EPISODE 2
Halos tumigil ang pagtibok ng puso ni Dr. Melissa nang marinig ang mahinang tinig mula sa loob ng abandonadong bodega. Mabilis siyang lumapit sa kalawangin na pinto at paulit-ulit na kumatok habang si Mingming ay walang tigil sa pagngiyaw at pagkalmot sa ilalim nito.
“Hello! May bata ba diyan?” malakas niyang tanong.
Ilang sandaling naghari ang katahimikan bago muling narinig ang nanginginig na boses.
“Opo… ako po si Sophia. Gusto ko na pong umuwi kay Mama.”
Nanlaki ang mga mata ni Melissa. Hindi niya inaasahang ang batang dalawang linggo nang hinahanap ng buong bayan ay posibleng nasa loob lamang ng lumang bodegang ilang kanto ang layo mula sa kanyang klinika.
Agad niyang tinawagan ang pulisya at ipinaalam ang eksaktong lokasyon. Habang naghihintay ng mga awtoridad, patuloy niyang kinausap ang bata upang hindi ito matakot.
“Sophia, ako si Doctor Melissa. Nandito na kami sa labas. Huwag kang mag-alala, tutulungan ka namin.”
Mahinang umiyak ang bata.
“Doc, gutom na po ako. Si Mingming lang po ang palaging bumibisita sa akin.”
Doon napagtanto ni Melissa kung bakit araw-araw na nagdadala ng mga laruan ang pusa sa klinika. Ang mga iyon pala ay mula sa lugar kung saan nakakulong ang bata.
Makalipas ang ilang minuto, dumating ang mga pulis at rescue personnel. Sa maingat na pagbubukas nila sa pinto, natagpuan nila si Sophia sa isang maliit na silid sa likod ng bodega. Nakaupo ito sa manipis na kutson, yakap ang isang lumang kumot, at halatang nanghihina dahil sa gutom at takot.
Agad itong inasikaso ng mga rescuer at dinala sa ospital upang masuri.
Ngunit may isang mahalagang bagay na napansin ang mga imbestigador. Sa tabi ng kutson ay may ilang supot ng pagkain, tubig, at maliliit na laruan. Mayroon ding makitid na butas sa ilalim ng dingding na sapat upang makapasok at makalabas ang isang pusa.
Nang makausap ang bata, nalaman nilang isang lalaking kakilala ng kanyang pamilya ang nagdala sa kanya sa bodega matapos siyang akiting sumakay sa sasakyan. Ikinandado siya nito sa silid at paminsan-minsang bumabalik upang mag-iwan ng pagkain. Sa mga pagkakataong iyon, nakakalusot si Mingming sa maliit na butas at nananatili sa tabi ni Sophia.
“Si Mingming po ang kaibigan ko,” umiiyak na kuwento ng bata. “Kapag natatakot ako, natutulog po siya sa tabi ko.”
Nalaman din ni Melissa na ang mga laruang dinadala ng pusa sa klinika ay mula sa mga gamit na nahuhulog malapit sa butas. Isang araw, naisip ni Sophia na itali ang kanyang medalyon sa maliit na piraso ng tela at iabot ito kay Mingming. Umaasa siyang may makakakita sa pangalan niya at makakatulong sa kanyang makauwi.
Sa tulong ng mga ebidensiyang natagpuan sa bodega at mga kuha ng CCTV sa kalapit na tindahan, natukoy at naaresto ng mga awtoridad ang lalaking pinaghihinalaang responsable sa pagkawala ng bata.
Kinahapunan, dumating sa ospital ang mga magulang ni Sophia. Halos hindi makalakad ang kanyang inang si Aling Teresa habang umiiyak na niyayakap ang anak.
“Anak ko! Salamat sa Diyos! Akala namin hindi ka na namin makikita!”
Mahigpit na yumakap si Sophia sa kanyang ina bago lumingon kay Melissa.
“Ma, siya po ang tumulong sa akin. Pero si Mingming po ang unang nakahanap ng tulong.”
Makalipas ang ilang linggo, matapos makauwi at unti-unting makabawi si Sophia, dinala siya ng kanyang mga magulang sa klinika upang personal na magpasalamat.
Ngunit nang makita ng bata si Mingming na natutulog sa paborito nitong upuan, agad siyang tumakbo at mahigpit na niyakap ang pusa.
“Mingming! Hindi mo pala ako iniwan!”
Tahimik na napaluha si Melissa habang pinagmamasdan ang dalawa. Sa kanyang maraming taon bilang beterinarya, nakapagligtas na siya ng napakaraming hayop, ngunit hindi niya kailanman inakalang isang pusang kalye ang magiging dahilan upang mailigtas ang isang nawawalang bata.
Bilang pasasalamat, nagpasiya ang pamilya Mendoza na ampunin si Mingming at bigyan ito ng ligtas at mapagmahal na tahanan. Si Melissa naman ang nangakong patuloy na mangangalaga sa kalusugan ng pusa.
At sa bawat pagbisita nila sa klinika, hindi nakakalimot si Mingming na lumapit sa mesa ng beterinarya, umupo nang tahimik, at mag-iwan ng kung anong maliit na laruan.
Ngunit ngayon, hindi na ito nagdadala ng mga gamit mula sa isang madilim na bodega.
Mga laruan na iyon mula sa batang minsan nitong binantayan, at ngayo’y masayang naglalaro sa kanilang sariling tahanan.
