ANG HUKAY SA LIKOD NG LUMANG BAHAY
Agad na nagtungo sina Ramon at dalawang pulis sa lumang bahay ng pamilya ni Liam. Kasama nila ang batang nanginginig habang hawak ang kamay ng kaniyang ama, si Joel.
Samantala, dinala muna si Rowena sa himpilan upang hindi ito makatakas.
Pagdating sa lumang bahay, tahimik ang paligid. Matagal nang walang nakatira roon. Tanging mga damo at tuyong dahon ang makikita sa bakuran.
Itinuro ni Liam ang isang bahagi sa likod.
“Diyan po.”
Lumapit ang mga pulis at nagsimulang maghukay.
Ilang minuto lamang ang lumipas nang tumama ang pala sa matigas na bagay.
Isang lumang kumot.
Nang alisin ito, nakita nila ang isang maliit na kahon na gawa sa kahoy.
Ngunit walang katawan.
Napakunot ang noo ni Ramon.
“Sigurado ka bang dito inilagay ang nanay mo?”
Tumango si Liam.
“Opo. Narinig ko po siyang umiiyak.”
“Baka ibang lugar ito,” sabi ni Joel.
Umiling ang bata.
“Hindi po. Dito talaga.”
Nang buksan nila ang kahon, wala silang nakitang bangkay. Sa halip, may lumang telepono at isang maliit na piraso ng tela.
Agad itong nakilala ni Joel.
Damit iyon ng kaniyang asawa, si Maribel.
Tatlong araw nang nawawala si Maribel.
Noong una, sinabi ni Rowena na umalis daw ang kapatid niya matapos silang mag-away. Ngunit hindi iyon pinaniwalaan ni Joel dahil iniwan ni Maribel ang kaniyang bag, cellphone, at lahat ng gamit.
Mas lalong naging kahina-hinala ang lahat.
Nang suriin ng pulis ang telepono, may isang audio recording na nakatago rito.
Pinatugtog ni Ramon.
Una, puro ingay lamang.
Pagkatapos ay narinig ang mahinang boses ng isang babae.
“Rowena… huwag mo akong iwan dito…”
Napahawak si Joel sa bibig.
“Si Maribel!”
Sunod na narinig ang boses ng isang lalaki.
“Kapag nagsalita ka, pati mga anak mo mawawala.”
Biglang napatingin ang lahat kay Liam.
May isa pang tunog sa recording.
Isang sasakyan.
At isang pangalan ang malinaw na narinig.
“Arturo.”
Agad na nakilala ni Joel ang pangalan.
Si Arturo ang matagal nang kasosyo sa negosyo ni Maribel.
Samantala, sa himpilan, patuloy na itinatanggi ni Rowena ang lahat.
“Hindi ko alam kung nasaan ang kapatid ko.”
“Pero nasa telepono niya ang boses mo,” sabi ni Ramon.
“Puwedeng ginaya lamang!”
“May ebidensiya ring nakita sa likod ng bahay.”
Natahimik si Rowena.
“Wala akong ginawa.”
“Kung ganoon, bakit sinabi ng pamangkin mo na may kasama kang lalaki?”
Namutla siya.
“Bata lang siya. Baka nalito.”
Ngunit hindi na naniwala si Ramon.
Makalipas ang isang oras, dumating ang resulta ng unang imbestigasyon.
May bakas ng dugo sa loob ng lumang kahon.
At ayon sa laboratoryo, tugma ito kay Maribel.
Ngunit wala pa rin ang katawan.
Habang naghahanap ang mga pulis sa paligid, napansin ni Liam ang isang lumang balon sa likod ng bahay.
“Tito Ramon…”
Lumapit ang pulis.
“Bakit?”
“May narinig po akong tunog diyan noong gabing iyon.”
Tiningnan nila ang balon.
Isang lubid ang nakasabit sa gilid.
Nang ibaba ng mga pulis ang ilaw, may nakita silang bagay sa ilalim.
Isang kamay.
Agad silang nagsagawa ng pagkuha.
Ngunit nang maiangat ang katawan, hindi si Maribel ang nakita nila.
Si Arturo iyon.
Patay na.
May tama sa ulo.
At sa kaniyang bulsa ay may isang papel.
Nakasulat doon:
“Kung may mangyari sa akin, hanapin ninyo ang totoong dahilan kung bakit gustong patahimikin si Maribel.”
Biglang tumingin si Ramon kay Liam.
“Bakit sinabi mong buhay pa ang nanay mo nang ilibing siya?”
Namasa ang mga mata ng bata.
“Dahil nakita ko po siya.”
“Nasaan?”
Itinaas ni Liam ang kamay at itinuro ang isang lumang abandonadong bahay sa kabilang bahagi ng bukid.
“Doon po siya dinala pagkatapos.”
Nagkatinginan ang mga pulis.
At nang buksan nila ang pinto ng bahay, may nakita silang duguang kumot, bote ng gamot, at isang lumang litrato.
Sa litrato ay magkakasama sina Maribel, Rowena at Arturo.
Ngunit sa likod nito ay may sulat:
“Hindi pera ang dahilan. Anak ang dahilan.”
