EPISODE 1 – ANG PROBINSHYANANG NALIGAW SA PALASYO
Si Lia ay sanay sa ingay ng palengke, hindi sa tunog ng fountain sa gitna ng malawak na hardin. Sanay sa tsinelas at putik, hindi sa marmol na hagdan at chandelier. Pero ngayong araw na ’to, hawak-hawak niya ang lumang bayong, nakatayo sa harap ng tarangkahang may naka-ukit na letrang “W”—ang mansyon ng pamilya Woo.
“Kawawa naman…” bulong ng driver na sumundo sa kanya. “Wala na raw talagang kamag-anak.”
Wala na nga. Naiwan siyang mag-isa sa probinsya nang mamatay ang Lola niya. Pero bago ito nalagutan ng hininga, may inabot na sobre. “Hanapin mo sila, Lia. Dugo mo sila… kahit hindi nila alam.”
Sa gate, bumukas ang pinto ng kotse. Isa-isang lumabas ang anim na lalaki, parang lumabas sa K-drama:
Si Hyun, pinakamatanda, seryoso ang tingin.
Si Min, naka-salamin, parang walking encyclopedia.
Si Joon, may dimples, puro tawa.
Si Tae, tahimik pero malambing ang mata.
Si Ryeo, athletic, may hawak pang bola.
At si Han, pinakabata sa kanila pero mas matangkad pa sa lahat.
“Siya ba?” tanong ni Joon.
Tumango si Hyun, lumapit sa kanya. “Seo Lia?” marahan nitong tanong. “Ako si Woo Hyun… Kuya Hyun, kung okay lang sa’yo. Tita mo ang unang asawa ng Lolo namin. Ikaw ang iniwang apo. Simula ngayon… pamilya ka na namin.”
Parang tunog lata ang boses niya nang sumagot. “P-pamilya?”
Ngumiti si Han, lumapit at inagaw ang bayong niya. “Hindi na bagay sa ’yo ’to,” biro nito. “Simula ngayon, ako na bahala sa mabibigat. Ate ko na ’to.”
Naglakad sila papasok sa mansyon. Bawat hakbang ni Lia, parang may pader na gusto siyang pigilan. Hindi ako bagay dito. Ano’ng ginagawa ko sa palasyong ’to?
Sa loob, sinalubong siya ng amoy ng bagong lutong pagkain, ng mainit na ilaw, ng tawa ng mga kuya. Pero sa dulo ng corridor, tanaw niya ang isang babaeng naka-ayos nang perpekto—si Madam Woo, asawa ng lolo. Hindi ito ngumiti.
“Kung sino ka man,” malamig nitong sabi, “tandaan mo: hindi lahat ng nakatira sa mansyon na ’to, tinatanggap bilang tunay na prinsesa.”
Napayuko si Lia, ramdam ang bigat ng tingin nito. Pero sa magkabilang gilid niya, sabay na hinawakan ni Hyun at Han ang magkabilang balikat niya.
“Hindi na siya bisita,” sagot ni Hyun. “Kapatid namin siya.”
Sa unang gabi sa palasyong iyon, hindi pa alam ni Lia kung dapat ba siyang matakot o ma-excite. Ang alam lang niya, hindi na siya nag-iisa.
EPISODE 2 – ANIM NA KUYA, ISANG MUNTING PRINSESA
Maingay ang bahay ng mga Woo sa umaga. May nag-aaway sa banyo, may nag-aagawan sa tinapay, may sumisigaw ng, “Where’s my tie?!” Parang dorm na may chandelier.
“Lia, dito ka sa tabi ko!” sigaw ni Joon sa breakfast. “Ako ang official kuya-in-charge sa pagkain.”
“Hoy, ako ang nagluluto ng eggs,” reklamo ni Tae. “’Wag mong aangkinin.”
Si Lia, tahimik lang sa dulo ng mesa, hindi sanay na may sariling plato na hindi pinaghati-hatian. Hindi sanay sa tinapay na may palamang imported, hindi margarine lang.
