ANG MILYON-MILYONG GASTOS—AT ANG ANAK NA ITINAGO NG KABIT!
Hindi makapagsalita si Roberto habang nakatitig sa dokumentong hawak ng asawa.
Isang birth certificate.
Nakalagay sa pangalan ng ama ang kaniyang buong pangalan.
“May anak ka kay Vanessa,” malamig na sabi ni Marissa. “Pitong taong gulang na.”
Napaupo si Roberto.
“Hindi… sinabi niyang hindi natuloy ang pagbubuntis niya.”
Napaluhod si Vanessa habang umiiyak.
“Nagsinungaling ako, Roberto. Natakot akong tuluyan mo kaming iwan.”
Walong taon na ang nakalipas nang umalis si Roberto patungong Dubai. Nangako siyang magtatrabaho nang limang taon upang makapagpatayo ng bahay at mapag-aral ang kanilang dalawang anak na sina Daniel at Andrea.
Noong unang taon, nakilala niya si Vanessa, isang kapwa Pilipinang nagtatrabaho sa isang restaurant.
Nagsimula sa simpleng pagkakaibigan ang lahat.
Hanggang sa nauwi sa isang lihim na relasyon.
Nang sabihin ni Vanessa na buntis siya, nagpadala si Roberto ng malaking halaga para sa kaniyang pangangailangan.
Ngunit pagkaraan ng ilang buwan, sinabi nitong nakunan siya.
Akala ni Roberto, doon nagtapos ang lahat.
Hindi niya alam na buhay pala ang bata.
At mula noon, patuloy na humihingi ng pera si Vanessa gamit ang iba’t ibang dahilan.
Minsan, pambayad daw sa utang.
Minsan, pampagamot ng kaniyang ina.
Minsan naman, puhunan sa negosyo.
Hindi napansin ni Roberto na umaabot na sa mahigit tatlong milyong piso ang kaniyang naipadala.
“Roberto, alam mo ba kung saan nanggaling ang perang iyan?” tanong ni Marissa.
Napayuko siya.
“Mula sa ipon ko.”
Umiling ang asawa.
“Hindi lamang sa ipon mo. Ilang beses mong binawasan ang perang ipinapadala mo sa amin.”
Tumulo ang luha ni Marissa.
“Noong naospital si Andrea, sinabi mong wala kang pera.”
Napaangat ang ulo ni Roberto.
“Anong nangyari kay Andrea?”
“Anim na taon siyang nagpagamot, Roberto. At habang nagpapadala ka ng pera sa kabit mo, naglalaba ako at nagtitinda para mabayaran ang mga gamot niya.”
Napahawak si Roberto sa dibdib.
“Bakit hindi mo sinabi?”
Napatawa si Marissa nang mapait.
“Sinabi ko! Pero lagi mong sagot, magtipid kami!”
Natahimik ang buong bahay.
Biglang nagsalita si Vanessa.
“Marissa, patawarin mo ako. Hindi ko alam na ganito ang pinagdaanan ninyo.”
Tiningnan siya ng babae.
“Hindi mo alam? Alam mong may asawa siya. Alam mong may mga anak siya.”
Napayuko si Vanessa.
Ngunit may mas mabigat pang katotohanang kailangang malaman ni Roberto.
Dahan-dahang kinuha ni Marissa ang isa pang sobre.
“May isang bagay akong hindi sinabi sa iyo tungkol kay Andrea.”
Namutla si Roberto.
“Nasaan ang anak ko?”
Hindi sumagot si Marissa.
Sa halip, itinuro niya ang maliit na altar sa sulok ng sala.
May nakasinding kandila.
May mga bulaklak.
At sa gitna ay isang litrato ng batang babaeng nakangiti.
Napalapit si Roberto.
“Bakit may kandila sa tabi ng litrato ni Andrea?”
Biglang tumulo ang luha ni Marissa.
“Roberto… tatlong buwan na siyang wala.”
