EPISODE 1: ANG AMA SA HARAP NG DESK
Umaga pa lang, pero parang gabi na ang bigat ng loob ni Mang Ruben. Pawis na pawis siya kahit malamig ang aircon sa presinto. Hawak niya ang lumang larawan ng anak niyang si Jairo, nakaplastic pa, halatang paulit-ulit na binubuklat. Nanginginig ang kamay niya habang lumalapit sa front desk.
“Sir… maawa po kayo,” pakiusap niya sa pulis na naka-maroon. “Tatlong araw na pong nawawala ang anak ko. Baka po may record kayo… baka naaresto…”
Hindi pa siya tapos magsalita, tumawa ang isang pulis sa likod. “Ay, nawawala? Baka tumakas kasi may utang.”
“Baka adik ‘yan,” singit ng isa pa, nakangisi.
Napayuko si Mang Ruben, pero pinilit niyang tumayo nang tuwid. “Hindi po… mabait po ‘yun. Nagde-deliver lang po ‘yun. Uuwi po ‘yun palagi…”
Nilapitan siya ng pulis sa maroon at tinuro-turo ang mukha niya. “O ‘di eto, Mang. Maghanap ka sa kanto, ‘wag dito. Presinto ‘to, hindi lost and found!”
Natawa ulit ang dalawa. May mga tao sa gilid—may nagre-report ng blotter, may nag-aasikaso ng papeles—pero walang kumibo. Parang sanay na sila sa ganitong eksena.
“Sir, kahit tingnan n’yo lang po sa computer… pangalan lang po,” halos pabulong na sabi ni Mang Ruben. “Jairo Santos… dalawampu’t isa…”
“Jairo? Baka ‘yung nakita ko kahapon, nagmakaawa rin—katulad mo!” sabi ng pulis, sabay turo sa picture. “Ay, kamukha nga!”
Parang sinaksak ang dibdib ni Mang Ruben. “Nakita n’yo po? Nasaan po siya?!”
“Ewan,” sagot ng pulis, sabay taas ng kilay. “Baka nasa selda, baka nasa… kung saan-saan.”
Biglang nagdilim ang paningin ni Mang Ruben. “Pakiusap po…”
Pero imbes na tulungan, kinuha ng pulis ang larawan at pinakita sa iba na parang biro. “O, ito ba ‘yung anak mo? Cute ah. Baka may reward!”
Doon na napaiyak si Mang Ruben. Hindi siya umiiyak dahil mahina—kundi dahil sa takot at desperasyon. Sa bawat segundo, baka may nangyayari sa anak niya… habang siya, pinagtatawanan.
At sa gilid ng desk, may isang matandang clerk na nakatingin lang. Tahimik. Pero halatang may naririnig siyang hindi na niya kayang palampasin.
EPISODE 2: ANG PINAKAMASAKIT NA TANONG
“Sir… ibalik n’yo po yung picture,” nanginginig ang boses ni Mang Ruben.
“Bakit? Baka peke ‘yan,” sagot ng pulis sa maroon. “Baka gawa-gawa mo lang para manghingi ng awa.”
Hindi na nakatiis si Mang Ruben. “Anong klaseng tao po kayo? Anak ko po ‘yan!”
Biglang nagbago ang mukha ng pulis. “Ay, sumasagot? Aba, matapang!”
Lumapit ang isang pulis na naka-blue uniform, tumatawa pa kanina. Ngayon, seryoso siyang ngumuso. “Sir, baka kailangan ni Mang ng konting leksyon. Para tumino.”
“Wala po akong ginagawang masama!” sigaw ni Mang Ruben, nangingilid ang luha. “Naghahanap lang po ako!”
“Kung naghahanap ka, bakit dito?” sabi ng pulis sa maroon. “Baka may alam ka. Baka kasabwat ka.”
Parang binuhusan ng malamig na tubig ang katawan ni Mang Ruben. “Kasabwat? Kasabwat saan? Ang anak ko… nagtatrabaho. Ako… nagtitinda sa palengke…”
Napaupo siya sa gilid ng upuan, nanginginig ang tuhod. “Sir… kung may kasalanan man ako… ito lang: mahirap lang ako. Pero hindi po ako kriminal.”
Sandaling tumahimik ang presinto. Pero hindi dahil naawa sila—kundi dahil may tumunog na printer sa likod, at may tinawag na pangalan sa kabilang desk.
Sabay tawa ulit ang mga pulis.
“Alam mo, Mang,” sabi ng pulis sa maroon, “minsan, ang nawawala, ayaw na talagang makita. Baka iniwan ka na.”
Parang gumuho ang mundo ni Mang Ruben. Hindi na siya makahinga. “H-hindi… hindi niya ako iiwan…”
Sa sulok, biglang tumayo ang matandang clerk. Lumapit siya sa computer station na malapit sa front desk. Nag-type siya, mabilis, parang kabisado ang sistema.
“Anong ginagawa mo?” tanong ng pulis sa blue.
Hindi sumagot ang clerk. Pinindot niya ang enter. Lumabas ang record—hindi blotter, hindi arrest log.
Personnel file.
