EPISODE 1 — ANG LARAWANG NAGBALIK NG MASAKIT NA NAKARAAN
Nanginginig ang mga kamay ni Nestor habang nakatitig sa lumang litrato na iniabot ng isang matandang pasahero sa loob ng pampasaherong bus. Halos mabitawan niya ang hawak na tiket nang makilala ang dalawang mukhang nakangiti sa kupas na larawan. Isang babae at isang batang babae na matagal na niyang inakalang hindi na niya muling makikita.
Si Nestor ay isang apatnapu’t tatlong taong gulang na bus conductor na halos dalawampung taon nang nagtatrabaho sa isang kompanya ng pampasaherong bus sa probinsiya. Kilala siya bilang masipag ngunit istriktong empleyado, lalo na pagdating sa mga pasaherong walang pambayad.
Sa kabila ng kanyang pagiging matigas, may malalim siyang sugat sa puso na hindi kailanman naghilom.
Labimpitong taon na ang nakalilipas nang mawala ang kanyang asawang si Maribel at anim na taong gulang na anak na si Angelica sa isang malagim na aksidente. Ang sinasakyan nilang bus ay nahulog sa rumaragasang ilog matapos gumuho ang bahagi ng kalsada.
Natagpuan ang bangkay ni Maribel, ngunit hindi kailanman nakita ang katawan ng kanilang anak.
Mula noon, namuhay si Nestor na puno ng pagsisisi.
Isang maulang hapon, habang bumibiyahe ang kanyang bus patungo sa bayan, napansin niyang may matandang lalaki na tahimik na nakaupo sa pinakahuling upuan.
Kupas ang suot nitong polo, may dalang lumang bag, at halos hindi makatingin nang lapitan niya.
“Tay, bayad po sa pamasahe,” seryosong sabi ni Nestor.
“Pasensiya ka na, anak. Wala akong pera. Kailangan ko lang makarating sa bayan,” mahinang sagot ng matanda.
“Kung wala po kayong pamasahe, kailangan ninyong bumaba sa susunod na hintuan.”
Ngunit bago pa makapagsalita ang matanda, inilabas nito ang isang lumang larawan mula sa kanyang pitaka.
“Anak, baka kilala mo ang batang ito.”
Pagkakita ni Nestor sa larawan, biglang nanlamig ang kanyang buong katawan.
Dahil ang batang nasa litrato ay si Angelica.
At sa likod nito, may nakasulat na mga salitang lalong nagpatindig sa kanyang balahibo.
“ANG BATANG INILIGTAS KO NOONG HULYO 17.”
EPISODE 2 — ANG SIKRETONG ITINAGO SA LOOB NG LABIMPITONG TAON
Hindi makapagsalita si Nestor habang paulit-ulit na sinusuri ang lumang larawan. Nakilala niya ang maliit na pulang laso sa buhok ng batang babae, pati ang asul na damit na mismong siya ang bumili noong ikaanim na kaarawan nito.
“Tay, saan ninyo nakuha ang larawang ito?” nanginginig niyang tanong.
Napayuko ang matanda bago sumagot.
“Ako si Isko. Labimpitong taon na ang nakalipas nang makita ko ang batang iyan sa gilid ng ilog. Halos wala na siyang malay, pero humihinga pa siya.”
Parang tumigil ang mundo ni Nestor.
“Anong ibig ninyong sabihin? Buhay ang anak ko?”
Tumulo ang luha ng matanda.
“Ipinagamot ko siya sa maliit na ospital sa kabilang lalawigan. Ilang linggo siyang hindi makapagsalita dahil sa matinding trauma. Nang gumaling siya, wala siyang maalalang apelyido o tirahan.”
Hindi napigilan ni Nestor ang pag-iyak.
Sa loob ng labimpitong taon, araw-araw niyang dinadalaw ang puntod ng kanyang asawa at ang maliit na lapidang ipinagawa niya para sa nawawalang anak.
Ngunit ngayon, may isang estrangherong nagsasabing nabuhay pala ito.
“Nasaan siya ngayon, Tay? Sabihin ninyo sa akin!” halos pasigaw niyang tanong.
Tahimik na binuksan ni Mang Isko ang kanyang lumang bag at inilabas ang isang maliit na kahong kahoy.
“Anak, ginawa ko ang lahat para mahanap ang kanyang pamilya. Nagpunta ako sa mga istasyon ng pulis, nagtanong sa mga barangay, pero walang nakapagsabi kung sino siya.”
