EPISODE 1: ANG BULAG NA MUSIKERONG INIWAN SA TERMINAL
Nanginginig ang mga kamay ni Mang Eduardo habang mahigpit na yakap ang kanyang lumang gitara sa gitna ng maingay na terminal ng bus sa Cubao. Nakasuot siya ng kupas na puting polo, lumang pantalon, at itim na salaming nagtatago sa kanyang mga matang matagal nang hindi nakakakita. Sa kanyang tabi ay isang maliit na bag na naglalaman ng ilang damit at gamot.
Si Mang Eduardo ay isang animnapu’t dalawang taong gulang na bulag na musikero na dating tumutugtog sa mga kasalan at malalaking pagtitipon. Ngunit matapos mawalan ng paningin dahil sa isang karamdaman, unti-unting nawala ang kanyang mga trabaho at naubos ang kanyang ipon.
Sa loob ng maraming taon, nanirahan siya sa bahay ng kanyang nakababatang kapatid na si Nestor. Ngunit nang magkaroon ng problema sa pera ang pamilya, nagsimulang magreklamo ang kanyang hipag na si Linda.
“Hanggang kailan natin aalagaan ang matandang iyan? Wala naman siyang naitutulong sa bahay!” galit na sinabi ni Linda.
Isang umaga, sinabi ni Nestor na dadalhin nila si Eduardo sa isang lugar kung saan maaari siyang makatanggap ng tulong.
Ngunit pagdating sa terminal, iniwan lamang nila siya sa isang upuan.
“Kuya, maghintay ka lang dito. Bibili muna kami ng pagkain,” sabi ni Nestor.
Lumipas ang isang oras, pagkatapos ay dalawa, ngunit hindi na sila bumalik.
Habang dumidilim ang paligid, unti-unting napagtanto ni Eduardo na iniwan na siya ng sariling pamilya.
“Nestor? Linda? Nasaan na kayo?” paulit-ulit niyang tawag.
Ngunit ingay lamang ng mga bus at nagmamadaling pasahero ang kanyang naririnig.
Sa sobrang lungkot, kinuha niya ang kanyang gitara at marahang tinugtog ang isang lumang awiting siya mismo ang sumulat maraming taon na ang nakalipas.
Isang awiting minsan niyang kinakanta para sa kanyang maliit na anak na babae.
Habang tumutugtog, tahimik na umaagos ang luha sa kanyang mga pisngi.
Hindi niya alam na sa kabilang bahagi ng terminal, isang babaeng nakasuot ng mamahaling kasuotan ang biglang napahinto nang marinig ang pamilyar na himig.
Dahan-dahan itong lumingon habang nanginginig ang mga labi.
“Tay?”
Hindi agad narinig ni Eduardo ang mahina nitong tawag.
Ngunit nang lumapit ang babae at muling magsalita, biglang natigilan ang matandang musikero.
Dahil ang tinig na iyon ay matagal na niyang pinangarap marinig muli.
EPISODE 2: ANG PAMILIAR NA TINIG MULA SA NAKARAAN
Nanigas ang mga daliri ni Mang Eduardo sa ibabaw ng mga kuwerdas ng gitara nang marinig ang isang babaeng umiiyak sa kanyang harapan.
“Tay, kayo po ba talaga iyan?”
Dahan-dahang itinaas ng matanda ang kanyang ulo.
“Anak? Sino ka?”
“Ako po ito, si Angela. Si Angela ninyo.”
Biglang nabitawan ni Eduardo ang hawak na gitara.
Si Angela ang kanyang nag-iisang anak na babae na nawalay sa kanya mahigit dalawampung taon na ang nakalipas matapos ang paghihiwalay nila ng kanyang asawa.
Noong anim na taong gulang pa lamang si Angela, dinala siya ng kanyang ina sa ibang bansa. Sa kabila ng paulit-ulit na pagsulat at paghahanap ni Eduardo, hindi na niya ito muling nakita.
“Angela? Anak ko?” nanginginig niyang tanong.
“Opo, Tay. Ako po ito.”
Agad na lumuhod ang babae at mahigpit na niyakap ang kanyang ama.
Sa gitna ng mataong terminal, kapwa sila napahagulgol.
“Tay, akala ko po patay na kayo!”
Napahawak si Eduardo sa mukha ng kanyang anak, pilit na inaalala ang mga pisnging minsan niyang hinahaplos noong bata pa ito.
“Buhay ako, anak. Hinintay kita araw-araw.”
Nalaman ni Eduardo na matapos pumanaw ang ina ni Angela, natagpuan ng dalaga ang mga lumang sulat na ipinadala ng kanyang ama.
Doon niya natuklasang hindi pala siya kailanman iniwan nito, taliwas sa mga kuwentong narinig niya noong bata pa siya.
Mula noon, sinimulan niyang hanapin ang ama sa Pilipinas.
Ngunit dahil ilang beses nang lumipat ng tirahan si Eduardo, nahirapan siyang matunton ito.
“Ngayong araw po sana ako aalis papuntang probinsya para hanapin kayo. Pero narinig ko ang kantang lagi ninyong kinakanta noong bata ako.”
Mahigpit na hinawakan ni Eduardo ang kamay ng anak.
“Anak, iyon lang ang awiting hindi ko kailanman nakalimutan.”