“Lia,” sabi ni Min, inabot ang isang maliit na notebook. “Ginawa kitang schedule. May tutor ka sa hapon, tapos dance class kung gusto mo. Pero optional lang ’yon ha. Baka ma-overwhelm ka.”
“Tutor?” napanganga siya. “Kuya, hindi na kailangan. Hindi nga ako nakatapos ng high school—”
“Kaya nga,” ngiti ni Min. “Kung gusto mong bumalik sa pag-aaral, nandito kami. Walang nahuhuli sa pamilya.”
Habang nagkukulitan sila, tahimik lang si Madam Woo sa kabilang dulo, iniikot ang kape. Pero nang minsang makuhanan niya itong tinititigan si Lia, may nakita siyang kakaiba: hindi lang lamig, kundi takot na hindi nito maamin.
Kinagabihan, dinala siya ni Han sa likod ng mansyon. May maliit na greenhouse, punô ng succulents at halaman.
“Akin ’to,” proud na sabi ni Han. “Sabi nila, sayang daw sa oras. Pero nung wala pa kayo sa buhay namin, sila lang ang nakikinig sa akin.”
Ngumiti si Lia, hinawakan ang isang maliit na paso. “Alam mo, katulad ’to ng halaman sa probinsya. Kahit maliit, nabubuhay basta may araw at tubig.”
“Katulad mo,” tugon ni Han, seryoso ngayon. “Maliit lang, pero matibay. Huwag mong isipin na charity case ka dito, Ate. Kung hindi dahil sa’yo, matagal nang nag-aaway-away ang mga ’to.”
Natigilan si Lia. “Ako?”
“Oo,” sagot ni Han. “Nung sinabi ni Lolo na may apo siyang nawawala, unang beses kong nakita si Kuya Hyun na umiyak. Lahat kami, nagdasal na sana matagpuan ka. Parang kulang ’tong bahay nang wala ka.”
Sa unang beses matapos mamatay si Lola, nakaramdam si Lia ng kakaibang init sa dibdib. Hindi pa man siya sanay sa tawag na “ate” mula sa anim na kuya, unti-unti na niyang nararamdaman: may puwesto pala siya sa mundong ’to.
EPISODE 3 – ANG SIKRETONG NAGPABAGSAK SA PRINSESA
Habang tumatagal, mas nagiging komportable si Lia sa mansyon. Natuto siyang gumamit ng fork, pero minsan, nakakamay pa rin. Ang mga kuya niya, masaya lang na nakikita siyang kumakain nang marami.
Pero kung may natutunan din siya, iyon ay hindi lahat ng ngiti ay totoo.
Isang gabi, narinig niya ang pabulong na usapan nina Madam Woo at ng family lawyer sa study.
“Hindi puwedeng manatili ang batang ’yon,” mariin na sabi ni Madam. “Kapag nalaman ng board na may isa pang tagapagmana, hahatiin ang shares ng mga anak ko.”
“Pero Madam,” sagot ng lawyer, “nakasaad sa will ng unang asawa ng Lolo na—”
“Hindi ako nagpakahirap ng ganito para lang sa batang galing sa baryo,” putol nito. “Kung gusto nila ng apo, bibigyan ko sila ng debut, hindi ng street rat.”
Nanlamig si Lia sa likod ng pinto. Street rat.
Kinabukasan, nag-iba ang tingin niya sa sariling repleksiyon. Kahit suot ang magandang dress na regalo ni Joon, mukha pa rin siyang impostor.
Sa school, may mga bulungan nang kumalat ang balita na ampon siya ng Woo.
“Lucky girl.”
“Siguro may tinatago ’tong sekreto.”
“Or baka anak sa labas.”
Pinilit niya maging matatag. Pero nang makita niyang hindi sinasadyang nakakopya si Ryeo ng mga classmates sa exam, habang siya mismo, hirap pa ring sumabay, tumama ang insecurity sa puso niya.
“Kuya,” tanong niya kay Hyun isang gabi, “paano kung… hindi pala ako dapat dito? Paano kung nagkamali si Lolo?”
“Bakit mo nasabi?” nag-alalang tanong nito.
