EPISODE 2 — ANG AMA NA PINAGHINALAANG KUMIDNAP SA SARILING ANAK
Hindi mapakali si Gabriel matapos basahin ang nakasulat sa likod ng litrato.
Agad niyang ipinatawag ang hepe ng kanilang himpilan at muling sinuri ang lumang rekord ng pagkawala ni Miguel.
Lumabas na anim na buwan nang nawawala ang bata.
Ang ama nito, si Roberto Mendoza, ang unang naging pangunahing suspek.
Ayon sa mga kapitbahay, bigla raw umalis si Roberto isang gabi kasama si Miguel. Kinabukasan, wala na silang balita tungkol sa mag-ama.
Ngunit may isang bagay na hindi tugma.
Walang ransom demand.
Walang CCTV na nagpapakitang may kumuha kay Miguel.
At higit sa lahat, hindi kailanman nakita si Roberto na humihingi ng tulong.
“Kung siya ang kumuha sa anak niya, bakit niya ito itinago sa gubat?” tanong ni Gabriel.
“Baka may ginawa siyang masama,” sagot ng isa niyang kasamahan.
Ngunit hindi kumbinsido si Gabriel.
Kinausap niya muli si Miguel.
“Anak, bakit ka itinago ng papa mo?”
Matagal na tahimik ang bata bago sumagot.
“May mga lalaking pumupunta sa bahay namin.”
“Anong mga lalaki?”
“Hindi ko po kilala. Lagi nilang hinahanap si Papa.”
“Ano ang sinasabi nila?”
“May dala silang mga papel. Sinasabi nila kay Papa na kailangan niyang pumirma.”
“Ano ang papel?”
“Hindi ko po alam.”
Ibinaba ni Miguel ang ulo.
“Pero isang gabi, nakita ko si Papa na umiiyak.”
Napatingin si Gabriel.
“Sinabi niya sa akin, ‘Anak, kapag may kumuha sa iyo, huwag kang magtiwala kahit kanino.’”
Kinabukasan, bumalik ang mga pulis sa gubat.
Sa ilalim ng sahig ng lumang barung-barong, natagpuan nila ang isang metal na kahon.
May lamang mga dokumento tungkol sa isang malaking lupain.
Nakasaad doon ang pangalan ni Roberto bilang tunay na tagapagmana.
Ngunit may isa pang pangalan.
Leonardo Vargas.
Isang kilalang negosyante sa kanilang probinsiya.
Ayon sa mga dokumento, ilang taon nang pilit na inaangkin ni Leonardo ang lupain ng pamilya Mendoza.
May isang lumang reklamo rin si Roberto laban dito dahil sa pananakot.
“May dahilan pala si Roberto para magtago,” sabi ni Gabriel.
Ngunit mas lumalim ang misteryo nang makita nila ang isang maliit na recorder sa loob ng kahon.
Pinatugtog nila iyon sa presinto.
Boses ni Roberto ang narinig.
“Kung may makahanap nito, ibig sabihin hindi ko na kayang protektahan ang anak ko.”
Huminto sandali ang recording.
Pagkatapos ay sinabi niya ang isang pangalang hindi inaasahan ng lahat.
“Gabriel Santos.”
Nanigas ang pulis.
“Ako?”
Nagpatuloy ang recording.
“Gabriel, hindi kita kilala nang personal. Pero sinabi sa akin ng isang taong pinagkakatiwalaan ko na ikaw lamang ang pulis na hindi kayang bilhin ni Leonardo.”
Napatitig si Gabriel sa recorder.
May kasunod pang sinabi si Roberto.
“May mga taong ginagamit ang pangalan ng pulisya para takutin ang mga testigo. Kung natagpuan mo si Miguel, huwag mo siyang ibigay kahit kanino hangga’t hindi mo nalalaman ang buong katotohanan.”
Biglang tumunog ang telepono ng himpilan.
May isang anonymous caller.
“Pakawalan ninyo ang bata.”
“Sino ka?” tanong ni Gabriel.
“Kung hindi, hindi na ninyo makikita ang ama niya.”
“Nasaan si Roberto?”
Tahimik ang kabilang linya.
Pagkatapos ay isang mahinang sagot.
“Patay na siya.”
Napatayo si Gabriel.
Ngunit bago pa niya maitanong kung sino ang pumatay kay Roberto, naputol ang tawag.
Agad niyang pinahanap ang lahat ng rekord tungkol sa pagkamatay ng lalaki.
Walang death certificate.
Walang bangkay.
Walang ospital na tumanggap sa kaniya.
Ibig sabihin, maaaring buhay pa si Roberto.
Nang gabing iyon, may dumating na babae sa himpilan.
Si Elena Mendoza, ina ni Miguel.
Nanginginig ito habang hawak ang isang lumang sobre.
“Sir, kailangan ninyong makita ito.”
Binuksan ni Gabriel ang sobre.
May larawan ng isang gusali.
Sa likod nito ay may petsa at isang mensahe.
“Dito itinago ang lahat ng katotohanan tungkol sa pagkawala ng mga bata.”
Napatingin si Gabriel kay Elena.
“Anong ibig sabihin nito?”
Napaluha ang babae.
“Hindi lang si Miguel ang batang nawawala.”
At sa sandaling iyon, naunawaan ni Gabriel na ang hinahanap nilang ama ay bahagi lamang ng isang mas malaking lihim.