Ipinaliwanag nitong lumaki si Angelica sa kanyang pangangalaga at nag-aral sa tulong ng kanyang maliit na kita bilang karpintero.
Naging mabait at masipag ang dalaga. Sa kabila ng mahirap na buhay, nakapagtapos ito ng pag-aaral bilang nars.
Ngunit isang buwan lamang ang nakalilipas, may natuklasan silang lumang artikulo tungkol sa aksidente. Doon nila nakilala ang pangalan ni Nestor.
“Kung ganoon, bakit hindi siya ang pumunta rito?” tanong ni Nestor.
Biglang napahagulgol ang matanda.
Dahan-dahan nitong binuksan ang kahon.
Sa loob ay isang maliit na pulang laso, isang lumang medalya, at isang sobre na may nakasulat na:
“PARA KAY PAPA, KUNG SAKALING HINDI NA AKO MAKARATING.”
EPISODE 3 — FINAL EPISODE: ANG HULING SULAT NG ANAK NA HINDI NIYA NATAGPUAN
Napatakip sa bibig si Nestor habang dahan-dahang binubuksan ang sobre. Nanginginig ang kanyang mga daliri, habang ang mga pasahero sa paligid ay tahimik na nakatingin sa nangyayari.
Sa loob ng sobre ay isang sulat na nakasulat sa malinis ngunit bahagyang nanginginig na sulat-kamay.
“Papa, ako po ito, si Angelica. Hindi ko alam kung naaalala mo pa ang anak mong mahilig magsuot ng pulang laso. Hindi ako namatay noong araw na iyon. May mabuting taong nagligtas sa akin.”
Sunod-sunod na pumatak ang luha ni Nestor.
“Papa, matagal kitang hinanap. Hindi ko maalala ang ating tirahan, pero hindi ko kailanman nakalimutan ang mukha mo. Tuwing natatakot ako, naaalala kong sinasabi mo noon na hawakan ko lang ang kamay mo at magiging ligtas ako.”
Napahawak si Nestor sa kanyang dibdib.
Ngunit nang basahin niya ang sumunod na pangungusap, tuluyan siyang napaluhod sa sahig ng bus.
“Papa, may malubha po akong sakit sa puso. Sinabi ng doktor na kailangan ko ng operasyon, pero hindi namin kayang bayaran. Sana makita pa kita bago matapos ang lahat.”
Humahagulgol na niyakap ni Nestor si Mang Isko.
“Tay, nasaan ang anak ko? Dalhin ninyo ako sa kanya! Ibibigay ko ang lahat para mailigtas siya!”
Ngunit umiiyak na umiling ang matanda.
“Anak, pasensiya ka na. Tatlong araw na ang nakalilipas nang pumanaw si Angelica. Bago siya namatay, ipinangako kong hahanapin kita.”
Parang gumuho ang buong mundo ni Nestor.
Sa loob ng labimpitong taon, nabuhay pala ang kanyang anak na umaasang muli silang magkikita.
Ngunit ngayong natagpuan na niya ito, huli na ang lahat.
Kinabukasan, dinala siya ni Mang Isko sa isang maliit na sementeryo.
Nakalagay sa puntod ang isang simpleng larawan ng magandang dalagang nakasuot ng unipormeng pangnars.
Sa tabi nito ay isang maliit na kahon na naglalaman ng mga hindi naipadalang birthday card.
Lahat ay may iisang nakasulat.
“Happy Birthday, Papa. Mahal na mahal kita.”
Lumuhod si Nestor at mahigpit na niyakap ang malamig na lapida.
“Anak, patawarin mo si Papa. Hinanap kita, pero hindi sapat ang paghahanap ko.”
Mula noon, hindi na siya kailanman nagpaalis ng matatandang pasaherong walang pamasahe. Dahil minsan, ang taong muntik niyang itaboy ay siyang nagdala ng huling pagmamahal ng kanyang anak.
Tunay ngang hindi natin alam ang mabibigat na kuwentong dala ng bawat estrangherong nakakasalamuha natin. Kaya bago tayo manghusga, matuto muna tayong makinig at umunawa.
Kayo, kung kayo ang nasa kalagayan ni Nestor, mapapatawad kaya ninyo ang inyong sarili sa pagkakataong habambuhay nang nawala?