Ngunit nang tanungin ni Angela kung bakit nag-iisa ang kanyang ama sa terminal, biglang natahimik ang matanda.
Ayaw niyang sabihin ang ginawa ng kanyang kapatid.
Subalit napansin ni Angela ang maliit na bag at ang mga gamot na nakakalat sa upuan.
“Tay, sino po ang nagdala sa inyo rito?”
Bago pa makasagot si Eduardo, tumunog ang kanyang lumang cellphone.
Ang tumatawag ay si Nestor.
Nang sagutin ni Angela ang tawag, isang nakakagulat na pangungusap ang kanyang narinig.
“Kuya, huwag ka nang babalik sa bahay. Wala ka nang lugar dito!”
At sa sandaling iyon, tuluyang nagbago ang mukha ni Angela.
EPISODE 3: FINAL EPISODE — ANG AWITING MULING NAGBUKLOD SA MAG-AMA
Hindi makapaniwala si Angela sa kanyang narinig mula sa kabilang linya.
“Uncle Nestor, ako po si Angela, anak ni Papa. Bakit ninyo iniwan ang isang bulag na matanda sa terminal?”
Biglang natahimik si Nestor.
“Angela? Nandiyan ka?”
“Opo. At salamat dahil iniwan ninyo siya rito. Kung hindi, baka hindi ko pa siya natagpuan. Pero hindi ibig sabihin noon na tama ang ginawa ninyo.”
Agad niyang ibinaba ang tawag at niyakap ang kanyang ama.
“Tay, simula ngayon, hindi na kayo mag-iisa.”
Dinala ni Angela si Eduardo sa kanyang tahanan sa Quezon City. Doon nalaman ng matanda na ang anak niyang matagal niyang hinanap ay isa nang matagumpay na music producer na nagtatrabaho sa Pilipinas at ibang bansa.
Ngunit ang higit na nagpaluha sa kanya ay nang sabihin ni Angela kung bakit niya piniling pasukin ang mundo ng musika.
“Dahil po sa inyo, Tay. Kahit hindi ko na kayo nakikita noon, hindi ko nakalimutan ang mga kantang tinuro ninyo sa akin.”
Nang gabing iyon, inilabas ni Angela ang isang lumang cassette tape.
“Tay, itinago ko po ito mula noong bata ako.”
Nang patugtugin ang cassette, narinig ni Eduardo ang sarili niyang tinig noong kabataan, kasama ang munting boses ni Angela na masayang kumakanta.
Hindi napigilan ng matanda ang kanyang pag-iyak.
Makalipas ang ilang linggo, ipinagawa ni Angela ang lumang gitara ng kanyang ama at inirekord ang awiting naging dahilan ng kanilang muling pagkikita.
Inilabas niya ito bilang isang espesyal na proyekto upang makatulong sa mga musikero at matatandang may kapansanang nangangailangan ng suporta.
Ngunit isang araw, dumating si Nestor at Linda sa kanilang bahay.
“Kuya, patawarin mo kami. Nawalan kami ng hanapbuhay at hindi namin alam kung saan pupunta,” umiiyak na pahayag ni Nestor.
Matagal na natahimik si Eduardo.
“Nestor, kapatid kita. Masakit ang ginawa ninyo, pero hindi ko hahayaang mawala rin ang kabutihan sa puso ko.”
Pumayag siyang tulungan silang makahanap ng pansamantalang matutuluyan at trabaho, ngunit malinaw niyang sinabi na hindi na siya babalik sa bahay kung saan siya itinuring na pabigat.
Isang gabi, inimbitahan si Eduardo na tumugtog sa isang charity concert.
Habang nakaupo sa entablado kasama ang kanyang gitara, marahang lumapit si Angela.
“Tay, handa na po ba kayo?”
Ngumiti ang matanda.
“Anak, kahit hindi na kita nakikita, alam kong nandiyan ka. Naririnig ko ang puso mo sa bawat kanta.”
Magkasabay nilang tinugtog ang awiting minsang naging tanging alaala ng kanilang pagkakahiwalay.
Sa harap ng daan-daang taong umiiyak at pumapalakpak, mahigpit na hinawakan ni Angela ang kamay ng kanyang ama.
At sa unang pagkakataon matapos ang dalawampung taon, hindi na kinailangang mangarap ni Eduardo na muling marinig ang tinig ng kanyang anak.
Dahil naroon na siya, kumakanta sa kanyang tabi.
Tunay ngang ang pagmamahal ng isang magulang ay hindi kailanman nabubura ng panahon, distansya, o kapansanan. Maaaring mawala ang ating paningin, kayamanan, at lakas, ngunit ang mga alaalang nakaukit sa puso ay mananatiling buhay.
Minsan, ang pinakamalungkot na awitin ay nagiging simula ng pinakamagandang himala.
Kayo ba, ano ang masasabi ninyo sa mga kamag-anak na iniiwan ang matatanda dahil itinuturing silang pabigat? Kung kayo ang nasa kalagayan ni Mang Eduardo, mapapatawad din ba ninyo ang sarili ninyong kapatid? Ibahagi ang inyong opinyon sa comment section at huwag kalimutang i-share ang kuwentong ito sa inyong mga kaibigan at pamilya upang magsilbing paalala na ang ating mga magulang at nakatatanda ay nararapat mahalin, alagaan, at igalang!
