ANG PANGARAP NG BATANG NAGHIHINTAY
“Papa, huwag ka pong matakot. Assignment lang po namin iyan.”
Doon lamang nakahinga nang maluwag si Noel.
Ang papel na hawak ni Mika ay bahagi pala ng isang gawain sa paaralan. Pinagsulat sila ng guro ng mga pangarap na nais nilang matupad habang nabubuhay.
“Bakit ganyan ang pamagat, anak?”
“Sabi po ni Teacher Maricel, para maalala naming mahalaga ang bawat araw.”
Napangiti si Noel.
“Ano naman ang isinulat mo?”
Dahan-dahang binasa ni Mika ang kaniyang sagot.
“Una, gusto kong matutong magbisikleta.”
“Matutupad na iyan, anak!”
“Pangalawa, gusto kong makapunta sa dagat kasama sina Mama at Papa.”
“Siyempre, anak.”
“Pangatlo…”
Biglang humina ang boses ng bata.
“Gusto kong maranasan na sunduin ako ni Papa sa school.”
Napahinto si Noel.
“Bakit iyon ang gusto mo?”
“Kasi po, Papa, kapag uwian, nakikita ko ang mga kaklase kong sinusundo ng tatay nila.”
Tumulo ang luha sa pisngi ni Mika.
“Si Carlo po, lagi siyang binubuhat ng papa niya. Si Andrea naman, laging may dalang pagkain ang daddy niya.”
Pinilit ngumiti ng bata.
“Ako po, si Mama lang ang sumusundo. Mahal ko po si Mama, pero minsan gusto ko ring may matawag na ‘Papa!’ kapag uwian.”
Hindi na napigilan ni Noel ang paghikbi.
Sa loob ng limang taon, inakala niyang sapat na ang perang ipinapadala niya.
Hindi niya alam na may mga simpleng pangarap pala ang anak na hindi kayang bilhin ng kahit gaano kalaking sahod.
Kinabukasan, pumasok pa rin siya sa trabaho.
Ngunit napansin ng kasamahan niyang si Mang Berting ang pamumutla niya.
“Noel, ayos ka lang ba? Parang hindi ka na natutulog.”
“Ayos lang ako, Pare.”
“Tatlong linggo ka nang halos walang pahinga. Magpatingin ka kaya?”
“Konting tiis na lang. Kailangan kong makauwi.”
Ipinakita niya ang cellphone.
Nasa screen ang larawan ni Mika habang yakap ang isang lumang unan.
“Anak ko iyan. Gusto niyang sunduin ko raw siya sa school.”
Napangiti si Berting.
“Kung ganoon, umuwi ka na. Mas kailangan ka ng anak mo kaysa sa overtime.”
Napabuntong-hininga si Noel.
“May utang pa kami. Pero kakausapin ko na ang supervisor tungkol sa bakasyon.”
Kinagabihan, habang nasa trabaho, bigla siyang nakaramdam ng matinding paninikip ng dibdib.
Napahawak siya sa bakal na poste.
“Noel!” sigaw ni Berting.
Unti-unting lumabo ang kaniyang paningin.
Bago siya tuluyang nawalan ng malay, isang pangalan lamang ang nabanggit niya.
“Mika…”
Pagmulat niya, nasa ospital na siya.
May doktor na nakatayo sa kaniyang tabi.
“Mr. Noel, may nakita kaming problema sa inyong puso. Kailangan ninyo ng karagdagang pagsusuri at gamutan. Delikado kung magpapatuloy kayo sa ganitong kabigat na trabaho.”
Napatitig siya sa kisame.
“Dok, kailangan kong makauwi sa Pilipinas.”
“Mas mabuting magpagaling muna kayo. Tutulungan namin kayong malaman kung kailan ligtas bumiyahe.”
Hindi niya sinabi kay Liza ang buong nangyari.
Ayaw niyang mag-alala ang asawa at anak.
Sa halip, nang makalabas siya sa ospital, inayos niya ang kaniyang mga dokumento at humingi ng pahintulot na makauwi.
Makalipas ang ilang araw, naaprubahan ang kaniyang pag-uwi kapag pinayagan na siyang bumiyahe ng doktor.
Masayang-masaya siyang tumawag kay Mika.
“Anak, may sorpresa si Papa!”
“Ano po iyon?”
“Malapit na akong umuwi!”
Napatalon sa tuwa ang bata.
“Talaga po, Papa?!”
“Oo! At tuturuan na kitang magbisikleta!”
Narinig niya ang malakas na sigaw ni Mika.
“Mama! Uuwi na si Papa!”
Habang nakikinig sa masayang tinig ng anak, napangiti si Noel.
Sa wakas, may pag-asa nang matupad ang pangarap nilang magkasama.
Ngunit kinagabihan, habang inaayos niya ang maleta, muling sumakit ang kaniyang dibdib.
Napaupo siya sa gilid ng kama.
Sinubukan niyang abutin ang cellphone para tawagan si Berting.
Ngunit nanginig ang kaniyang mga kamay.
Nahulog ang telepono sa sahig.
