FINAL EPISODE: ANG HULING LIHAM NI MATEO
“Bakit ako?” tanong ni Daniel kay Ramon.
“Dahil ikaw ang taong gusto niyang makasama kung sakaling makita ka namin.”
“Basahin mo,” sabi ni Andres.
Dahan-dahang binuksan ni Daniel ang sulat.
“Kuya Daniel,
Kung hawak mo ang liham na ito, ibig sabihin natagpuan ka na namin. Marahil nagtataka ka kung bakit ikaw ang pinili kong bigyan ng restaurant. Hindi dahil sa utang na loob. Dahil labinlimang taon na ang nakalipas, nang wala akong ibang kakampi sa ospital, ikaw ang unang taong naniwala na karapat-dapat akong mabuhay.
“Nang malaman kong may sakit na ako, hinanap kita. Gusto ko lang sabihin na naging makabuluhan ang buhay na iniligtas mo.”
Napahinto si Daniel sa pagbabasa.
Inilabas ni Ramon ang isa pang dokumento.
“May isa pa.”
Nakasaad doon na hindi tunay na anak sa dugo ni Andres si Mateo. Inampon niya ito matapos itong iwan ng tunay na ina.
“Hindi ko siya kailanman itinuring na iba,” sabi ni Andres.
“Ang restaurant ay lugar kung saan ako natutong mangarap. Kaya gusto kong mapunta ito sa taong marunong tumingin sa tao bago tumingin sa pera.”
Biglang nagsalita si Victor.
“Hindi ninyo puwedeng ibigay sa kaniya ang restaurant!”
Tumayo si Ramon.
“Manager ka, pero hindi ikaw ang may-ari.”
Inilabas niya ang audit report.
May mga pekeng payroll, nawawalang kita, at perang inilaan sana para sa mga empleyado ngunit napunta sa ibang account.
Namutla si Victor.
“May CCTV at bank records,” dagdag ni Ramon.
Dumating ang mga awtoridad at isinama si Victor para sa imbestigasyon.
Naalala ni Daniel kung paano siya pinaghugas ng pinggan dahil wala siyang pambayad. Hindi niya alam na ang restaurant ay matagal nang niloloko ng taong pinakamalakas manghusga sa kaniya.
Lumapit si Andres.
“May isa pa akong dapat sabihin.”
“Ano po?”
“Tatlong araw bago mamatay si Mateo, sinabi niyang gusto ka niyang makilala.”
Napapikit si Daniel.
“Bakit hindi niya ako hinintay?”
“Hinintay ka niya.”
Inilabas ni Andres ang isang maliit na kahon.
Isang simpleng relo ang nasa loob.
“Para sa taong nagbigay sa akin ng oras para mabuhay,” sabi ni Andres.
Tuluyang umiyak si Daniel. May isang taong buong buhay na itinuring siyang bayani kahit hindi niya alam.
Hindi niya kailanman inisip na ang simpleng pagtulong niya sa isang batang sugatan labinlimang taon na ang nakalipas ay magiging dahilan upang may mag-iwan sa kaniya ng isang buong buhay na bagong simula.
Ngunit ang pinakamasakit ay hindi niya nakilala si Mateo sa huling mga araw nito.
At hindi na niya kailanman maririnig ang boses nitong tumatawag sa kaniya.
Pinalitan ni Daniel ang pangalan ng restaurant.
“Mateo’s Table.”
Karatula sa cashier:
“Walang taong dapat mapahiya dahil lamang wala siyang pera.”
Sa unang araw ng bagong restaurant, isang matandang lalaki ang pumasok na walang dalang pera.
Nakita siya ni Daniel.
“Gusto n’yo pong kumain?”
Nahihiyang tumango ang lalaki.
Umupo si Daniel sa kaniyang harapan at naglagay ng mainit na pagkain sa mesa.
“Walang kailangang maghugas ng pinggan ngayon.”
Napangiti ang matanda.
Ngunit nang bumalik si Daniel sa kusina, nakita niya ang lumang sobre sa ilalim ng mesa kung saan unang nakaupo si Mateo noon.
Nakasulat:
“Kuya Daniel, kung sakaling hindi na tayo magkita…”
Nang mabasa niya ang huling bahagi, napaupo siya.
“Salamat sa pagligtas sa akin noon. Sana alam mong ikaw naman ang taong gusto kong iligtas ngayon—mula sa buhay na lagi kang minamaliit ng iba.”
Hindi napigilan ni Daniel ang luha.
Doon niya naunawaan na ang kabutihang ginawa niya nang walang hinihintay na kapalit ay naging pamana ni Mateo.
Hindi lahat ng taong tinutulungan natin ay mananatili sa buhay natin.
Minsan, aalis sila nang hindi man lamang natin nalalaman kung gaano kalaki ang naging epekto ng kabutihan natin sa kanilang buhay.
Ngunit maaaring dumating ang araw na malalaman nating ang isang simpleng tulong, isang mainit na pagkain, o isang kamay na inilahad sa tamang panahon ay naging dahilan upang may isang taong magkaroon ng dahilan para mabuhay.
At para kay Daniel, ang pinakamasakit na katotohanan ay ito:
Nailigtas niya ang buhay ni Mateo noon.
Ngunit nang dumating ang pagkakataong iligtas naman ni Mateo ang buhay niya mula sa kahirapan at pangungutya, huli na ang lahat.
Kung nagustuhan ninyo ang kuwentong ito, ibahagi ninyo ito sa inyong mga kaibigan at mahal sa buhay para mabasa rin nila ang kagandahan ng kuwentong ito.