“Wala,” mabilis niyang tanggi, takot na isali sila sa gulo. “Baka lang… sobra kayong bait sa’kin. Hindi ako sanay.”
Lingid sa kanya, narinig pala ni Han ang usapan kinagabihan nina Madam at lawyer. Sa kwarto niya, umiiyak ito habang kinakausap si Tae.
“Kung ipapa-alis nila si Ate, sasama ako,” mariin niyang wika. “Wala akong pakialam sa apelyido.”
“Kalma,” sagot ni Tae, hawak ang balikat niya. “Hindi pa nangyayari. At kahit mangyari man, hindi natin siya basta-basta papayagang umalis.”
Pero bago pa man sila makagawa ng plano, naunahan sila ng isang malaking pangyayari: biglang inatake sa puso ang Lolo. At sa huling gising nito, si Lia ang hinanap.
EPISODE 4 – ANG HULING HILING NI LOLO
Sa ospital, amoy alcohol at luha. Nakapila ang anim na kuya sa labas ng ICU. Si Lia, nanginginig, hawak ang lumang rosaryong iniwan sa kanya ni Lola.
“Lia…” tawag ni Hyun. “Hinahanap ka ni Lolo.”
Pumasok siya sa kwarto. Nakahiga si Lolo Woo, mahina na, pero gising ang mga mata. Sa tabi, si Madam Woo, nakayuko, hawak ang kamay nito.
“Lolo,” mahina niyang tawag.
Ngumiti ang matanda, pilit. “Lia… kamukha mo ang mama mo,” bulong nito. “Pasensya na kung ang tagal kitang hinanap. Natakot akong harapin ang pagkakamali ko.”
Umiling siya, umiiyak. “Lolo, wala kayong kasalanan. Masaya na po akong kasama ang mga kuya.”
“Hindi sapat ’yon,” bulong nito, inabot ang envelope sa nurse. “Nandito ang updated will ko. Lahat kayong pito, pantay-pantay. Walang higit, walang kulang. Iisa lang ang hiling ko…”
Tumingin ito kay Madam Woo. “Patawarin mo ako, Hyejin. Hindi ko sinadyang masaktan ka noong pinili kong mahalin pa rin ang alaala ng unang asawa ko. Pero bahagi ng pagkatao ko si Lia. Kung tatanggapin mo siya bilang apo… mas mapapanatag ako.”
Naluha si Madam, pero hindi sumagot.
Paglabas nila ng kwarto, sabay-sabay na niyakap ng anim na kuya si Lia. Si Joon, humahagulgol pa. “Ate, okay lang,” bulong nito. “Kahit anong mangyari sa will, hindi ka na namin bibitawan.”
Ilang oras lang, tuluyan nang pumikit si Lolo. Bumagsak ang balita sa buong negosyo. May emergency meeting ang board; gustong malaman kung sino ang magiging susunod na head ng pamilya at ng empire nila.
Kinabukasan, pinatawag si Lia sa malaking hall. Nandoon ang board, si Madam Woo, at ang anim na kuya. Sa mesa, nakabukas ang envelope.
“According sa huling will,” paliwanag ng lawyer, “pantay-pantay ang shares ng pitong apo. Pero may kondisyon sa apong si Lia.”
Napahigpit ang hawak niya sa laylayan ng damit. Kondisyon?
“Tatanungin muna siya,” patuloy ng lawyer, “kung gusto ba niyang manatili sa pamilya na ito, sa kabila ng lahat. Kung pipiliin niyang bumalik sa probinsya, awtomatikong mawawala sa kanya ang bahagi niya, pero mananatili ang suporta sa pag-aaral hanggang makatapos.”
Lahat ng mata, nakatutok sa kanya.
Sa isang iglap, bumalik sa isip niya ang amoy ng niyugan, ang maliit na kubo, ang katahimikan. Mas madali roon. Walang board, walang chismis, walang tawag na “impostor.”
Pero bumalik din ang tawa ng mga kuya, ang greenhouse ni Han, ang sabay-sabay na sigaw nila ng “Liaaa, kain na!”
