ANG LARAWANG NAGBALIK SA NAKARAAN
Hindi agad naibuka ni Andres ang bibig nang makita ang litrato. Nanginginig ang mga daliri niya habang dahan-dahan niyang kinuha iyon mula sa sahig.
Larawan iyon ng isang batang lalaki na nakahiga sa hospital bed. Katabi nito ang isang lalaking mas bata pa noon. Sa likod ng larawan, malinaw na nakasulat ang isang pangalan.
“Mateo.”
Napatingin si Daniel.
“May kilala po kayong Mateo?”
Napaupo si Andres sa silya sa kusina.
“Anak ko siya.”
Natahimik ang buong kusina.
Labinlimang taon na ang nakalipas, muntik nang mamatay si Mateo dahil sa isang aksidente. Nawalan siya ng maraming dugo at kailangan ng agarang pagsasalin. Isang estrangherong lalaki ang nagbigay ng sariling dugo at tumulong sa ospital.
Ang tanging naalala ng pamilya ay ang pangalan nito: Daniel.
“Hindi ko alam kung ikaw iyon,” nanginginig na sabi ni Andres. “Pero ang peklat sa kamay mo at ang litrato…”
Hindi agad sumagot si Daniel.
“Hindi ko naman iyon ginawa para may kapalit.”
“Bakit nasa iyo ang litrato?”
“Si Mateo ang nagbigay sa akin bago kami naghiwalay.”
Lalong naguluhan si Andres.
“Magkakilala kayo?”
Tumango si Daniel.
“Magkaibigan kami noon.”
Matapos gumaling si Mateo, hinanap nito ang lalaking nagligtas sa kaniya, ngunit hindi na niya nakita si Daniel.
“Nasaan si Mateo ngayon?” tanong ni Daniel.
Biglang nanikip ang dibdib ni Andres.
“Wala na siya.”
Nanlamig si Daniel.
“Patay na?”
Tumango ang chef.
Dalawang taon na ang nakalipas nang pumanaw si Mateo dahil sa malubhang karamdaman. Bago siya namatay, may iniwan siyang kahilingan sa ama: hanapin ang lalaking nagligtas sa kaniyang buhay.
Hindi alam ni Daniel na siya pala ang matagal nang hinahanap ng pamilya.
Nang tanungin ni Andres kung bakit siya napunta sa restaurant, sinabi ni Daniel na naghahanap siya ng trabaho. Nawalan siya ng tirahan matapos gamitin ang lahat ng ipon sa pagpapagamot sa kaniyang ina.
“May sakit ang nanay mo?” tanong ni Andres.
“Opo. Nasa probinsiya siya.”
“Bakit hindi mo sinabi?”
“Ayaw kong kaawaan.”
Narinig iyon ng manager na si Victor.
“Napakagaling naman ng palabas,” mapanuyang sabi niya. “Una, walang pambayad. Ngayon, tagapagligtas pala ng anak ng chef.”
Galit na tumingin si Andres.
“Tumigil ka.”
Kinuha ni Daniel ang apron at inilapag sa mesa.
“Kung ayaw ninyo sa akin, aalis na lang ako.”
Paglabas niya ng kusina, tinawag siya ni Andres.
“Daniel, sandali.”
Tumigil ang lalaki.
“Hindi mo kailangang umalis.”
Maya-maya, may lalaking pumasok sa restaurant, nakaayos at may hawak na folder.
“Hinahanap ko si Daniel Reyes.”
“Ako iyon,” sagot niya.
Inabot ng lalaki ang folder.
“Ako si Ramon Villanueva, abogado ni Mateo Salcedo.”
Nanlaki ang mata ni Andres.
“Bakit nandito ka?”
Tumingin si Ramon kay Daniel.
“Dahil may iniwan sa iyo si Mateo.”
Binuksan niya ang folder at inilabas ang isang sulat.
“Para sa lalaking nagbigay sa akin ng pagkakataong mabuhay…”
Nanginginig ang kamay ni Daniel.
Ngunit bago niya mabasa ang kasunod, sinabi ni Ramon:
“May utos si Mateo na ibigay sa iyo ang restaurant na ito kung sakaling makita ka namin.”
Napatitig si Daniel sa paligid.
At sa likod niya, unti-unting namutla si Victor.
Dahil alam ng manager na may isang lihim sa restaurant na hindi dapat malaman ni Daniel.
