ANG LIHIM SA LIKOD NG ID
Natahimik ang buong kalsada.
Hindi alam ni Rogelio kung ano ang gagawin.
Ilang minuto lamang ang nakalipas, buong tapang niyang minamaliit ang lalaking nakatayo sa harapan niya.
Ngayon, nanginginig ang kamay niya habang hawak ang ID ng isang mataas na opisyal ng gobyerno.
“Sir… Undersecretary…”
Hindi siya sinagot ni Arturo.
Sa halip, nakatingin lamang ito sa babaeng kasama ang batang si Mateo.
Ang pangalan ng babae ay Lorna Villareal.
Labinlimang taon na ang nakalipas mula nang huli silang magkita.
Noong mga panahong iyon, hindi pa si Arturo isang opisyal.
Isa lamang siyang batang abogado na nangangarap makapaglingkod sa bayan.
Si Lorna naman ang kaniyang kasintahan.
Magkasama silang nangarap.
Ngunit isang gabi, bigla na lamang nawala si Lorna.
Iniwan nito si Arturo nang walang paliwanag.
Ilang buwan siyang naghanap.
Hanggang sa may kumalat na balitang lumipat na raw sa ibang probinsiya si Lorna at nagpakasal sa iba.
Dahil sa sakit, ibinaon ni Arturo ang sarili sa trabaho.
Nag-aral.
Naglingkod.
At kalaunan, naging isa sa mga pinakamataas na opisyal sa kaniyang departamento.
Ngunit hindi niya kailanman nakalimutan si Lorna.
Ngayon, nasa harapan niya ito.
At may batang nakahawak sa kamay nito.
“Siya ba…” mahinang tanong ni Arturo.
Hindi sumagot si Lorna.
Tumulo lamang ang luha niya.
“Arturo…”
“Anak ko ba siya?”
Napayuko si Lorna.
Tumahimik ang paligid.
Lumapit si Mateo.
“Papa?”
Parang may sumabog sa dibdib ni Arturo.
“Anong sinabi mo?”
Tumingin ang bata sa kaniya.
“Papa.”
Napahawak si Arturo sa ulo.
Hindi niya alam kung matutuwa siya o masasaktan.
“Bakit hindi mo sinabi sa akin?”
Umiyak si Lorna.
“Sinubukan ko.”
“Labinlimang taon, Lorna!”
“Hindi ko kayang sabihin.”
“Bakit?”
Huminga nang malalim ang babae.
“Dahil pinagbantaan ako ng ama mo.”
Nanigas si Arturo.
Ang kaniyang ama, si Leandro Reyes, ay isang makapangyarihang negosyante noon.
Tutol na tutol ito kay Lorna dahil mahirap lamang ang pamilya nito.
Nang malaman nitong buntis si Lorna, pinilit nitong lumayo ang babae.
“Sinabi niyang sisirain niya ang buhay mo kapag hindi ako nawala,” sabi ni Lorna.
“Binigyan niya ako ng pera.”
“Pero hindi ko tinanggap.”
“Umalis ako dahil natakot ako.”
Napapikit si Arturo.
Hindi niya alam kung sino ang dapat sisihin.
Ngunit bago pa sila makapag-usap nang maayos, lumapit si Rogelio.
“Sir…”
Tumingin si Arturo sa kaniya.
“Dadalhin ko po kayo sa presinto kung kailangan ninyo.”
Umiling si Arturo.
“Hindi.”
Nagulat si Rogelio.
“Sir?”
“Hindi ko gagamitin ang posisyon ko para parusahan ka.”
Mas lalong nahiya ang enforcer.
“Pero may ginawa kang mali.”
“Kung may paglabag ako, dapat mong ipatupad ang batas.”
“Pero hindi mo dapat ako insultuhin.”
Yumuko si Rogelio.
“Opo.”
“Hindi rin dapat ninyo basta hinahawakan ang isang tao dahil lamang ayaw ninyong pakinggan ang paliwanag niya.”
“Opo, sir.”
Akala ni Rogelio tapos na ang lahat.
Ngunit biglang nagsalita si Arturo.
“Pero hindi tungkol sa akin ang dapat nating pag-usapan.”
Tumingin siya kay Lorna.
“Bakit mo ako tinawag na Papa?”
Lumapit si Mateo.
May hawak itong maliit na sobre.
“Para sa iyo po.”
Kinuha iyon ni Arturo.
“Kanino galing?”
“Kay Mama.”
Binuksan niya.
Isang lumang sulat.
Mula kay Lorna.
Nakasulat doon:
“Arturo, kung dumating ang araw na mabasa mo ito, ibig sabihin handa na si Mateo na malaman kung sino ang tunay niyang ama.”
Napaluha si Arturo.
Pero sa dulo ng sulat, may isang pangungusap na nagpatigil sa kaniyang paghinga.
“May dahilan kung bakit hindi ko sinabi sa iyo ang tungkol sa kaniya.”
“Anong dahilan?”
Tumingin siya kay Lorna.
Ngunit hindi na ito nakasagot.
Bigla itong napaupo.
“Lorna!”
Dumating ang mga tao upang tumulong.
Isinakay siya sa ambulansiya.
Hawak ni Arturo ang kamay nito.
“Sabihin mo sa akin!”
Mahina ang boses ni Lorna.
“Arturo… huwag mong pabayaan si Mateo.”
“Hindi kita pababayaan.”
Umiling si Lorna.
“Hindi iyon ang ibig kong sabihin.”
“Bakit?”
Tinitigan niya si Arturo.
“May sakit siya.”
Nanlamig ang mukha ni Arturo.
“Sino?”
“Si Mateo.”
“Anong sakit?”
Hindi agad nakapagsalita si Lorna.
Pagkatapos ay bumulong siya:
“Pareho sa sakit na pumatay sa kapatid mo.”
Napatigil si Arturo.
At sa unang pagkakataon, naisip niyang baka ang pagkikita nila ni Lorna ay hindi isang pagkakataon.
Baka may mas malalim pang dahilan kung bakit bumalik sa buhay niya ang babaeng matagal niyang hinintay.