“Kung aalis ka,” bulong ni Madam, unang beses na siyang tiningnan nang diretso, “wala akong karapatang pigilan ka. Pero sana, sabihin mo sa amin nang diretsahan.”
Huminga nang malalim si Lia. Ngayon niya napagtanto: hindi dugo, hindi yaman, hindi mansyon ang totoong tanong. Ang tanong: sino ang pipiliin niyang pamilya?
EPISODE 5 – ANG PRINSESA NA PINILI ANG PAMILYA
Tahimik ang hall. Tanging tiktak ng antique clock ang naririnig.
“Lia,” bulong ni Hyun, halos pakiusap, “kahit anong pipiliin mo, kasama mo kami.”
Inabot ni Lia ang rosaryong dala niya, pinisil. “Lola,” bulong niya sa isip, “hindi ko alam kung tama ’to, pero sana, ipagdasal mo ako.”
Itinaas niya ang ulo, tinitigan ang board, si Madam, at ang anim na kuya na ngayon ay parang mga batang takot mawalan ng laruan—pero ang laruan ay siya.
“Gusto ko pong manatili,” malinaw niyang sabi. “Hindi dahil sa shares, hindi dahil sa mansyon. Gusto kong manatili… dahil dito ko naramdaman na may pamilya akong lalaban para sa’kin. Dito ko naramdaman na may mga kuya akong magtatawanan sa ulam ko pero uubusin pa rin. Dito ko unang tinawag na ‘apo’ si Lolo bago siya umalis.”
Tumulo ang luha sa mata ni Madam Woo. “Kahit alam mong ayaw kita noong una?” mahina nitong tanong.
“Oo, Madam,” ngiti ni Lia, nangingilid ang luha. “Kasi alam kong mas nasaktan kayo kaysa sa’kin. Tinanggap ko ang limang taon na mahirap ako; hindi madaling tanggapin ang sampung taong pakiramdam mo, ikaw ang pangalawa sa puso ng taong minahal mo. Pero kung kaya n’yong subukan ulit, kaya ko rin.”
Hindi na napigilan ni Madam; lumapit ito, niyakap si Lia nang mahigpit. “Patawarin mo ako, anak,” hikbi nito. “Hindi ako sanay sa may kahati. Pero siguro, ito na ’yong panahon na matuto akong magmahal nang mas malawak kaysa sa takot ko.”
Nag-iyakan ang lahat. Si Joon, nagsisigaw pa ng, “Group hug!” hanggang sabay-sabay na nagsiksikan sa gitna.
Ilang buwan ang lumipas, hindi na “probinsyanang ampon” ang tawag kay Lia sa media. Siya na ang “Woo Lia, philanthropist,” na nagtatayo ng scholarship fund para sa mga batang galing probinsya na nangangarap makapag-aral sa lungsod. Sa bawat project, kasama niya ang anim na kuya—may kanya-kanyang expertise, pero iisang puso.
Sa hapunan, nakaupo siya sa gitna ng mahabang mesa. Naka-dress na gawa niya mismo, simple pero elegante.
“Speech, Princess!” sigaw ni Han.
Tumayo siya, hawak ang baso. “Hindi ako prinsesa dahil may mansyon ako,” sabi niya. “Prinsesa ako dahil may anim akong kuya na handang ipagtanggol ang bawat luha ko, at isang lola at lolo na minahal ako kahit malayo. Natutunan ko na ang yaman, puwedeng mawala; ang apelyido, puwedeng magbago. Pero ang pamilya na pinipili mong mahalin araw-araw—’yon ang totoong kayamanan.”
Nag-toast sila. Sa gilid, nakatingin si Madam Woo, tahimik na nakangiti, hawak ang litrato ni Lolo.
Moral lesson: Hindi dugo o pera ang sukatan ng tunay na pamilya, kundi ang pusong handang tumanggap, humingi ng tawad, at pumili ng isa’t isa araw-araw. Kahit gaano ka kaliit o kagulo ang pinanggalingan mo, may lugar kang puwedeng maging “prinsesa” — sa puso ng mga taong minahal mo nang totoo.
