FINAL EPISODE: ANG LIHIM NA ITINAGO SA LOOB NG LABINLIMANG TAON!
Nanginginig si Marissa nang makita ang pangalan sa likod ng litrato.
“Papa…”
Ang lalaking nasa sahig ay si Victor, dating accountant ng pamilya. Nang mahimasmasan, agad siyang hinawakan ng pulis.
“Sabihin mo ang totoo,” mariing sabi ni Joel.
Umiyak si Victor.
Tahimik na nakinig ang buong pamilya noon.
“Hindi aksidente ang pagkamatay ni Arturo.”
Napaupo si Marissa.
Ayon kay Victor, bago namatay si Arturo, natuklasan nitong may ilegal na transaksiyon sa kompanya. May perang nawawala, at si Renato ang naging kasabwat.
Ngunit hindi pala siya ang utak.
“May mas mataas sa kaniya,” sabi ni Victor.
Tumingin siya kay Teresita.
“Ang inyong biyenan.”
Napapikit si Teresita.
Ang ama ni Arturo ang nag-utos na patahimikin ang sariling anak upang maitago ang pandaraya. Si Renato naman ay naging kasabwat dahil pinangakuan siyang siya ang magmamana ng negosyo.
Kaya nang malaman ni Teresita ang lahat, siya naman ang kailangang mawala.
“Bakit hindi ninyo sinabi sa amin?” tanong ni Marissa habang umiiyak.
“Dahil natakot akong kayo ang sumunod na mawala.”
Napatingin si Nico sa kaniyang lola.
“Lola, kaya po ba kayo bumangon sa kabaong?”
Ngumiti nang mahina si Teresita.
“Dahil narinig kita, apo.”
Napaluha ang bata at niyakap siya.
Ngunit isang gabi, napansin ni Marissa ang maliit na papel sa ilalim ng unan ni Nico.
May guhit iyon ng kabaong.
At sa tabi nito, nakasulat:
“Lola, huwag kang matakot. Sinabi sa akin ni Lolo na gigising ka.”
Nanlamig si Marissa.
“Anak, sino ang nagsabi sa iyo nito?”
Nagising si Nico.
“Si Lolo po.”
“Pero matagal na siyang patay.”
Napatingin ang bata sa pintuan.
“Hindi po siya patay.”
Nang buksan ni Marissa ang pinto, walang tao.
Ngunit sa sahig ay may basang bakas ng paa patungo sa lumang silid.
Doon nakita nila ang isang kahon.
Sa loob nito ay ang relo ni Arturo, isang liham, at larawan ni Nico noong sanggol pa lamang.
Sa liham, nakasulat ang katotohanan.
Hindi aksidente ang pagkamatay ni Arturo.
Ngunit hindi rin siya ang tunay na ama ni Nico.
Si Nico ay anak ng isang lalaking pinatay upang protektahan ang lihim ng pamilya.
At ang pinakamasakit, ang lalaking iyon ay si Renato.
Napatingin si Marissa sa kaniyang kapatid.
Hindi lamang niya pinagtangkaang patayin ang kanilang ina.
Sinubukan niyang burahin ang sariling anak.
Habang yakap ni Marissa si Nico, narinig nila mula sa lumang silid ang tatlong mahinang katok.
Katok.
Katok.
Katok.
Napatingin si Teresita sa madilim na pintuan.
“Arturo…”
At doon niya napagtanto ang pinakamasakit na katotohanan:
May isang taong buhay pa na hindi dapat nakaligtas sa gabing iyon.
