ANG INANG IDINEKLARANG PATAY
“Buhay ako, Renato! Bakit nakasulat sa papeles na patay na ako?”
Sa telepono, hindi siya agad sumagot. Sa halip, narinig ko ang iyak ng maliit na batang kasama ni Celina.
“Pirmahan mo na lang ang mga kailangang dokumento,” sabi niya. “Mas maaalagaan namin si Angel.”
“Kung kaya ninyo siyang alagaan, bakit wala siyang gamot?”
Pinatay niya ang tawag.
Dumiretso ako sa aming head nurse at humingi ng emergency leave. Sa Dubai, ang unang ginagawa ko tuwing sahod ay ipadala ang pera bago bumili ng pagkain. Minsan, nahimatay ako sa duty dahil hindi pa ako naghahapunan. Pero ipinagmalaki ko pa iyon, dahil akala ko bawat pagtitiis ay isang hakbang pauwi. Tinulungan ako ng mga kasamahang maghanap ng pinakamabilis na biyahe pauwi. Habang nasa eroplano, paulit-ulit kong tinitingnan ang lumang larawan ni Angel: pitong taong gulang, kulang ang isang ngipin, masayang nakahawak sa kamay ko.
“Hintayin mo ako, anak,” bulong ko.
Mula sa paliparan, dumiretso ako sa ospital. Doon ko nakita ang anak kong payat, maputla, at nakakabit sa mga aparatong tumutulong sa kaniyang paghinga.
“Angel?”
Dahan-dahan siyang dumilat. “Mama? Totoo po ba kayo?”
Hinawakan ko ang kamay niya. “Totoo, anak. Nandito na ako.”
Ang bawat minutong lumilipas ay parang kapalit ng isang pangakong hindi ko natupad.
Umiyak siya. “Sabi ni Papa, ayaw mo na raw sa akin.”
“Hindi totoo! Araw-araw kitang iniisip.”
“Mama, masakit po kapag gabi. Pero ayaw kong sabihin sa iyo. Baka lalo kang mapagod.”
Hindi ko napigil ang hikbi. Labindalawang taong gulang lamang siya, pero inaalala pa rin niya ako habang siya ang naghihirap.
Lumapit si Dr. Rafael Santos. Ipinaliwanag niyang matagal nang nangangailangan ng gamutan si Angel at maaaring kailanganin ng mapanganib na operasyon. May mga lumang reseta silang nakita na hindi naibili ng gamot.
“Dok, ako ang magbabayad,” sabi ko.
“Gagawin namin ang lahat, Ma’am. Pero kritikal ang kaniyang kondisyon.”
Sa labas, naghihintay ang social worker na si Rosalie Mendoza. Ipinakita niya ang kopya ng aplikasyon para sa pag-aampon. May nakalakip na pekeng dokumentong nagsasabing patay na ako. Hindi pa naaprubahan ang aplikasyon, at iniimbestigahan na ang mga papel.
“Gusto nilang burahin ang pagiging ina ko,” bulong ko.
“Hindi nila basta magagawa iyon,” sagot niya.
Dumating si Renato kasama si Celina. Ang una niyang sinabi ay, “Huwag mong ipapulis ito. Masisira ang pamilya ko.”
“Pamilya mo?” tanong ko. “Nasa loob ang anak nating naghihingalo!”
Biglang bumukas ang pinto ng silid.
“Nurse! Bumagsak ang presyon ni Angel!” sigaw ng doktor.
Napatakbo ako, ngunit pinigilan nila ako habang inililipat siya sa operating room. Bago siya tuluyang maipasok, hinanap niya ang kamay ko.
“Mama, hindi mo na po kailangang bumili ng bahay.”
“Bakit, anak?”
“Basta po may uuwian akong ikaw.”
Humigpit ang hawak ko. “Maghihintay ako rito.”
Ngumiti siya nang bahagya. “Kung hindi po ako magising, basahin mo ang kuwaderno sa bag ko.”
Isinara ang pinto.
Pagkaraan ng ilang minuto, umugong ang alarma sa loob. Narinig ko ang isang doktor:
“Wala tayong pulso! Simulan ang resuscitation!”
At sa unang pagkakataon, hindi ko alam kung may anak pa akong mauuwian.
