ANG CARD NA NAGPATAHIMIK SA BUONG STORE

Napatigil ang buong cashier area nang marinig ang sinabi ni Ramon.

“Ma’am Elena?”

Napatingin si Lorna sa manager.

“Sir, kilala ninyo po siya?”

Hindi sumagot agad si Ramon. Kinuha niya ang card mula sa counter at maingat na ibinalik iyon kay Elena.

“Hindi lang po namin siya kilala.”

Huminga siya nang malalim.

“Siya ang may-ari ng kompanyang nagmamay-ari ng chain na ito.”

Namutla si Lorna.

“Ano?”

Hindi makapaniwala ang mga tao sa paligid.

Ang babaeng ilang minuto lamang ang nakalipas ay pinagtatawanan dahil wala siyang cash ay isa palang pangunahing shareholder ng buong negosyo.

Ngunit hindi nagalit si Elena.

Tahimik lamang siyang tumingin kay Lorna.

“Hindi ko kailangan ng espesyal na trato.”

“Ma’am, pasensya na po…”

“Hindi iyon ang problema.”

Napayuko si Elena.

“Ang problema ay kung paano ninyo tratuhin ang taong akala ninyo ay walang pera.”

Tahimik ang paligid.

Ngunit hindi pa alam ng mga tao ang tunay na dahilan kung bakit naroon si Elena.

Hindi siya pumunta para mamili.

May hinahanap siya.

At nais niyang makita kung paano pinakikitunguhan ng mga empleyado ang mga ordinaryong mamimili kapag walang nakakaalam na may mayamang taong nakatingin.

Ilang linggo nang may natatanggap na reklamo ang kompanya tungkol sa pangmamaliit ng ilang empleyado sa mahihirap.

Kaya nagpasya si Elena na magpakilala bilang isang ordinaryong customer.

Hindi niya inakala na siya mismo ang makakaranas nito.

“Ramon,” sabi niya, “huwag mong tanggalin si Lorna.”

Nagulat ang manager.

“Ma’am?”

“Bigyan siya ng pagkakataong magbago.”

Napaluha si Lorna.

“Maraming salamat po.”

Tumalikod na sana si Elena nang may matandang lalaki na biglang lumapit sa kaniya.

“Anak…”

Napahinto siya.

Kilala niya ang boses.

Siya si Mang Ernesto, dating empleyado ng kompanya ng kaniyang ama.

“May kailangan akong sabihin sa iyo.”

Napakunot-noo si Elena.

“May kinalaman ito sa tatay mo.”

Nawala ang ngiti sa mukha niya.

“Bakit po?”

Inilabas ng matanda ang isang lumang sobre.

“Bago siya namatay, may iniwan siyang sulat para sa iyo.”

Kinuha iyon ni Elena.

Ngunit bago niya mabuksan, sinabi ni Mang Ernesto ang isang bagay na nagpabago sa kaniyang buong buhay.

“Hindi aksidente ang pagkamatay ng tatay mo.”

Nanigas si Elena.

“May taong nag-utos na patahimikin siya.”