Nanlaki ang mata ng clerk. Parang may bumagsak sa dibdib niya. Tinawag niya ang duty officer sa mas mababang tono: “Sir… paki-verify po ito.”
Lumapit ang duty officer, sinilip ang screen… at biglang nawala ang kulay sa mukha niya.
“Ano ‘to?” bulong niya. “Bakit… nandito ‘to?”
Habang nagkakatinginan ang mga pulis, si Mang Ruben, luhaan, hindi alam kung anong nangyayari. Pero naramdaman niya: may kakaiba. Parang huminto ang pang-aapi.
At sa monitor, malinaw ang nakasulat sa file:
“SUBJECT: JAIRO SANTOS — CONFIDENTIAL / WITNESS PROTECTION / UNDERGROUND OPS.”
EPISODE 3: ANG REKORD NA IKINAGULAT NILA
“Hindi… imposible ‘to,” sabi ng pulis sa maroon, biglang seryoso. “Baka glitch.”
“Hindi glitch,” mahinang sagot ng duty officer. Nanginginig ang daliri niya habang nag-scroll. “May authorization stamp. May clearance code.”
Lumapit ang pulis sa green uniform, na kanina nakangisi lang. Ngayon, napahawak siya sa bibig. “Sir… ‘di ba… ‘yan ‘yung program na… ‘pag nandiyan ka, hindi ka dapat hinahanap sa public logs?”
“Exactly,” sagot ng duty officer.
Si Mang Ruben, parang nawalan ng boses. “Anong… anong ibig sabihin niyan? Nasaan ang anak ko?”
Walang sumagot agad. Kasi sa totoo lang, hindi rin nila alam kung paano haharapin ang bigat ng nakita nila. Ang akala nila, isang mahirap na tatay lang ang nag-iingay. Pero ngayon, may record silang binuksan na dapat hindi basta-basta.
Biglang tumayo ang pulis sa maroon, nag-aayos ng sinturon, naglinis ng lalamunan. “Mang… uh… pasensya na po… sandali lang.”
“Sandali?!” nanginginig na sigaw ni Mang Ruben. “Tatlong araw na po akong walang tulog! Pinagtatawanan n’yo ako! Tapos ngayon sasabihin n’yo sandali lang?”
Napatigil ang lahat. Maging ang ibang tao sa presinto napatingin. Ramdam nila ang sakit sa boses ng ama.
Lumapit ang duty officer kay Mang Ruben. Mas mahinahon siya. “Mang, huminga po kayo. Kailangan nating ayusin ‘to. May… sensitive information dito.”
“Sensitive?” umiiyak si Mang Ruben. “Mas sensitive ba ‘yan kaysa buhay ng anak ko?!”
Tahimik. Walang pulis ang makatingin sa mata niya. Kasi sa unang pagkakataon, naramdaman nilang may mali silang ginawa.
Sa monitor, may nakalagay pang note:
“DO NOT DISCLOSE IDENTITY. SUBJECT HAS BEEN TARGETED. FAMILY AT RISK.”
Nang mabasa ni Mang Ruben ang “family at risk,” para siyang tinamaan. “Ako? Delikado rin ako?”
“Posible,” sagot ng duty officer, dahan-dahan.
Doon na bumigay si Mang Ruben. Umupo siya sa sahig, hawak ang dibdib, humahagulgol. “Diyos ko… anak… ano bang pinasok mo…”
Sa gitna ng gulo, tumunog ang telepono sa office sa likod. Isang tawag na parang nagdulot ng lamig sa buong presinto. Kinuha ng duty officer, nakinig, tumango.
Pagkatapos, humarap siya sa lahat. “May darating. Ngayon din.”
“Ano po?” tanong ng pulis sa maroon, nanginginig.
Sumagot ang duty officer: “Yung pangalan na nasa taas ng record… yung pumirma. Nandito na raw siya sa labas.”
At sa mismong pintuan ng presinto, may humakbang na lalaking naka-itim, may dalang folder, at isang tingin pa lang… parang may dalang bagyong papawi sa lahat ng yabang.
EPISODE 4: ANG PAGBALIK NG KATOTOHANAN
Bumukas ang pinto. Pumasok ang lalaking naka-itim na jacket, malinis ang gupit, tahimik ang lakad—pero ramdam mong sanay siyang sinusunod. Kasunod niya ang dalawang naka-civilian na may earpiece.
Tumayo agad ang mga pulis. Yung kanina tumatawa, ngayon halos hindi makalunok. Yung pulis sa maroon, parang biglang lumiit.
“Good afternoon,” malamig na bati ng lalaki. “Sino ang nag-access ng confidential file ni Jairo Santos?”
Walang sumagot. Lahat nagtinginan.
Lumapit ang duty officer. “Sir… ako po, dahil may nag-report na ama—”
“Yung ama,” putol ng lalaki. Tumingin siya kay Mang Ruben na nakaupo sa sahig, umiiyak. Lumuhod siya sa harap nito. “Kayo si Mang Ruben?”
Tumango si Mang Ruben, nanginginig. “Sir… anak ko… buhay pa ba?”
