HINDI ALAM NG TRAFFIC ENFORCER KUNG SINO ANG MATANDANG PINAHINTO NIYA
Nakatayo lamang si Marvin sa tabi ng checkpoint habang pilit inuunawa ang narinig niya.
“Chief… tatay ninyo po siya?”
Hindi sumagot si Danilo. Nakatingin lamang ito kay Rogelio na tila nahihiya sa nangyari.
Maya-maya, isang itim na sasakyan ang mabilis na dumating. Bumaba mula rito ang hepe ng pulisya na si Leoncio.
Hindi ito nakauniporme. Simple lamang ang suot niyang polo at pantalon, ngunit sapat na ang presensiya niya para mapatigil ang lahat.
Diretso siyang lumapit kay Rogelio.
“Tatay…”
Napangiti nang bahagya ang matanda.
“Anak, bakit ka nandito?”
Sa halip na sagutin siya, yumakap si Leoncio sa kaniyang ama.
Nakatayo si Marvin na parang estatwa.
Hindi niya inaasahang ang matandang kanina lamang niyang pinagsabihan ay ama pala ng mismong police chief ng kanilang distrito.
Lumapit si Marvin.
“Sir, humihingi po ako ng paumanhin. Hindi ko po alam kung sino siya.”
Tumingin sa kaniya si Leoncio.
“Hindi mo kailangang malaman kung sino siya para tratuhin siya nang maayos.”
Tumungo si Marvin.
“Opo, sir.”
Ngunit hindi siya pinahiya ni Leoncio.
“Ginagawa mo lang ang trabaho mo. Ang problema ay kung paano mo ito ginagawa.”
Tahimik ang paligid.
“May violation ba talaga?” tanong ni Leoncio.
“Opo. Mali po ang ruta niya at expired na rin ang isang permit ng jeep.”
Tumango si Rogelio.
“Tama siya.”
Nagulat si Marvin.
“Tatay?”
“May pagkakamali ako. Dapat kong ayusin.”
Napayuko si Marvin.
“Salamat po sa pag-unawa.”
Ngunit biglang nagsalita si Rogelio.
“Pero may isang bagay na gusto kong sabihin sa iyo, iho.”
“Po?”
“Bago mo ako pinara, nakita mo ba kung bakit ako nagmamadali?”
Napaisip si Marvin.
Hindi niya napansin.
“Hindi po.”
“May dala akong gamot para sa isang bata.”
Binuksan ni Rogelio ang pinto ng jeep. Sa loob ay may maliit na kahon ng gamot at isang plastic bag na may pagkain.
“Hindi akin ang mga ito. Araw-araw kong dinadala sa isang batang pasyente sa kabilang barangay.”
Napatingin si Marvin.
“Bakit po?”
Umupo si Rogelio sa gilid ng jeep.
“Dahil wala siyang magulang na makabili.”
Napatingin si Leoncio sa ama.
“Ilang taon na?”
“Walong taon.”
“Bakit hindi mo sinabi sa akin?”
Ngumiti si Rogelio.
“Dahil ayokong isipin mong kailangan kitang utusan para tumulong.”
Tahimik si Leoncio.
Ilang taon na niyang alam na ganoon ang ama niya. Kahit maliit ang kita bilang driver, may tinutulungan itong mga kapitbahay, estudyante, at matatandang walang makain.
“Pero Tay,” sabi ni Leoncio, “hindi mo na kailangang magmaneho nang ganito katagal.”
Umiling si Rogelio.
“Kapag tumigil ako, sino ang magdadala ng gamot?”
Walang nakasagot.
Maya-maya, napansin ni Marvin ang lumang bag sa upuan.
“Sir, ako na po ang maghahatid.”
Tumingin si Rogelio sa kaniya.
“Sigurado ka?”
“Opo.”
Kinuha ni Marvin ang gamot at sumakay sa kaniyang motorsiklo.
Ngunit bago siya umalis, tinawag siya ni Rogelio.
“Marvin.”
“Po?”
“Salamat sa pagpapatupad ng batas. Huwag mo lang kalimutang may tao sa likod ng bawat paglabag.”
Tumango si Marvin.
“Hindi ko po makakalimutan.”
Akala niya tapos na ang lahat.
Ngunit kinabukasan, isang tawag ang nagpatigil sa buong istasyon.
Isang ospital ang tumawag kay Leoncio.
Naaksidente raw si Rogelio.
At ang mas masakit, nangyari iyon habang papunta siya sa batang araw-araw niyang tinutulungan.
Tumakbo si Leoncio sa ospital.
Pagdating niya, nakita niya ang kaniyang ama na walang malay.
Sa tabi ng kama, may isang maliit na batang babae.
Hawak nito ang lumang bag ni Rogelio.
“Kuya,” mahina nitong sabi, “bakit hindi na nagigising si Tatay Rogelio?”
Napayuko si Leoncio.
Hindi niya alam kung paano sasagutin ang tanong.
Dahil sa unang pagkakataon, natakot siyang baka ang taong buong buhay niyang itinuring na hindi matitinag ay malapit nang mawala.
