EPISODE 1
“May basang bakas na naman sa hagdan! Eksaktong alas tres!” sigaw ni Aling Viring habang kumakatok sa mga pintuan ng lumang apartment sa Sampaloc, Maynila.
Tatlong gabi nang may mga yabag na nagsisimula sa silong at nagtatapos sa ikatlong palapag. Maliit ang mga marka, tila paa ng bata, ngunit walang nakakita kung sino ang nag iiwan nito. Lalong kinabahan ang mga nangungupahan nang matagpuan ang isang asul na lasong nakasabit sa kalawangin na rehas.
Si Mang Nardo, limampu’t siyam na taong gulang na tagapag alaga ng gusali, ang inutusan nilang mag imbestiga. Sampung taon na siyang naglilinis doon mula nang pumanaw ang kanyang asawa. Sapat lamang ang sahod para sa gamot at upa sa maliit niyang silid sa likod ng gusali.
Hindi siya naniniwala sa multo, ngunit may dahilan siyang katakutan ang tubig. Noong kabataan ng kanyang anak, muntik itong malunod sa biglaang pagbaha. Hanggang ngayon, hindi niya malimutan ang mga sigaw habang naghahanap sila ng ligtas na daan.
Sa tuwing sinusundan niya ang mga marka, nauuwi ang mga ito sa pintong matagal nang ipinagbabawal buksan dahil sa mga delikadong lumang kagamitan.
“Baka may pumapasok sa likod,” sabi ng gurong si Celina. “Panoorin natin ang CCTV bago may mapahamak.”
Kinagabihan, nagtipon sila sa silid ng guwardiya. Tahimik ang video hanggang sumapit ang alas tres. Biglang gumalaw ang lumang bakal na pinto sa silong. May lumabas na payat na batang lalaki, nakapaa at basang basa ang pantalon.
Nakapulupot sa kamay nito ang asul na laso.
Ngunit hindi iyon ang nagpatayo kay Nardo. Sa likuran ng bata, unti unting bumukas ang pinto, at lumitaw ang isang maliit na batang babaeng halos hindi na makalakad. Hawak niya ang kanyang dibdib habang pumipitik ang ilaw sa kisame.
Bago maputol ang kuha, nakita nilang may tubig nang umaabot sa nakabukas na kahon ng mga kable.
EPISODE 2
“Patayin ang kuryente sa silong!” sigaw ni Mang Nardo habang tumatakbo palabas ng silid ng guwardiya. Hindi niya hinintay na matapos ang video. Sa nakaraang mga araw, may naaamoy na siyang sunog na plastik malapit sa lumang silid ng metro, ngunit inakala niyang galing lamang iyon sa sirang ilaw.
Agad na tinawagan ni Celina ang emergency responders at ang may ari ng apartment. Sumunod ang guwardiya na si Tony, dala ang susi ng pangunahing breaker. Mula sa ligtas na bahagi ng gusali, pinatay nila ang kuryente bago lumapit sa binabahang silong.
Sa likod ng bakal na pinto, may narinig silang mahinang pagkatok.
“Kuya, huwag mo akong iiwan,” iyak ng isang bata.
Nang mabuksan ang pinto, nakita nila ang batang lalaki na nakaupo sa mataas na kahon, yakap ang kanyang kapatid. Halos maputik ang sahig, at may tubig na tumatagas mula sa nabiyak na tubo sa likod ng dingding.
“Ako si Junjun,” nanginginig nitong sabi. “Si Aya po ang kapatid ko. Nilalagnat siya. Hinahanap ko po sana ang taong makakatulong.”
Agad silang dinala ni Celina sa ligtas na lugar at ipinatawag ang ambulansya. Habang binabalot ng kumot ang magkapatid, napansin ni Nardo ang asul na lasong nakatali sa pulso ni Aya. Kapareho iyon ng nakasabit sa rehas.
“Para po may sundan siya kapag madilim,” paliwanag ni Junjun. “Nagtatali ako ng mga piraso sa hagdan para makabalik siya kung magkahiwalay kami.”
Unti unting nabuo ang kuwento. Isang linggo nang pansamantalang natutulog ang magkapatid sa dating bodega ng apartment. Ang kanilang inang si Mila, isang labandera, ay nawalan ng inuupahang silid matapos magsara ang pinagtatrabahuhang pagawaan. Pinayagan sila ng dating tagapangasiwa na sumilong sa bodega hanggang makahanap ng matitirhan, ngunit hindi nito sinabi sa may ari at walang sumuri sa sirang tubo.
Tuwing gabi, pumapasok si Mila sa bagong trabaho sa isang panaderya. Akala niya, ligtas ang mga anak sa loob ng bodega. Hindi niya alam na unti unting binabaha iyon kapag madaling araw, sa oras na bumubukas ang lumang bomba ng tubig.
Noong unang gabi, umakyat si Junjun para maghanap ng tuyong kumot. Kinabukasan, naghanap siya ng maiinom at magagamit na telepono. Sa ikatlong gabi, nilagnat si Aya. Nagpasya siyang lumabas upang kumatok sa mga pintuan, ngunit nang makarating sa ikatlong palapag, narinig niyang nagkakagulo ang mga tao tungkol sa multo. Natakot siyang mapalayas, kaya bumalik siyang walang nakausap.
“Bakit hindi ka sumigaw?” marahang tanong ni Nardo.
“Kapag nalaman po nilang wala kaming bahay, baka paghiwalayin kami ni Mama,” sagot ng bata.
Napayuko ang matanda. Naalala niya ang sariling anak na minsang nanginig sa baha habang naghihintay ng saklolo. Noon, nangako siyang hindi na siya tatalikod kapag may batang humihingi ng tulong.
Nang dumating si Mila mula sa trabaho, halos mabitawan niya ang supot ng pandesal nang makitang may ambulansya sa harap ng apartment. Tinakbo niya ang mga anak. Hindi makapagsalita si Junjun habang paulit ulit siyang niyayakap ng ina.
Sa ospital, nalaman nilang may impeksiyon sa baga si Aya at kailangan ng paggamot at pagmamasid. Nakahinga lamang nang maluwag si Mila nang sabihing matatag na ang kalagayan ng bata.
Kinabukasan, personal na dumating ang may ari upang suriin ang pinsala. Ipinagawa niya ang tubo at kable, ipinasara ang mapanganib na bodega, at inayos kasama ang barangay social worker ang pansamantalang matutuluyan ng pamilya. Sinabi rin niyang sisiyasatin ang pahintulot na ibinigay ng dating tagapangasiwa nang walang pagtiyak sa kaligtasan.
Nang magpaalam si Mila, inabot ni Celina ang isang listahan ng mga serbisyong maaaring lapitan upang hindi na silang magtago.
Pagkalipas ng dalawang linggo, bumalik si Aya sa apartment kasama ang ina at kapatid upang magpasalamat. May dala siyang papel na may iginuhit na hagdan, tatlong tao, at isang maliit na ilaw.
“Ito po kayo,” sabi niya kay Nardo, itinuro ang taong may hawak na flashlight. “Hindi na po ako takot sa hagdan.”
Maingat na isinabit ni Nardo ang larawan sa dingding ng silid ng guwardiya. Katabi nito ang asul na lasong natagpuan nila noong gabing akala ng lahat ay may gumagapang na multo. Bago umalis, hinawakan ni Junjun ang kamay ng matanda.
“Manong, ngayon po alam na namin kung kaninong pinto ang kakatukin.”
Hindi agad bumitaw si Nardo. Sa labas, nagsisimula nang sumikat ang araw, at tuyo na ang mga baitang.