At bago tuluyang dumilim ang kaniyang paningin, nakita niya ang mensaheng ipinadala ni Mika.
“Papa, nilagyan ko na po ng pangalan mo ang upuan sa tabi ko. Para kapag umuwi ka, hindi ka na mawawala sa birthday picture natin.”
ITUTULOY SA FINAL EPISODE 3…
FINAL EPISODE 3: ANG REGALONG DUMATING NANG HULI NA ANG LAHAT
“Berting… pakiusap… tawagan mo ang asawa ko.”
Iyon ang mahinang sinabi ni Noel nang matagpuan siyang nakahandusay sa sahig ng kanilang kuwarto.
Agad siyang isinugod sa ospital.
Muling nagkaroon ng matinding problema sa kaniyang puso.
Habang ginagawa ng mga doktor ang lahat upang mailigtas siya, paulit-ulit niyang binabanggit ang pangalan ng anak.
“Mika… naghihintay si Mika…”
Sa Pilipinas, masayang naghahanda si Liza para sa pag-uwi ng asawa.
Nilinis niya ang kanilang maliit na bahay.
Nagluto siya ng paboritong adobo ni Noel.
Samantalang si Mika, araw-araw na minamarkahan ang kalendaryo.
“Ma, ilang tulog na lang bago dumating si Papa?”
“Konti na lang, anak.”
“Puwede po ba akong magsuot ng paborito kong damit kapag susunduin natin siya?”
“Oo naman.”
“Gusto ko po kasing maganda ako kapag niyakap niya ako.”
Napangiti si Liza.
Hindi niya alam na sa oras ding iyon, nakikipaglaban para sa buhay ang kaniyang asawa sa isang ospital sa Qatar.
Makalipas ang dalawang araw, tumawag si Berting.
“Liza…”
“O, Berting! Kumusta si Noel?”
Tahimik ang kabilang linya.
“Berting? Bakit?”
Narinig niya ang mahinang paghikbi ng lalaki.
“Liza… patawarin ninyo kami. Ginawa ng mga doktor ang lahat.”
Nanlamig ang buong katawan ni Liza.
“Ano ang ibig mong sabihin?”
“Wala na si Noel.”
Bumagsak ang cellphone sa kaniyang kamay.
Napahagulgol siya.
Sa kabilang kuwarto, abala si Mika sa paggawa ng isang malaking karatulang may nakasulat na:
WELCOME HOME, PAPA!
Nang marinig niya ang pag-iyak ng kaniyang ina, agad siyang lumapit.
“Ma, bakit po kayo umiiyak?”
Niyakap siya ni Liza nang mahigpit.
“Anak… si Papa…”
Napangiti si Mika.
“Darating na po ba siya?”
Hindi makasagot si Liza.
“Mama, bakit po?”
Doon niya sinabi ang pinakamasakit na katotohanang kailangang marinig ng isang batang walong taong gulang.
“Anak… hindi na makakauwi si Papa nang buhay.”
Hindi agad umiyak si Mika.
Tinitigan lamang niya ang kaniyang ina.
Pagkatapos ay tumakbo siya papunta sa kaniyang kuwarto.
Kinuha niya ang garapong puno ng barya.
“Ma, kulang po ba ang pera ko?”
Napahagulgol si Liza.
“Hindi, anak…”
“Kung kulang po, mag-iipon pa ako! Hindi na po ako bibili ng pagkain sa recess!”
Napaluhod si Liza.
“Anak, hindi pera ang problema…”
Ngunit patuloy na umiyak si Mika.
“Ma, sabihin mo kay Papa, kahit wala na siyang dalang regalo, okay lang po! Kahit wala siyang pera, okay lang!”
Mahigpit niyang niyakap ang garapon.
“Gusto ko lang naman po siyang mayakap…”
Makalipas ang ilang araw, dumating sa Pilipinas ang labi ni Noel.
Kasama ng kaniyang maleta ang isang maliit na kahong ipinadala ni Berting.
Sa loob nito ay ang mga personal na gamit ni Noel.
May lumang relo.
Isang pitakang halos wala nang laman.
At isang sobre.
Nakalagay sa harapan:
Para sa aking pinakamamahal na Mika.
Dahan-dahang binuksan ni Liza ang sobre habang nakaupo si Mika sa kaniyang tabi.
May isang liham sa loob.
“Anak kong Mika,
“Pasensiya na kung maraming kaarawan ang hindi ko nadaluhan.
“Akala ko noon, magiging mabuti akong ama kapag nabili ko ang lahat ng gusto mo.
“Kaya nagtrabaho ako nang nagtrabaho.
“Pero noong sinabi mong ako ang gusto mong regalo, doon ko naintindihan na ang pinakamahalagang maibibigay ko pala ay ang oras ko.
“Anak, binili ko na ang bisikleta mo.
“Pero mas excited akong makita kang nakasakay habang hawak ko ang likod nito.
“Kapag nakauwi na ako, pangako, susunduin kita sa school.
“At sa susunod mong birthday, ako na ang uupo sa tabi mo.”
