos pabulong ni Lara, nangingilid ang luha.
Tumingin si Adrian sa kanya. “Pasensya ka na, Lara. Dapat mas maaga ko itong nakita.”
Nanginginig ang bibig ni Ramon. “Sir Adrian… this is a misunderstanding.”
“Misunderstanding?” ulit ni Adrian, nangingilid din ang luha sa galit. “May voice note ka. May script. May pananakot. May mga agent na umiiyak.”
Tinawag ni Adrian ang head of security sa phone. “Lock the operations office. No one leaves. Call compliance team and legal. Now.”
Naglakas-loob si Marco. “Sir, hindi po namin alam… utos lang po—”
“Utos?” putol ni Adrian. “Kanino? Kanino mo sinisisi ang konsensya mo?”
Pero sa gitna ng tensyon, biglang bumagsak si Lara sa upuan, hinihingal. Pinipigilan ang dibdib. Nanginginig.
“Lara!” sigaw ni Adrian.
Tumakbo ang nurse sa clinic area. Panic attack. Pagod. Takot.
At doon, sa harap ng lahat, na-realize ni Adrian: kahit mabunyag ang kasalanan, may mga taong sugatan na.
Hindi lang trabaho ang nawasak.
Puso.
EPISODE 5 – ANG PAGHINGI NG TAWAD NA HINDI NAIBABALIK ANG ORAS
Dinala si Lara sa clinic. Naka-oxygen, nanginginig pa rin. Sa labas ng clinic, nakatayo si Adrian—CEO na hindi na proud, kundi tao na may bigat sa dibdib.
Lumapit ang HR director at legal. “Sir, confirmed. May complaint history. Pinipigilan ni Ramon ang reports. May mga agent na nag-resign na tahimik. May mga customer dispute din.”
Sa kabilang hallway, si Ramon at Marco, pinapalibutan ng security. Umiiwas ng tingin. Ang tapang nila kanina, nawala na parang usok.
Pero hindi doon nakatingin si Adrian.
Nakatitig siya sa pinto ng clinic—kung saan nakahiga si Lara, isang empleyadong muntik mawasak dahil sa sistemang hindi niya ginawa.
Pumasok siya sa loob. Umupo sa tabi ni Lara, maingat.
“Sir…” mahina ang boses ni Lara, puno ng hiya. “Pasensya na po… ako pa po ang nagdala ng gulo.”
Napapikit si Adrian. Tumulo ang luha sa gilid ng mata niya—unang beses sa loob ng maraming taon.
“Hindi ikaw ang nagdala ng gulo,” sabi niya. “Ako.”
“Tama ka,” dagdag niya, nanginginig ang boses. “Pinagmamalaki ko metrics. Pinagmamalaki ko awards. Pero hindi ko narinig yung iyak sa floor. Hindi ko nakita yung takot sa mga mata niyo.”
Humigpit ang kamay ni Lara sa kumot. “Sir… kailangan ko lang po talaga ng trabaho. Si Papa—”
“Alam ko,” putol ni Adrian, pilit pinipigilan ang hagulgol. “At kung tunay akong lider… hindi ka dapat pinili ng sistema na maging kasangkapan sa mali.”
Kinabukasan, nagkaroon ng emergency town hall. Lahat ng agent, pinatigil ang calls. Sa stage, walang PowerPoint. Walang palakpak. Tanging mikropono at katotohanan.
“Inaalis ko si Ramon Villar at ang buong kampanyang ‘Special Campaign’,” sabi ni Adrian. “Ire-report natin ito sa tamang awtoridad. Lahat ng naapektuhan, bibigyan ng legal support at counseling. Walang sisihan sa agent. Ang sistema ang babagsak—hindi kayo.”
Umalingawngaw ang iyak sa crowd. May mga agent na unang beses huminga nang maluwag. May mga umiyak sa galit, sa ginhawa, sa pagkaubos.
At doon, tumayo si Lara—mahina pa, pero matapang.
“Sir,” sabi niya, “salamat po… pero sana… may mga CEO pa na marunong bumaba sa cubicle. Kasi kami… hindi kami marunong sumigaw.”
Napayuko si Adrian. “Pangako,” sagot niya. “Hindi na kayo kailanman magiging tahimik para lang mabuhay.”
Pagkatapos ng lahat, dumalaw si Adrian sa ospital kung nasaan ang tatay ni Lara. Dinala niya ang maliit na bouquet at isang sulat: “Hindi ko mababawi ang takot na naranasan ng anak mo. Pero sisiguraduhin kong hindi na ito uulit sa iba.”
Doon siya tuluyang humagulgol—hindi bilang CEO, kundi bilang taong natutong ang tunay na lider, hindi nasusukat sa profit… kundi sa kung paano niya pinoprotektahan ang mga tao niya.
MORAL LESSON:
Ang trabaho ay hindi dapat maging dahilan para ibenta ang konsensya. At ang tunay na lider, hindi nagtatago sa opisina—bumababa siya para makita ang katotohanan, at may lakas siyang ituwid ang mali kahit masakit.
👉 Kung tumagos sa puso mo ang kwentong ito, LIKE, COMMENT, AT I-SHARE ANG STORY SA comment section sa Facebook page post.
