ANG LOLO NA KINATATAKUTAN NG BUONG ISTASYON
“General…”
Iyon lamang ang salitang nasabi ng isang pulis nang makilala ang matanda.
Si Leandro Santos.
Dating pinakamataas na opisyal ng isang pambansang ahensiya ng seguridad, retirado na ngunit nananatiling iginagalang ng maraming opisyal.
Napaatras si Ramon.
“General Santos…”
Hindi sumagot si Leandro.
Sa halip, lumuhod siya sa harap ng apo.
“Ano ang nangyari?”
Huminga nang malalim si Niko.
“Lolo, kinuha po nila ang bag ni Mama.”
“Sinong kumuha?”
“Tatlong lalaki po. Nakita ko sila kagabi.”
Nagkatinginan ang mga pulis.
Lumapit si Ramon.
“General, baka hindi lang po naintindihan ng bata ang nangyari.”
Mabagal na tumayo si Leandro.
“Hindi ko tinatanong kung ano ang iniisip ninyo.”
Tumahimik ang buong istasyon.
“Tinatanong ko kung bakit hindi ninyo pinakinggan ang isang batang pumunta rito para humingi ng tulong.”
Walang nakasagot.
Inilabas ni Niko ang maliit na supot.
“May nakita po akong ganito sa ilalim ng upuan ng sasakyan nila.”
Binuksan ni Leandro ang supot.
Isang maliit na metal na bagay ang nasa loob.
Napakunot-noo siya.
“Hindi ito simpleng gamit.”
Tumingin siya kay Ramon.
“May CCTV ba kayo sa labas?”
“Opo.”
“Pakita ninyo.”
Agad na kumilos ang isang pulis.
Makalipas ang ilang minuto, lumitaw sa monitor ang isang video.
Makikita roon si Niko na tumatakbo sa eskinita.
Sinundan siya ng isang itim na sasakyan.
Napahawak sa balikat ng kaniyang apo si Leandro.
“Bakit ka hinahabol?”
“Dahil po nakita ko sila.”
“Saan?”
“Sa likod ng warehouse malapit sa palengke.”
Biglang naging seryoso ang mukha ni Leandro.
“May nakita ka pa?”
Tumango ang bata.
“May mga kahon po.”
“Ano ang laman?”
“Hindi ko alam. Pero may mga pangalan sa mga kahon.”
“Anong pangalan?”
Tahimik na nag-isip si Niko.
“May nakasulat na Santos.”
Nanigas si Leandro.
“Sigurado ka?”
“Opo.”
Biglang tumingin ang lahat sa kaniya.
Hindi na ito simpleng reklamo ng isang bata.
May koneksyon ang nakita ni Niko sa kaniyang sariling pamilya.
Tumayo si Leandro.
“Ramon, sino ang nagmamay-ari ng warehouse?”
Nag-atubili ang pulis.
“Hindi ko po alam.”
“Alam mo.”
Tahimik si Ramon.
“May record kayo.”
“General…”
“Buksan mo.”
Walang ibang pagpipilian si Ramon.
Nang lumitaw ang pangalan sa computer, napaatras siya.
Victor Manalo.
Napahawak si Leandro sa mesa.
“Victor…”
Ang pangalan ay pamilyar sa kaniya.
Dating opisyal na naging negosyante.
Ngunit sampung taon nang wala sa bansa.
“Imposible,” bulong niya.
Lumapit si Niko.
“Lolo, siya po ba ang taong nasa litrato ni Mama?”
Napatingin si Leandro.
“Anong litrato?”
Inilabas ni Niko ang isang lumang larawan mula sa bag.
Makikita roon ang kaniyang ina na si Maribel Santos, kasama ang isang lalaking hindi agad nakilala ni Leandro.
Nanginginig ang kaniyang kamay.
“Bakit nasa iyo ito?”
“Ibinigay po ni Mama bago siya umalis.”
“May sinabi ba siya?”
Tumango si Niko.
“Sabi niya, kapag may nangyari sa kaniya, dalhin ko raw ito sa iyo.”
Nanahimik ang buong istasyon.
“Bakit hindi mo sinabi agad?”
“Takot po ako.”
Niyakap ni Leandro ang apo.
“Hindi mo kasalanan.”
Ngunit biglang may narinig na tunog mula sa computer.
May bagong mensaheng pumasok sa opisyal na system.
Isang litrato.
Si Maribel.
Nakaupo sa loob ng isang madilim na silid.
At sa ilalim ng larawan ay may isang mensahe:
“KUNG GUSTO NINYONG MAKITA SIYA MULI, HUWAG NINYONG ISAMA ANG PULIS.”
Napatingin si Ramon kay Leandro.
Ngunit mas nakakagulat ang sumunod.
May isa pang litrato.
Si Leandro mismo ang nasa larawan.
Kuha iyon ilang araw lamang ang nakalipas.
Ibig sabihin, may taong matagal nang sumusubaybay sa kanila.
At maaaring nasa loob mismo ng istasyon ang taong iyon.