Hindi na nakapagpatuloy si Liza sa pagbabasa.
Kinuha ni Mika ang liham at niyakap iyon.
“Papa… bakit hindi mo tinupad?”
Sa araw ng libing, inilagay ni Mika sa ibabaw ng kabaong ang kaniyang garapong puno ng barya.
Kasama nito ang isang maliit na papel.
“Papa, ito po ang naipon ko para sa pamasahe mo. Hindi ko na po kailangan ang bisikleta. Kung nasaan ka man, sana hindi ka na pagod.”
Pagkatapos ng libing, iniuwi ni Liza ang garapon.
Habang inililigpit niya ang mga gamit, napansin niyang may maliit na papel na nakasiksik sa ilalim nito.
Sulat-kamay iyon ni Mika.
“Kapag umabot na po ng sampung libo ang ipon ko, bibili ako ng ticket para kay Papa. Kapag umuwi siya, hindi na po siya kailangang magtrabaho. Ako naman po ang mag-aalaga sa kaniya.”
Napahagulgol si Liza.
Ang amang nagpakapagod para mabili ang pangarap ng kaniyang anak ay hindi pala alam na mayroon ding munting batang nagsisikap para sa kaniya.
Makalipas ang isang buwan, dumating ang bisikletang kulay rosas na inorder ni Noel.
Tinanggihan sana iyon ni Liza, ngunit hiniling ni Mika na itago.
Inilagay nila ito sa tabi ng kanilang pintuan.
Hindi iyon sinakyan ng bata.
Tuwing hapon, pagkatapos ng klase, nauupo lamang si Mika sa tabi ng bisikleta habang hawak ang lumang litrato ng kaniyang ama.
Isang araw, tinanong siya ni Liza.
“Anak, bakit hindi mo gamitin ang regalo ni Papa?”
Mahinang sumagot si Mika.
“Kasi po, Mama… nangako si Papa na siya ang magtuturo sa akin.”
Tumingin siya sa walang lamang upuan sa kanilang sala.
“Baka po kapag natuto na akong mag-isa, wala na siyang maituturo kapag bumalik siya.”
Niyakap ni Liza ang anak.
At habang papalubog ang araw, patuloy na nakatingin si Mika sa pintuan.
Dahil sa puso ng isang batang walong taong gulang, mas madaling hintayin ang isang ama nang habambuhay kaysa tanggaping hindi na ito kailanman uuwi.
WAKAS.
MGA ARAL SA BUHAY
1. Hindi lahat ng regalo ay nabibili ng pera. Minsan, ang pinakaaasam ng ating mga anak ay hindi mamahaling laruan, bagong damit, o magandang bahay. Ang gusto lamang nila ay ang presensiya, yakap, at pagmamahal ng kanilang mga magulang.
2. Pahalagahan ang sakripisyo ng ating mga OFW. Sa bawat perang ipinapadala nila ay may katumbas na pagod, pangungulila, at mga panahong hindi na nila mababawi. Kaya nararapat lamang na mahalin at alagaan din natin sila.
3. Huwag kalimutan ang sariling kalusugan habang nagsisikap para sa pamilya. Mahalaga ang paghahanapbuhay, ngunit mahalaga rin ang pahinga at pagpapagamot. Hindi kailangang isakripisyo ang sariling buhay upang patunayang mahal natin ang ating pamilya.
4. Ang panahon kasama ang pamilya ay isang kayamanang hindi naibabalik. Maaaring kumita muli ng pera, makabili ng bagong bisikleta, o makapagtayo ng magandang bahay. Ngunit ang mga sandaling lumipas ay hindi na natin maibabalik.
5. Iparamdam ang pagmamahal habang may pagkakataon pa. Huwag hintaying dumating ang araw na larawan na lamang ang ating nayayakap at alaala na lamang ang ating kinakausap.
MENSAHE SA LAHAT NG MAMBABASA
Para sa lahat ng mga amang OFW na patuloy na nakikipagsapalaran sa ibang bansa para sa kinabukasan ng kanilang pamilya, saludo kami sa inyong sakripisyo.
Nawa’y lagi kayong maging ligtas, malusog, at magkaroon ng pagkakataong makauwi upang mayakap ang inyong mga mahal sa buhay.
At para sa mga anak na may magulang na nagtatrabaho sa malayo, huwag kalimutang sabihin sa kanila kung gaano ninyo sila kamahal.
Minsan, ang isang simpleng “Papa, mag-ingat ka po palagi” ay sapat na upang gumaan ang isang napakabigat na araw.
Kung naantig ang puso mo sa kuwentong ito, I-SHARE mo ito sa iyong mga KAIBIGAN at PAMILYA. Malay natin, may isang OFW na makakabasa nito at mapaalalang alagaan din ang kaniyang sarili, o may isang pamilyang matututong higit na pahalagahan ang kanilang mahal sa buhay.
Tandaan: Ang pinakamahalagang pasalubong ng isang magulang ay hindi ang laman ng kaniyang maleta, kundi ang kaniyang ligtas na pag-uwi at pagkakataong mayakap muli ang kaniyang pamilya.
