ANG BATA ANG NAGING SAKSI SA LIHIM NG SARILING INA
Agad na isinara ni Ramon ang mga pintuan ng punerarya.
“Walang aalis,” mariin niyang sabi. “Hangga’t hindi ko nalalaman ang buong katotohanan.”
Nagsimulang magbulungan ang mga kamag-anak ni Elena.
Ang lalaking itinuro ni Gabriel ay si Arturo, nakababatang kapatid ng namatay.
“Anong ibig sabihin nito?” tanong ni Arturo. “Bakit ako pinaghihinalaan?”
Hindi siya sinagot ni Ramon.
Sa halip, umupo ito sa tabi ni Gabriel.
“Sabihin mo sa akin ang lahat. Huwag kang matakot.”
Humigpit ang hawak ng bata sa kaniyang sulat.
“Noong gabing namatay si Mama, nagising po ako dahil may narinig akong nag-aaway.”
“Sino?”
“Si Mama at si Tito Arturo.”
Biglang napatingin ang lahat kay Arturo.
“Sinungaling ang batang iyan!” sigaw niya.
“Tumahimik ka muna,” utos ni Ramon.
Nagpatuloy si Gabriel.
“Sabi ni Mama, hindi niya ibibigay ang mga papeles.”
“Anong mga papeles?”
Hindi agad sumagot ang bata.
“Hindi ko po alam. Pero sinabi ni Mama kay Tito na kapag may nangyari sa kaniya, ibibigay niya sa pulis ang lahat.”
Namutla si Arturo.
Napansin iyon ni Ramon.
“Pagkatapos?”
“Umalis po si Tito. Maya-maya, narinig ko si Mama na sumigaw.”
Nangingilid ang luha ng bata.
“Paglabas ko sa kwarto, nakita ko siyang nakahandusay.”
“Bakit hindi mo sinabi agad sa mga pulis?”
“Sinabi ko po.”
Napatingin si Ramon sa mga kamag-anak.
“May nagsabi ba sa iyo na huwag magsalita?”
Tumango si Gabriel.
“Si Lola.”
Napahawak sa dibdib ang matandang si Magdalena, ina ni Elena.
“Gabriel…”
“Sinabi po niya na kapag nagsalita ako, makukulong daw si Mama kahit patay na siya.”
Napayuko si Magdalena.
“Hindi ko gustong mawala kayong lahat…”
“Hindi iyon dahilan para itago ang katotohanan,” sabi ni Ramon.
Maya-maya, dumating ang forensic team.
Sinuri nila ang mga litrato ng pinangyarihan ng aksidente.
Ayon sa unang ulat, nawalan umano ng kontrol si Elena sa sasakyan.
Ngunit may isang bagay na hindi tugma.
May pasa sa kaniyang kaliwang braso.
At may maliliit na gasgas sa likod ng kaniyang leeg.
“Hindi ito karaniwang resulta ng aksidente,” sabi ng forensic officer.
Lalong naging tahimik ang punerarya.
Lumapit si Ramon kay Arturo.
“Saan ka noong gabing namatay si Elena?”
“Nasa bahay.”
“May makapagpapatunay?”
“Meron.”
“Sino?”
“Ang asawa ko.”
Tumango si Ramon.
“Natural lang.”
Ngunit may isa pang tanong.
“Bakit nasa kotse ni Elena ang fingerprint mo?”
Napatigil si Arturo.
“Ako ang huling tumulong sa kaniya bago siya umalis.”
“Anong tinulungan mo?”
“Wala.”
“Sigurado ka?”
Hindi sumagot si Arturo.
Sa sandaling iyon, may tumawag kay Ramon mula sa labas.
May nahanap silang isang maliit na camera sa gilid ng bahay ni Elena.
Hindi iyon CCTV ng pamilya.
Kamera iyon ng isang tindahan sa tapat ng kalsada.
At malinaw ang kuha noong gabing namatay si Elena.
May sasakyang nakaparada sa harap ng bahay.
Maya-maya, may lalaking lumabas.
Hindi makita ang mukha.
Pero malinaw ang sasakyan.
Iyon ang sasakyang pagmamay-ari ni Arturo.
“Hindi ako iyon,” mabilis niyang sabi.
Ngunit bago pa siya makapagpaliwanag, nagsalita si Gabriel.
“Tito…”
Lumingon siya sa bata.
“Iyon po ang suot ninyo noong gabing iyon.”
Nanginginig ang boses ni Gabriel.
“Parehong-pareho.”
Tumayo si Ramon.
“Arturo, sasama ka sa amin.”
“Wala akong ginawa!”
“Malalaman natin.”
Ngunit bago tuluyang makaalis ang mga pulis, hinawakan ni Gabriel ang braso ni Ramon.
“Sir…”
“Ano iyon?”
“May isa pa po akong nakita.”
“May iba pang tao?”
Tumango ang bata.
“Hindi lang po si Tito Arturo ang nandoon.”
Napatingin si Ramon.
“Sino?”
Itinuro ni Gabriel ang isang taong nakatayo malapit sa kabaong.
Si Magdalena.
Ang sarili niyang lola.
