ANG PARTY NA DAPAT SANANG MAGPAHIYA SA KANIYA
Puno ng mamahaling sasakyan ang harapan ng Grand Celestia Hotel nang dumating si Adrian.
Simple lamang ang suot niya. Isang maayos na itim na suit na hiniram pa niya sa kaibigan.
Hindi siya sanay sa ganitong mga pagtitipon.
Pagpasok niya sa ballroom, nakita niya ang mga kilalang negosyante, politiko, artista, at executive. Napatingin siya sa paligid bago huminga nang malalim.
“Adrian!”
Napalingon siya.
Si Camille.
Nakatayo ito sa tabi ni Victor, nakasuot ng mamahaling gown. Sa tabi nito ay ang mga taong halatang sanay sa marangyang buhay.
Napangiti si Camille nang makita siya.
Ngunit hindi iyon ngiting may pagmamahal.
Ngiting may panghihinayang.
“Hindi ko akalaing pupunta ka rito,” sabi niya.
“Imbitado ako.”
Tumaas ang kilay ni Victor.
“Imbitado?”
“Oo.”
Napatingin si Camille sa suot niyang suit.
“Akala ko hindi ka na pumupunta sa ganitong lugar.”
“Hindi naman talaga.”
“Kung gayon, bakit nandito ka?”
Bago pa makasagot si Adrian, dumating ang isang waiter.
“Sir Adrian, hinihintay na po kayo ni Ginoong Ramon sa private lounge.”
Napatingin si Victor.
“Ginoong Ramon?”
Tumango si Adrian.
“May meeting kami.”
Natahimik si Camille.
Hindi niya alam kung bakit tila nagbago ang kilos ng waiter nang banggitin ang pangalan ni Adrian.
Makalipas ang ilang minuto, nagsimula ang programa.
Tumayo ang host sa entablado.
“Ngayong gabi, nais nating kilalanin ang bagong strategic partner ng Celestia Holdings.”
Nagpalakpakan ang mga tao.
“Kasama natin ngayong gabi ang anak ng ating founder at chairman…”
Napatingin si Camille sa entablado.
Biglang nanlamig ang mukha ni Victor.
Lumabas ang chairman.
Si Ramon.
Ang matandang negosyanteng kanina pa kausap ni Adrian.
Ngunit hindi iyon ang nakakagulat.
Lumapit si Ramon kay Adrian.
At sa harap ng buong ballroom, inakbayan niya ito.
“Mga kaibigan,” sabi niya, “ipinakikilala ko sa inyo ang taong matagal kong hinintay na makauwi.”
Nagbulungan ang mga bisita.
“Si Adrian—ang nag-iisang anak ko.”
Parang tumigil ang mundo ni Camille.
Napatingin siya kay Victor.
Namula ang mukha nito.
“Anak niya?” bulong ni Camille.
Tumango si Ramon.
“Labinlimang taon na siyang namumuhay nang malayo sa amin. Hindi niya ginamit ang apelyido ko. Ayaw niyang kilalanin ang yaman ng pamilya habang hindi niya napapatunayang kaya niyang mabuhay sa sarili niyang pagsisikap.”
Hindi makapagsalita si Camille.
Naalala niya ang lahat.
Ang maliit na apartment.
Ang lumang motorsiklo.
Ang simpleng pagkain.
Ang mga gabing nag-aalala si Adrian sa pambayad ng kuryente.
Akala niya noon, iyon ang magiging buhay nila habang buhay.
Ngayon, nalaman niyang ang lalaking iniwan niya dahil mahirap ay anak pala ng isa sa pinakamayayamang negosyante sa bansa.
Lumapit si Camille.
“Adrian…”
Tumingin siya rito.
“Pwede ba tayong mag-usap?”
“Bakit?”
“Gusto kong humingi ng tawad.”
Tahimik si Adrian.
“Hindi ko alam.”
“Alam ko.”
“Kung nalaman mo noon kung sino ako,” tanong ni Adrian, “pipiliin mo pa rin ba ako?”
Napayuko si Camille.
Walang lumabas na sagot.
Doon niya napagtanto na tama si Adrian.
Hindi niya pinili ang tao.
Pinili niya ang perang akala niya ay nasa kamay ni Victor.
Ngunit bago pa matapos ang gabi, may isa pang katotohanang lalabas.
Lumapit si Ramon kay Adrian at may iniabot na sobre.
“Anak, may kailangan kang malaman tungkol sa ina mo.”
Nanigas si Adrian.
“Bakit tungkol kay Mama?”
“Dahil may dahilan kung bakit kita ipinadala noon.”
At sa pagbukas ni Adrian ng sobre, nakita niya ang isang lumang litrato.
Kasama roon ang kanyang ina.
Kasama ang isang lalaking hindi niya kilala.
At sa likod ng litrato, may nakasulat:
“Huwag mong ipaalam kay Adrian ang tunay na nangyari sa araw na iniwan natin siya.”
