FINAL EPISODE — ANG HULING UTOS NG MATANDANG DRIVER
Tatlong araw na hindi nagising si Rogelio.
Araw-araw ay nasa ospital si Leoncio. Halos hindi siya natutulog. Nandoon din si Marvin, na tahimik na tumutulong sa batang si Lira.
Doon nalaman ni Marvin ang buong kuwento.
Si Lira ay walong taong gulang at may malubhang sakit. Iniwan siya ng kaniyang ama matapos mamatay ang kaniyang ina. Wala siyang ibang maaasahan kundi isang matandang kapitbahay na nagngangalang Rogelio.
Sa loob ng dalawang taon, si Rogelio ang nagdadala ng pagkain, gamot at pamasahe nito sa ospital.
Hindi iyon alam ni Leoncio.
Nang tanungin niya ang ama kung bakit itinago nito ang lahat, isang sagot lamang ang ibinigay ni Rogelio noon.
“Hindi kabutihan ang tumulong kung kailangan pang ipagsabi.”
Ngayon, nakahiga siya at hindi na makapagsalita.
Isang gabi, bahagyang gumalaw ang kamay ni Rogelio.
“Tatay!”
Lumapit si Leoncio.
Dahan-dahang dumilat ang matanda.
“Anak…”
“Huwag kayong magsalita. Magpahinga kayo.”
Ngunit hinawakan ni Rogelio ang kamay niya.
“Yung bata…”
“Narito po siya.”
Napatingin si Rogelio kay Lira na natutulog sa maliit na upuan.
“Alagaan mo.”
Tumango si Leoncio.
“Opo.”
“Hindi dahil anak mo siya…”
Huminga nang mabigat ang matanda.
“Kundi dahil kailangan niya.”
Napaluha si Leoncio.
“Pangako.”
Ngumiti si Rogelio.
Pagkatapos, napatingin siya kay Marvin.
“Iho…”
Lumapit ang traffic enforcer.
“Po?”
“Maganda ang trabaho mo.”
Napayuko si Marvin.
“Salamat po.”
“Pero tandaan mo… ang kapangyarihan ay hindi nasusukat sa dami ng taong natatakot sa iyo.”
Napahawak si Marvin sa kaniyang dibdib.
“Ang tunay na lakas… nasa dami ng taong ligtas dahil nandiyan ka.”
Tumango si Marvin habang pinipigilan ang luha.
Iyon ang huling malinaw na mga salitang sinabi ni Rogelio.
Kinabukasan, tuluyan siyang pumanaw.
Walang malaking seremonya.
Walang mamahaling kabaong.
Ngunit napuno ng mga ordinaryong tao ang burol.
May mga drayber.
Mga tindera.
Mga estudyante.
Mga batang minsang pinakain niya.
At maging mga traffic enforcer na dati niyang kinaiinisan dahil sa mga checkpoint.
Sa harap ng kabaong, nagsalita si Leoncio.
“Marami ang nakakakilala sa akin bilang hepe ng pulisya.”
Huminto siya upang punasan ang luha.
“Pero bago ako naging hepe, anak muna ako ng isang driver.”
Tumingin siya sa kabaong.
“At sa buong buhay ko, hindi ko alam na mas marami pala siyang taong nailigtas kaysa sa mga taong nahuli ko.”
Tahimik ang lahat.
Lumapit si Lira at inilapag sa kabaong ang isang maliit na papel.
Nakasulat doon:
“Salamat, Tatay Rogelio. Hindi na ako magugutom.”
Hindi na napigilan ni Leoncio ang kaniyang pag-iyak.
Lumipas ang mga buwan.
Hindi na muling nakita si Marvin na bastos sa checkpoint.
Sa halip, naging kilala siya sa lugar dahil palagi niyang tinutulungan ang matatandang driver.
Samantala, ipinangako ni Leoncio na tutulungan si Lira hanggang makatapos ito ng pag-aaral.
Ngunit isang taon matapos mamatay si Rogelio, may dumating na maliit na sobre sa opisina ni Leoncio.
Galing iyon sa isang abogado.
Nakapaloob dito ang isang lumang dokumento.
Iyon ang huling testamento ni Rogelio.
Walang iniwang malaking pera ang matanda.
Walang lupa.
Walang bahay.
Ang tanging laman ng kaniyang huling habilin ay isang simpleng kahilingan.
“Kung sakaling mauna akong mawala, gamitin ang anumang perang naiwan ko para sa mga batang walang pambayad sa gamot.”
Napahawak si Leoncio sa noo.
May maliit na halaga sa bangko.
Hindi milyon.
Hindi rin malaki.
Iyon pala ang ilang taong ipon ng kaniyang ama mula sa pagmamaneho.
Pati ang sarili nitong pension, matagal na nitong inilaan para sa ibang tao.
Umiyak si Leoncio habang hawak ang dokumento.
Sa ilalim ng pahina ay may isang huling sulat para sa kaniya.
“Anak, huwag mong gamitin ang pangalan ko para espesyal na tratuhin ang mahihina. Gamitin mo ang posisyon mo para hindi na nila kailangang humingi ng espesyal na trato.”
Napatigil si Leoncio.
Doon niya naunawaan ang pinakamabigat na aral ng lahat.
Ang kaniyang ama ay hindi naging mabuting tao dahil ama siya ng isang police chief.
Sa halip, naging mabuting tao siya kahit walang nakakaalam kung sino siya.
At ang traffic enforcer na minsang humarang sa kaniya ang naging isa sa mga unang taong natutong ipatupad ang batas nang may puso.
Sa lumang checkpoint kung saan unang nagkita sina Marvin at Rogelio, may maliit nang karatula.
“IGALANG ANG BAWAT TAO. HINDI MO ALAM ANG PINAGDARAANAN NILA.”
Sa ibaba nito ay may maliit na pangalan:
ROGELIO SANTOS
At bawat araw na dumaraan ang mga jeepney, tahimik na nagbibigay-galang si Marvin.
Dahil minsan, isang matandang driver lamang ang kaniyang pinara.
Ngunit ang taong iyon ang nagturo sa kaniya kung paano maging tunay na makatao.
