EPISODE 1 – ANG ISANG PIRASONG ITLOG
Hindi planado ang pag-uwi ni Rodel, isang OFW na ilang taon nang hindi nakauwi sa probinsya. Gusto niyang gulatin ang pamilya—dala ang pasalubong, bagong sapatos, at isang sobre ng pera na akala niya’y sapat para sa masaganang hapag. Sa isip niya, tuwing linggo may nilaga, adobo, prito—dahil buwan-buwan siyang nagpapadala ng malaking grocery allowance.
Pero pagpasok niya sa lumang bahay, unang sumalubong ang amoy ng malamig na kanin at usok ng uling. Mahina ang ilaw. Sa kusina, narinig niya ang marahang kalansing ng kutsara.
Sumilip siya.
Nandoon ang tatlo niyang anak—nakaupo sa maliit na mesa, nakasuot ng kupas na damit. Sa gitna ng plato, isang pirasong itlog, hinihiwa nang dahan-dahan na parang ginto. Walang kanin na bundok, walang sabaw, walang gulay. Tanging tahimik na paghahati.
“Kuya, ikaw muna… maliit na kagat lang,” bulong ng panganay.
“Hindi, ikaw na,” sagot ng bunso, pilit na ngiti.
Napakapit si Rodel sa dibdib. Parang may humigpit na tali sa lalamunan niya. Ito ba ang buhay nila habang ako’y nagpapadala?
Sa sulok, may kalderong walang laman at sandok na nakasabit. Sa dingding, may listahan ng “bayarin” na nakasulat sa punit na papel. Nanginginig ang tuhod niya, pero pinilit niyang huwag gumawa ng ingay.
Maya-maya, dumating ang asawa niyang si Lani. Pagkakita sa kanya, namutla. “Ro… Rodel?”
Hindi siya nakasagot agad. Tumingin siya sa mga bata—at sa itlog na halos maubos na.
“Akala ko…” bulong niya, paos. “Akala ko masaya kayo… busog.”
At doon bumuhos ang luha niya—hindi dahil sa gutom, kundi dahil sa kasinungalingang binayaran niya ng pawis at paglayo.
EPISODE 2 – ANG GROCERY ALLOWANCE NA NAWALA
Sa sala, humarap si Rodel kay Lani. Tahimik ang mga bata sa likod, nagkukunwaring hindi nakikinig. Si Lani, hindi makatingin nang diretso—parang may tinatago sa ilalim ng mga pilikmata niyang namumugto.
“Saan napunta ang pinapadala ko?” tanong ni Rodel, nanginginig ang boses pero pilit na kontrolado.
“Rodel… maraming bayarin,” sagot ni Lani. “Tuition… kuryente… utang…”
“Pero itlog?” napahina niyang sabi. “Isang itlog para sa tatlong bata?”
Nagsimulang umiyak si Lani. “Hindi mo alam—may sakit si Mama. Pinambili ko ng gamot. Tapos si Kuya mo—nangutang. Kung hindi ko binayaran, kami ang mapapahiya.”
Dumilim ang mukha ni Rodel. “Bakit hindi mo sinabi sa’kin? Bakit puro ‘okay lang’ ang chat mo? Bakit puro litrato ng grocery ang sinesend mo?”
Umiling si Lani. “Nahihiya ako. Ayokong isipin mong palpak ako bilang ina.”
Lumapit ang panganay, si Mika, mahina ang boses. “Pa… minsan po may ulam. Kapag may bigas na galing kay Lola. Pero madalas… tubig lang.”
Parang sinaksak si Rodel. Habang ako’y nagbubuhat ng semento sa ibang bansa, ang anak ko nagbubuhat ng gutom dito.
Lumabas siya sa bahay, huminga nang malalim, pero lalo siyang nahirapan. Sa labas, may kapitbahay na nagbubulungan: “Kawawa mga bata… si Lani, laging wala. Sabi nila, si Kuya ni Rodel lagi rin nasa sabungan…”
Sabungan.
Bumalik si Rodel sa loob, dahan-dahang tinanong: “Lani… totoo ba? May iba pang napupuntahan ang pera?”
Hindi na nakasagot si Lani. Tahimik lang siyang humagulgol.
At sa katahimikang iyon, mas malinaw pa sa anumang salita ang sagot.
EPISODE 3 – ANG BUNGA NG PAGTITIWALA
Kinabukasan, sinamahan ni Rodel ang anak niyang bunso sa tindahan para bumili ng tinapay. Habang naglalakad, nakita niyang payat ang braso ng bata, at may peklat sa tuhod—mga sugat na hindi niya alam.
“Anak, kumakain ba kayo sa school?” tanong niya.
“Kapag may baon po,” sagot ng bata. “Minsan si Ate na lang. Tapos ako, tubig.”
Napapikit si Rodel. Sa isip niya, binalikan niya ang mga video call: nakangiti si Lani, may hawak na plastic ng grocery, may adobong kunwari. Lahat pala… para hindi siya mag-alala.
Pero mas masakit: may mga araw palang nag-alala ang mga bata nang mag-isa.