Saglit na tumigil ang lalaki. Parang may bigat sa mata niya. “Buhay po siya. Pero nasa protective custody. May misyon siyang tinanggap… para iligtas ang iba.”
Napahagulgol si Mang Ruben nang mas malakas—halo ang ginhawa at sakit. “Bakit hindi niya sinabi sa’kin…”
“Dahil para po sa kaligtasan ninyo,” sagot ng lalaki. “At… dahil may mga taong kayang gumawa ng masama para lang matakpan ang katotohanan.”
Dahan-dahang tumayo ang lalaki at humarap sa mga pulis. “Pero may mas malaking problema tayo dito.”
Itinuro niya ang pulis sa maroon. “Ikaw. Pinagtawanan mo ang ama.”
Tapos yung iba. “Ikaw. Tinakot mo. Ikaw. Sinabing kasabwat siya.”
Isa-isa silang napaatras. “Sir… nagkamali lang po—”
“Hindi ‘yan pagkakamali,” mariing sagot ng lalaki. “Choice ‘yan. Pinili n’yong abusuhin ang isang taong humihingi ng tulong.”
Kinuha niya ang folder at inilapag sa desk. “May report na ‘ko tungkol sa inyo bago pa ‘to. Ang hindi n’yo alam… ang anak ni Mang Ruben, si Jairo… ay whistleblower sa isang sindikatong may kasabwat na ilang pulis.”
Nang marinig ang “kasabwat,” namutla ang iba.
“Ang tawag niya kagabi,” dagdag ng lalaki, “hindi para humingi ng papuri. Kundi para sabihing: ‘Tay ko, baka pumunta sa presinto. Protektahan n’yo siya.’”
Tumitig si Mang Ruben sa mga pulis. “Ibig sabihin… alam niyang aapihin n’yo ako…”
Walang makasagot.
Doon biglang lumuhod ang pulis sa maroon. “Mang… patawad… hindi ko alam…”
Si Mang Ruben, umiiyak pa rin, pero tumayo siya. “Hindi mo kailangan malaman para maging tao.”
At sa linyang ‘yon, parang tumama sa buong presinto ang hiya.
EPISODE 5: ANG YAKAP NA HINDI NA NAPUTOL
Kinagabihan, may dumating na van sa likod ng presinto. Walang ingay, walang sirena. Ngunit sa loob, may isang lalaking payat, may pasa sa braso, at may mata na parang matagal nang hindi natulog.
Pagbukas ng pinto, bumaba si Jairo.
Nang makita siya ni Mang Ruben, napasigaw siya sa pagitan ng luha at tawa. “Anak!”
Tumakbo siya kahit nanginginig ang tuhod. Yumakap siya nang mahigpit—parang ayaw nang bumitaw. Si Jairo, unang beses muling umiyak na parang bata. “Tay… pasensya na… pasensya na…”
“Buhay ka… ‘yan lang ang mahalaga,” iyak ni Mang Ruben. “Pinagtawanan nila ako kanina… pero ngayon… wala akong pakialam. Nandito ka.”
Lumapit ang lalaking naka-itim. “Mang Ruben, kailangan pa rin naming ilipat si Jairo sa mas ligtas na lugar. Pero bago ‘yon… gusto niyang makita kayo.”
Humawak si Jairo sa kamay ng ama. “Tay… hindi ko sinabi kasi ayokong mapahamak kayo. Pero nang marinig kong pumunta kayo dito… natakot ako. Kasi alam ko, may mga pulis na hindi tao kung umasta.”
Napatingin si Mang Ruben sa pulis sa maroon at sa iba pang nang-bully. Tahimik silang lahat. Hindi na sila makatingin.
“Hindi ko kayo sinusumpa,” sabi ni Mang Ruben, nanginginig ang boses. “Pero sana… sa susunod na may lalapit na umiiyak… tulungan n’yo. Kasi pwedeng buhay ang kapalit.”
Lumapit ang pulis sa maroon, nangingilid ang luha. “Mang… patawad. Hindi ko na po uulitin.”
Si Jairo tumango. “Hindi sorry ang sagot sa pang-aabuso. Ang sagot… pagbabago.”
Umalis ang van kasama si Jairo, pero bago tuluyang magsara ang pinto, sumigaw si Jairo: “Tay! Mahal kita!”
Sumagot si Mang Ruben, luhaang luha: “Mahal din kita, anak!”
At sa katahimikan ng gabi, isang aral ang naiwan sa presinto—hindi lahat ng mahirap ay walang laban, at hindi lahat ng may uniporme ay may puso.
MORAL LESSON: Huwag maliitin ang taong humihingi ng tulong. Ang respeto at malasakit ay hindi dapat nakabase sa itsura o estado sa buhay. Kapangyarihan ay para maglingkod, hindi para mang-api.
Kung naantig ka sa storyang ito, LIKE, COMMENT, AT I-SHARE mo sa family and friends. 🥺❤️
At sa comment section, i-type ang ONE WORD na naglalarawan sa kwento (hal. “HUSTISYA”, “PAGGALANG”, “MALASAKIT”, “KARMA”).
TRENDING STORY FOR YOU