Pag-uwi nila, naroon ang kuya ni Rodel, si Dante, nakaupo sa bangko, may dalang ngiti. “Uy, Rodel! Andito ka pala! Sakto—”
Hindi na siya pinatapos. “Dante, magkano ang utang mo kay Lani?”
Nagkibit-balikat si Dante. “Basta… kailangan. Tulong-tulong tayo.”
“Tulong-tulong?” tumaas ang boses ni Rodel. “Habang mga anak ko naghahati sa itlog?”
Biglang nag-iba ang timpla. Umatras si Dante. “Wag mo kong sisihin. Kung hindi ka kasi umalis—”
Isang malakas na hampas ng palad ni Rodel sa mesa ang pumigil sa kanya. “Huwag mong gamitin ang pag-alis ko para gawing excuse ang pang-aabuso!”
Umiyak si Lani sa gilid. “Rodel, please… pamilya…”
“Pamilya nga,” nanginginig na sagot ni Rodel. “Kaya pipiliin ko ang mga anak ko.”
Sa gabing iyon, nagluto si Rodel ng lugaw na may itlog—hindi isa, kundi tatlo. Habang kumakain ang mga bata, parang unang beses ulit niyang naramdaman ang init ng tahanan.
Pero hindi pa tapos ang sakit. Dahil sa likod ng bawat subo, may tanong siyang paulit-ulit: Ilang beses silang natulog nang gutom habang ako’y naniwalang busog sila?
EPISODE 4 – ANG PAGTATAPAT NA SUMUGAT
Dinala ni Rodel si Lani sa barangay hall. Hindi para ipahiya, kundi para humingi ng tulong: budgeting seminar, record ng padala, at paraan para diretso sa pagkain ng mga bata ang pera.
Sa harap ng opisyal, umamin si Lani. “May mga pagkakataon po… napunta sa utang ni Dante… at sa bisyo niya. Natakot po akong sabihin kay Rodel.”
Napayuko si Rodel. Ang bawat salita, parang kutsilyong dahan-dahang lumulubog.
Pag-uwi nila, nakaupo ang mga bata sa sahig, hawak ang lumang notebook. Si Mika, maingat na nagsalita. “Pa… minsan po, nagdadasal ako na sana umuwi ka na. Kasi… natatakot ako na baka wala na tayong makain.”
Hindi na kinaya ni Rodel. Yumakap siya sa mga anak, mahigpit, parang gustong ipalit ang yakap sa lahat ng panahong nawala.
“Pasensya na,” paulit-ulit niyang bulong. “Akala ko sapat na ang pera… hindi pala.”
Umupo si Lani sa harap nila, luhaan. “Mga anak… patawad. Nagkamali si Mama.”
Tahimik ang bunso, saka nagsalita: “Mama… gusto ko lang po ng ulam. Kahit gulay.”
Parang gumuho ang puso ni Lani. Napasigaw siya sa iyak, humawak sa dibdib niya, at lumuhod sa harap ng mga bata.
At si Rodel, sa unang pagkakataon, hindi galit ang naramdaman—kundi matinding takot. Takot na kung hindi siya kumilos ngayon, baka sa susunod, hindi itlog ang paghahatian… kundi alaala na lang ng pagmamahal.
EPISODE 5 – ANG HAPAG NA MULING NAGING TAHANAN
Isang linggo ang lumipas. Sa maliit na kusina, may bagong listahan sa dingding: “GROCERY – PANG-ANAK.” May sobre na nakapangalan sa bawat bata: bigas, ulam, gamot, baon. Si Rodel mismo ang nagbubudget—hindi dahil wala siyang tiwala, kundi dahil natuto siyang ang pagmamahal, may sistema.
Dumating si Dante, umiiyak. “Rodel… pasensya na. Nalulong ako. Tulungan mo ako.”
Tumingin si Rodel sa mga anak niyang naglalaro sa sahig. Huminga siya nang malalim. “Tutulungan kita—pero hindi kapalit ng pagkain ng mga bata. Magtatrabaho ka. Magbabago ka. Kung hindi, lalayo ako.”
Tumango si Dante, luhaan, parang unang beses nakaramdam ng hiya.
Gabing iyon, nagsalo-salo sila. May gulay, may isda, at tig-iisang itlog ang bawat bata. Hindi marangya, pero tunay.
Habang kumakain, biglang sinabi ni Mika: “Pa… mas masarap pala kapag kasama ka, kahit simpleng ulam.”
Nabuo ang luha sa mata ni Rodel. Doon niya naintindihan ang pinakamalupit na twist: hindi pera ang kulang sa kanila noon—kundi presensya at katotohanan. Akala niya, napupunan ng allowance ang pagiging malayo. Pero ang gutom pala, hindi lang sa tiyan—kundi sa yakap, sa gabay, sa pag-aalaga.
Yumuko siya, pinahid ang luha, at nagsalita: “Anak… hindi ko na hahayaang maghati-hati kayo sa pagmamahal. Buo na ‘to. Buo na tayo.”
MORAL LESSON:
Hindi sapat ang malaking padala kung walang katotohanan at pananagutan sa bahay. Ang pamilya, hindi lang pinapakain ng pera—pinapakain ng presensya, tapat na usapan, at pag-aarugang hindi ipinapasa sa iba.
TRENDING STORY YOU MAY WATCH
